Bat For Lashes - Fur And Gold

Τώρα έπεσε στα χέρια μου κι έτσι θα το παρουσιάσω ως καινούργιο. Και θα το βάλω στα new. Μπορεί να νομίζεις ότι είναι συγρότημα, αλλά είναι μόνο η Natasha Khan. Φτάνει και περισσεύει. Δεν της κολλάω την ετικέτα singer/songwriter γιατί δεν της αξίξει τέτοια... μομφή!
Είναι πολύ παραπάνω. Δεν κρατάει μια κιθάρα και κάνει το ντέρτι της τραγούδι.

Διάφορα όργανα, πιάνο, electronica, βαθειά ατμοσφαιρικά φωνητικά... Μπορεί να μοιάζει και με κάτι άλλο που έχεις ακούσει, αλλά με το δικό της τρόπο, κατά την όχι και τόσο ταπεινή μου άποψη, το κάνει και ακούγεται μοναδικό.

What's A Girl To Do, Trophy και φυσικά Sad Eyes (αν σε παράτησαν πρόσφατα μην το ακούς)

Σίγουρα αν ψάξεις τη δισκοθήκη της θα βρεις Leonard Cohen, ενδεχομένως και Bjork (θα απογοητευτώ αν βρω και Jonni Mitchell).

Summing Up...
έκφραση : Δεν είναι για να κόψεις τις φλέβες σου. Σου χρειάζονται!

Interpol - Our Love To Admire

Για μας τους 80's οι Interpol είναι ότι πιο γνώριμο στ' αυτιά μας. Μπρεί να είναι λίγο Paisley Park, μπορεί να είναι φίλοι του Tillet, μπορεί να είναι και παρέα των Chameleons...

Έτσι το Our Love To Admire ακούγεται τόσο κοντινό και οικείο... σαν τη "βουτηχτή" τυρόπιτα της μαμάς που μοσχομυρίζει το βράδυ. Τα "κιθαριστικά" μιας ζωής ολόκληρης. Όχι, δεν τελειώσαμε. Ακούμε ακόμη καινούργια. Μπορεί να μην έχουμε χρόνο να πετύχουμε τον Πετρίδη στις τέσσερις, μπορεί να πιστεύουμε ότι τον προλαβαίνουμε κιόλας στα καινούργια ακούσματα... αλλά κατά βάθος θέλουμε να γυρνάμε πάντα πίσω.

Απόψε, ο φίλος μου ο Κομνηνός είχε ένα αφιέρωμα στα 80's στον Republic και καθώς γυρνούσα σπίτι με το αμάξι με πιάσαν τα υπαρξιακά μου. Γιατί αν μπορούσα να βγάλω μουσικές σαν αυτές των Interpol, δε θα μεγάλωνα ποτέ. Αλλά όποιος ακούει μόνο, είναι καταδικασμένος να γυρνάει μόνο σε αναμνήσεις.

Pioneer To The Falls και Wrecking Ball τα αγαπημένα μου.
Όλος ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα. Θυμάσαι αυτό που έγραφα μερικά posts πιο πριν;

Θα κάνεις τα κακά σου. (μόλις τον ακούσεις)

Billy, σε παρακαλώ! Είναι για μας. Για μας που ακούγαμε μετά τα μεσάνυχτα Cacavas και Beasts Of Burbon και μας σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο.

Ωραίες εποχές έτσι;

Piano Magic - Part Monster

Ξεκινάω να γράφω, ξεκαθαρίζοντας. Δεν είμαι αντικειμενικός! Συνεχίζω... κάνε ότι μπορείς για να το αποκτήσεις!

Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο new wave! Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο rock! Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο indie! Έτσι πρέπει να είναι η σύγχρονη dream pop!

Δέστο στο χέρι σου για να το έχεις συνέχεια μαζί σου.

Οι Piano Magic είναι μεγαθήρια. Είκοσι χρόνια πίσω, τότε που η σαβούρα δεν έβγαινε με το τσουβάλι κι η πληροφορία που κυκλοφορούσε ήταν σαφώς λιγότερη, θα λέγαμε για ένα album για το Hall O Fame! Δεν τα παραλέω!

Νομίζω ότι είναι το έβδομο album τους, ψάξε και τα προηγούμενα έξι και θα με καταλάβεις!

Δε ξεχωρίζω κανένα τραγούδι. Είναι όλα τέλεια!
Από τους δίσκους που λες... τελείωσε; Παίξτε κι άλλο. Κάντε το διπλό! Τριπλό! Δε με νοιάζει!

Η απάντηση των καιρών μας σ' αυτούς που λένε ότι πλέον δε βγαίνει καλή μουσική.

Πάρτο! Άκουστο! Σκίστο! Διάδωσε το!

Με το μαχαίρι στο λαιμό κι επιδή το άκουσα πάνω από τρεις φορές (απανωτά) θα πω
England's Always Better(As You're Pulling Away). Επαναλαμβάνω...

Η απάντηση των καιρών μας σ' αυτούς που λένε ότι πλέον δε βγαίνει καλή μουσική.

Unkle - War Stories

Ολοκαίνουργιο, φρεσκότατο, τέλειο αλλά άνισο. Αν ακούς από παλιά Unkle ξέρεις περίπου τι να περιμένεις. Μεγάλες συνεργασίες, γνωστά ονόματα και τουλάχιστον δύο-τρία-τέσσερα τραγούδια που θα τα λατρέψεις. Αυτό είναι και το War Stories.

Αν ακούς τα tracks με τη σειρά μπορεί να απογοητευτείς. Ευτυχώς που remotely μπορείς να αλλάξεις τη σειρά στο cd. Ένα από τα μεγάλα καλά έναντι του βινυλίου.
Και εξηγάου τι εννοάου right now!

Track No 1 γίνεται το Burn My Shadow με τον Ian Astbury (Cult) στα φωνητικά! Τα σπάνε, κόβουν για να ακούγεται ο Ian με θυμιατά, ξαναγεμίζει με κιθάρες, δαιμονίζεται...sweaty!

Hold My Hand και Restless δυστυχώς δε θα πάρω, είμαι καλά μόνο με το περγαμόντο!

Αλλά Restless, Keys To The Kingdom και Prick You Pay ευχαρίστως. Για να μην τα πολυλογώ τυλίξτε μου για το σπίτι επίσης και τα Morning Rage, Broken και When Things Explode.

Μ' αρέσουν οι Unkle! Και μάλιστα πολύ! Δε ξεφεύγουν από τα όρια που έχουν θέσει κι αυτό σε φάση είναι καλό.

Έκανα καιρό να γράψω. Νομίζω ότι αποζημιώνω την αναμονή. Ή απλά διασκέδαζω τις (κακές έως χείριστες) εντυπώσεις αξιοπιστίας.

Frog Eyes - Tears Of The Valedictorian

Το Bushels θα μπορούσε να είναι το τραγούδι από ένα θεατρικό. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας αλλόκοτης συνεργασίας από διάφορους μουσικούς που φυσικά τα έχουν πιει.

Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα τραγούδια που άκουσα τελευταία. Πρέπει να φτάσεις στο track 9 για να το απολαύσεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, θα έχεις γνωρίσει τους Frog Eyes. Τα πιάνα που έχουν πάθει φρενίτιδα, τα drums στους ρυθμούς παρέλασης. Αν περάσεις το Stockades που θυμίζει μαστουρωμένο Meat Loaf (τώρα που το ξανακούω μ' αρέσει) θα συναντήσεις ένα καταπληκτικό ...Eagle Energy.

Τελικά όσο το ακούω έχει μια απίστευτη τρέλα. Αυτή είναι η λέξη που ήθελα εδώ και ώρα να χρησιμοποιήσω. Yeap! Οι Frog Eyes δεν είναι καλά. Τα βαράνε όλα. Δεν είναι για να χορέψεις. Είναι όμως τέλειο για χορογραφίες. Τελικά, δεν είναι εύκολο!

Δε μπορώ ακόμη να καταλάβω ποια ώρα της ημέρας να το ακούσω. Σίγουρα δεν κάνει για ραδιόφωνο, ακόμη και σε εναλλακτικό μέσο θα δυσκολευτείς. Αυτό δεν ισχύει για το Bushels. Θα έχει φανατικούς θαυμαστές. (κι εχθρούς)

Δοκιμάστε το γιατί μπορεί να το λατρέψετε!

The Cribs - Men's Needs, Women's Needs, Whatever

Καλό είναι, δε λέω. Αλλά να... είναι που, με το συμπάθειο δηλαδή, συγκροτήματα του Franz Ferdinand κλπ. δε με συγκινούν τόσο πολύ. Τουλάχιστον όχι πλέον. Στην ηλικία που είμαι, γιατί πριν από δε ξέρω πλέον πόσα χρόνια, χτυπιόμουνα και με EMF και με Farm και με Soup Dragons και με Happy Mondays... να συνεχίσω;

Καλό είναι. Αλλά μόλις τελειώνει μου αφήνει πάντα την ίδια γεύση. Το ξεχνάω. Δε μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα τραγούδι, αν το ξανακούσω στο ραδιόφωνο μετά από δέκα λεπτά. Έχει αυτήν την αγριάδα του πιτσιρικά που θέλει οπωσδήποτε να σπάσει μια κιθάρα στη σκηνή. Αυτό είναι όμως που το κάνει και φλώρικο. Και τα Οh Oh Oh...Oh!

Καλό είναι. Αλλά δεν προσθέτει τίποτα καινούργιο.

Target Group: ψαγμένοι 13αρηδες και interail τύποι που πηγαίνουν στο Glastonbury με το σκηνάκι που πήραν από το Praktiker.

Μην το κρατήσετε για να το δώσετε στο παιδί σας όταν μεγαλώσει, θα βγουν άπειρα τέτοια στα επόμενα χρόνια.

Deerhunter - Cryptograms

Ένας δίσκος που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου και μου ξέφυγε. Οι Deerhunter από την Ατλάντα (ολυμπιακοί αγώνες, coca cola, hawks) είναι το αμερικάνικο indie που δε μένει περιχαρακωμένο στην μία πλευρά του Ατλαντικού, αλλά περνάει και σε μας τους ευρωπαίους (λέμε τώρα) και ακούγεται ευχάριστα.

Δυναμικό, θορυβώθες, ήσυχο, μεγάλες δόσεις μουσικής, φωνητικά μέσα από fx και με εξάρσεις.
Το Cryptograms σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα και με σχεδόν ambient παρεμβολές ακούς και τα Lake Somerset και Octet με τα απόμακρα φωνητικά του στο βάθος.

Κι όταν φτάνεις στο Spring Hall Convent δε σε ξενίζει η pop διάθεση γιατί ο θόρυβος είναι πάντα από κάτω. Όπως και στο Hazel St. Και πρέπει να φτάσεις στο τέλος. Γιατί το Heatherwood είναι το τραγούδι που θα ακούγεται σ' αυτήν την εκπομπή. Το κρυμένο διαμάντι. Έτσι ο δίσκος έχει μία καταπληκτική ισορροπία και δε λείπει τίποτα.

Οι Deerhunter δεν είναι το συγκρότημα που θα ταράξει τη μουσική σου υπόσταση. Μπορεί να γίνει το συγκρότημα όμως που θα σου φάει αρκετά λεφτά. Δε ξέρω αν είναι, αλλά ακούγονται σαν πιτσιρικάδες με ψυχή. Στην αντίθετη περίπτωση έχουν ένα γοητευτικό παλιπαιδισμό στον ήχο τους.

Για όλες τις ώρες. Αν κόψετε τις ενδιάμεσες αναζητήσεις τους, θα μειωθεί ο χρόνος του cd αλλά θα τονωθεί ο δίσκος.

Pink Mountaintops - Axis Of Evol

Να ένας άνθρωπος, Stephen McBean, που δε ντρέπεται να πει ότι στη ζωή μου άκουγα, ακούω και θα ακούω μόνο Velvet Underground. Θα τους κλέβω, θα προσπαθώ να τους κάνω πιο new millenium, θα τους μάθω στους νέους, θα τους βάλω και ηλεκτρονικούς ήχους και θα τους ονομάσω στο τέλος Pink Mountaintops. Εγώ αυτήν την εντύπωση έχω γι' αυτή τη μπάντα και για τον άνθρωπο που έγραψε όλα τα τραγούδια του Axis Of Evol.

Και δε με χαλάει καθόλου. Για του λόγου το αληθές (αν είναι), Cold Criminals.
Επίσης How We Can Get Free!

Τώρα γιατί μετά από ένα χρόνο αναφέρομαι σ' αυτόν το δίσκο; Είναι μέρος του Tour που ξεκίνησε με τους Espers! Δεν είναι για το καλοκαίρι, είναι για βαρυχειμωνιά με bourbon. Αλλά το έχω μπροστά μου, τι να κάνω! Να μη ξεχάσω να αναφέρω ότι οι τύποι είναι από το Βανκούβερ. Απλά το αναφέρω!

Longcut - A Call And Response

Μιας και θυμήθηκα τα περσινά πρέπει να σταματήσω και για λίγο στους Longcut. Δε θα γράψω πολλά γιατί ήδη έχουν πατηθεί πολλά πλήκτρα γι' αυτούς κι ίσως το παραπάνω να σε κάνει να βαρεθείς. Ακούω ακόμη το Gravity In Crisis και το Transition.

Να ο λόγος που είναι μαζί μας σήμερα. Να μη ξεχάσω και το A Tried and Tested Method. Ναι, είναι ο κλασσικός βρεταννικός ήχος, αυτός που στοιχειώνει κάθε νεαρό στο νησί, από τη στιγμή που θα ανοίξει τα ματάκια του στο μάταιο τούτο κόσμο. Κι αν δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοώ, τότε άκου το Vitamin C.

To Manchester μας έχει συνηθίσει σε καλές μουσικές. Αν σταματούσαν και το ποδόσφαιρο (όλοι στο νησί) τότε ευχαρίστως θα έλεγα ότι γουστάρω England!

Χωρίς πλάκα, αφού ένας δίσκος έχει κάνει τον κύκλο του και ακούγεται ευχάριστα σήμερα, τότε μπορείς να πεις ότι αξίζει τον κόπο να τον έχω κάπου μπροστά για να μην το ξεχνάω.
Έτσι, αλλάζει η σειρά και το A Call And Response γίνεται πάλι φρέσκο!

The One AM Radio - This Too Will Pass

Μπορεί να πήρε το αυτί σου στο ραδιοφώνο το In The Time We've Got. Κάνω λάθος; Αν δεν το άκουσες φταίνε οι ηλίθιοι που βγάζουν τα playlists! Πρέπει να κάνουμε κάτι. Όλοι μαζί!

Γιατί ο/οι One AM Radio έχουν σίγουρα μια θέση στο ραδιόφωνο. Δεν είναι mainstream, αλλά γιατί τα παιδάκια να ακούνε μόνο μαλακίες; Ας μιλήσω όμως για το δίσκο!

Είναι ήσυχος. Είναι pop, κιθαριστικός, μερικές φορές κι electronica και rock. Αλλά δε φωνάζει. Ο δημιουργός του, ο κύριος Hrishikesh Hirway που παίζει σχεδόν τα πάντα, είναι μάλλον ένα ήσυχο παιδάκι που φτιάχνει μουσική προσπαθώντας να μην ενοχλήσει τους γείτονες που κάθονται στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου.

Το Our Fall Apart μπορούσε να είναι η επιλογή ενός ψαγμένου lounge compilation. Για να λέω όμως όλη την αλήθεια και να μην κρύβω τίποτα, αυτός ο δίσκος πάει περισσότερο σε κορίτσι που τελειώνει το λύκειο και λιώνει ακούγοντας One AM Radio σκεφτόμενη το μεγάλο έρωτα της ζωής της στο διπλανό θρανίο. Πιστέψτε με, δεν έχω καμιά διάθεση να ετευλίσω αυτό που ακούω τώρα και μ' αρέσει πολύ. Δηλαδή το Where I'm Headed. Αλλά να μην πω, αυτό που σκέφτομαι;

Υ.Γ. Έχω φίλες που σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία, ανάμεσα στην πρώτη γνωριμία με τους Beatles θα έβαζαν και One AM Radio.

Espers - II

Καιρό ήθελα να γράψω γι' αυτό το δίσκο. Ψάχνοντας στα παλιά το θυμήθηκα. Δεν πάει πολύ πίσω. Σχεδόν ένα χρόνο. Αν θέλουμε να κατατάξουμε κάπου τους Espers... είναι folk (fuck).

Αλλά,

ξέρουν από ψυχεδέλεια, έχουν καταπληκτικές μελωδίες, ακούς εκπληκτικά έγχορδα και στο τέλος μαγεύεσαι και αφήνεις όλα τα υπόλοιπα στην άκρη. Η μουσική της δεκαετίας του 60, όπως ακριβώς έπρεπε να εξελιχθεί και να ακούγεται στις μέρες μας.

Διάθεση: Σίγουρα μελαγχολική, αν μόλις τα έφτιαξες με το ταίρι σου, μην το ακουμπήσεις. Αν όμως μόλις χώρισες... απομάκρυνε κάθε αιχμηρό αντικείμενο από μπροστά σου κι άκουσε το, όλο!

Το Cruel Storm θα σου πάρει το μυαλό. Μπορεί να είναι και το κλασσικό κομμάτι που θα αφήσει πίσω της η δεκαετία μας. Προλαβαίνω τον ιστορικό του μέλλοντος. Φαντάσματα μεγάλων rock καλλιτεχνών μπήκαν μέσα στα κορμιά του σεξτέτου από τη Φιλαδέλφεια και συνεχίζουν την επικοινωνία τους μαζί μας. Για να μη περάσουν τα χρόνια που ζούμε χωρίς καλή μουσική.

Υ.Γ. Δεν είμαι υπερβολικός. Αλλά και να είμαι... ακούστε και θα είμαι σίγουρος ότι θα με συγχωρέσετε.

The National - Boxer

Ψάχνοντας το ίδιο μου το blog, είδα ότι τους National τους έχω βάλει σ' ένα mix tape με το Fake Empire. Το τραγούδι που ανοίγει το Boxer και φυσικά είναι η πρώτη επιλογή. Μέχρι και το τέταρτο track αν δεν έχεις ξανακούσει τους National έχεις πει βρει το αγαπημένο μου συγκρότημα. Mistaken For Strangers, το εκπληκτικό Brainy (Oh, my God) και το Squalor Victoria είναι το καλύτερο ξεκίνημα δίσκου από αυτά που έχω προτείνει τελευταία. Apartment Story και Guest Room τα επόμενα αγαπημένα μου. Όποιος ακούσει το δίσκο θα καταλάβει ότι δεν έγραψα τίποτα για τα αργά κομμάτια. Είναι πολύ καλά. Αλλά όχι τόσο όσο τα υπόλοιπα. Ίσως και να τα αδικώ, αλλά είμαι ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος... με το Brainy!!!

Ίσως να σου έρθουν παλιοί Tindersticks... Μη το χάσεις. Το απόγευμα που θα γυρίσεις στο σπίτι μετά τη θάλασσα ή όταν θα πίνεις τον καφέ σούρουπο, θα με θυμηθείς. Χωρίς φασαρία και εξάρσεις, κιθάρες και ρυθμοί που σε μαγνητίζουν σχεδόν σε υπνωτίζουν, υπέροχες μελωδίες.

Ένας δίσκος που σίγουρα βάζει υποψηφιότητα για τους καλύτερους της χρονιάς. Και δε το λέω μόνο εγώ. Must! Είσαι ασυγχώρητος/η αν δεν το βάλεις στο case για να το πάρεις μαζί σου, όπου κι αν πας.

Dub Pistols - Speakers And Tweeters

Σχεδόν καινούργιο. Εντάξει! Τόσο καιρό που έχω να γράψω... Οι Dub Pistols έχουν και το όνομα και τη χάρη. Είναι dub, ρέγκε και σαρδέλε και για Ιούλη μήνα είναι ότι πρέπει. Στο συγκεκριμένο album εμφανίζονται και Blade, Rodney P και Terry Hall (ο γνωστός). Αρκετές dub διασκευές όπως Peaches, Rapture και Gangsters.

Αυτό το κομμάτι γράφεται μεσημέρι και παίζει το You'll Never Find (περίπου Lou Rawls). Καλό και το hip hop δίνει άλλη διάσταση. Raggamuffin όμως πρέπει να ακούς στην παραλία κι όχι κάτω από ένα air condition που θέλει συντήρηση. Ανοίξτε το ψυγειάκι που είναι γεμάτο πάγο και τραβήξτε μία Amstel. Απαραίτητα τα Doritos. Όσο παίζει συνεχίστε με μπύρες. Μόλις σωθούν δείτε αν παίζει καμιά παγωμένη τεκίλα. Αν και δε συμπαθώ το συγκεκριμένο ποτό ιδιαίτερα, όταν παίζει το Speakers And Tweeters νομίζω ότι τραβιέται.

Ένας δίσκος για το καλοκαίρι, κατά το μια αγάπη για το καλοκαίρι.
Κι εδώ με την υπενθύμιση, απολαύστε υπεύθυνα.

Late as usual!

Δηλαδή τι late, εξαφανισμένος πες καλύτερα. Συγγνώμη που δεν απάντησα στα mail νωρίτερα. Συγνώμη που δεν ανέβασα καμιά μουσικάρα τελευταία (ο Χρήστος μετράει και τις μέρες) αλλά από σήμερα το βράδυ θα υπάρχει ένα posting άνευ προηγουμένου για να μπορέσετε να φύγετε διακοπές με πολύ καλές μουσικές.

Αυτά προς το παρόν, τα καλύτερα έρχονται!

The Bird And The Bee - The Bird And The Bee

Ένα pop - σε φάσεις και electropop - χαλαρό πόνημα (αν διαβάσετε κάπου για jazz προσπεράστε) που ακούγεται ευχάριστα ότι ώρα και να παίξει σε οποιοδήποτε ραδιόφωνο του πλανήτη. Οι The Bird And The Bee είναι το συγκρότημα που θα σε ξυπνήσει το πρωί την ώρα που παιδεύεσαι με το μαχαίρι να αλείψεις σωστά τη μαρμελάδα πάνω στο βούτυρο. Και μην το έχετε για κάτι εύκολο. Και την τέχνη να αλείψεις τη μαρμελάδα ισόποσα χωρίς ζγρουμπούλια πάνω στη φέτα και να φτιάχνεις μουσική που κάποιος θα την ακούσει ευχάριστα το πρωί όταν σηκώνεται. Σαφέστατα επηρεασμένοι από τη χαρούμενη pop της δεκαετίας του '60 και τον Μίμη Πλέσσα (η παριζιάνα) οι The Bird And The Bee είναι σα να λέμε κάναμε το λαχούρ, μουσική.

Δε μπαίνω στη διαδικασία να βγάλω τραγούδια, η το παίρνεις όλο έτσι όπως είναι ή το αφήνεις. Αρέσει πιο εύκολα στα κορίτσια. Δεν τους/το υποτιμώ. Μ' αρέσει! Δεν ακούς εύκολα καλές δουλειές κι αυτή είναι μια καλή δουλειά.

Αν κάποιος το πει απλά χαζοχαρούμενο δε θα τον παρεξηγήσω. Ακούω αυτόν το δίσκο είκοσι λεπτά τώρα, νυχτώνει και λέω να σπάσω την οθόνη. Ή να το κλείσω και να περιμένω το πρωινό ξύπνημα. Με τα αηδόνια.

Υ.Γ. Γουστάρω κοπέλα να μου λέει "θέλω να γίνεις my fucking boyfriend"

Bebel Gilberto - Momento

Δε ξέρω αν θα ακούσω πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι από το Bring Back The Love, το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Bebel Gilberto με τους Brazilian Girls. Είναι φοβερό. Το Momento δεν είναι ο κλασσικός βραζιλιάνικος ήχος που προσπαθεί να σε στείλει και καλά στην Ipanema. Γι' αυτό δεν είναι και βαρετός. Το Close To You έχει ένα υπέροχο έγχορδο, εντάξει και λίγο samba, αλλά
το κρατάει χαμηλά. Μην προτρέχεις, έρχεται το Cacada, ηχογραφημένο για το επόμενο Brazilian Lounge. Και το Tranquilo. Εντάξει βιάστηκα, είναι brazil meets chalkidiki's beach bars.

Τίποτα όμως δεν αλλάζει για το Bring Back The Love. Το ξαναβάζω. Καμία σχέση με τα υπόλοιπα. Summing up, δίσκος που μπορεί κάλλιστα να ακούσει κι ο μπαμπάς κι η μαμά μέσα στο αυτοκίνητο. Όχι τόσο ρομαντικός για να ρίξεις γκόμενα, δοκίμασε τα σίγουρα. Ιδανικός για μαγαζί που σέβεται τους πελάτες που δεν έχουν μουσικές προτιμήσεις γιατί φέρνει και σε ethnic. Η φωνή της Bebel είναι "Μπεμπέτο" (ο χαρακτηρισμός προς τιμή του μεγάλου ποδοσφαιριστή) οπότε οι 40αρηδες, 50αρηδες φτιαχτήκατε.

Bossa Baby Bossa και γράψτε κι άλλα τόσα. (κολλάει)

Shannon Wright - Let In The Light

Αν δεν ήταν για το In The Morning δε νομίζω να έγραφα τίποτα για την Shannon Wright (ακόμη μία singer/songwriter). Ο δίσκος ξεκινάει όμορφα με το Defy This Love, ένα παράφωνο jazz τραγούδι που δημιουργεί ένα κλίμα για να δεις τι όμορφα πράγματα θα ακολουθήσουν παρακάτω. Ε, φάε στη μάπα ένα St. Pete (Anastacia; γαμώ την αμερικανιά μου, φτήνεια). Το You Baffle Me σε συνεφέρει, αλλά το σοκ είναι μεγάλο. Είναι ένας άνισος δίσκος. Από τη μία γεμίζεις σε περιπτώσεις με τη μουσική κι από την άλλη νομίζεις ότι ακούς Άκη Έβενη στο δεύτερο (που το θυμήθηκα).

Κρατάω όλα τα κομμάτια με το πιάνο κι αφήνω τις κιθάρες στην άκρη. Αυτά τα κομμάτια θα μπορούσαν να σταθούν πολύ καλά σε μία παράσταση χορού. Και σε θέατρο.

Ψέμματα. Το Defy This Love είναι με διαφορά το αγαπημένο μου. Αυτός ο δίσκος πρέπει να πουλιέται μόνο χύμα, όχι όλος μαζί. Αν τον αγοράσεις όλο, θα πρέπει να απαιτήσεις την επόμενη μέρα τον επόμενο δίσκο της Shannon Wright δωρεάν. Δε νομίζω να σου χαλάσουν χατήρι.

Editors - An End Has A Start

Θα σπάσω το κεφάλι μου, σε ποιο μοιάζει (αν όχι ίδιο στην αρχή) το The Weight Of The World.
Αν μπορεί να βοηθήσει κάποιος ας το κάνει.

Τι; Θα έβγαζαν καινούργιο οι Editors και δε θα ήταν εδώ; Είσαι καλά;

When Anger Shows ένα από τα αγαπημένα μου. Και το Smokers Outside The Hospital Door (είμαι κι εγώ ένας από αυτούς). Είναι ορισμένοι δίσκοι που δε χρειάζεται να γράψεις ή να πεις πολλά. Είναι Editors. Δεν πέφτουν, κάνουν πολύ καλούς δίσκους και προς το παρόν δείχνουν ότι δεν έχουν πρόβλημα έμπνευσης. Οι αράχνες Spiders είναι πολύ καλό σημείο αναφοράς στο δίσκο. Δυσκολεύομαι να γράψω για συγκεκριμένα τραγούδια γιατί ακούω όλο το δίσκο συνέχεια. Το An End Has A Start είναι για ποιοτικό χτύπημα στα μαγαζιά, όπως και το The Racing Rats. Ωστόσο αν μου πεις τι θα έπαιζες πρώτο για να παρουσιάσεις το δίσκο των Editors, αυτό σίγουρα θα ήταν το Spiders. Μ' αρέσει πολύ.

Είναι σίγουρο ότι όποιο συγκρότημα έχει ένα χαρισματικό τραγουδιστή, τότε και ακόμη κι οι πιο χλιαρές στιγμές ενός δίσκου, αποκτούν διαφορετικό χρώμα.

Κύριε Tom Smith μαζί σου.

The Zincs - Black Pompadour

Όταν ένας άγγλος περνάει τον Ατλαντικό, τότε τα πράγματα γίνονται καλύτερα κατά τη γνώμη μου και για τη μουσική του και για τον ίδιο.Ο James Elkington και η μπάντα του , οι Zincs είναι ένα εναλλακτικό μελωδικό, μερικές φορές σκοτεινό κι άλλες μελαγχολικό σύνολο. Το Burdensome Son αν και το έβδομο track του δίσκου (δοκίμασα να τον ακούσω χειροκινήτως τυχαία) είναι φοβερό. Όχι ότι πάνε πίσω Head East, Kaspar και Coward's Corral. Μερικές φορές μου θυμίζει Louis Tillett και Phil Shoenfelt.

Το Lost Solid Colours με την Edith Frost είναι ευλογία για τα αυτιά μας. Γιατί καλοκαίρι είναι κι άρχισαν τα ραδιόφωνα να παίζουν όλα τα αυτά τα loungειδή και δε μπορώ να πω, καλά είναι για λίγο, αλλά μας γίνονται και λίγο τούμπανα.

Αν δεν πας σε πολύ κοσμικό νησί ή είσαι του camping με το σακίδιο στον ώμο το Black Pompadour θα γίνει σίγουρα ένα από τα soundtrack του καλοκαιριού του 2007.

Θα σου βρω κι άλλα.

Papercuts - Can't Go Back

Κι όμως μπορείς να πας πίσω. Να βάλεις λουλούδια στα μαλιά, να πάρεις την κιθάρα σου κι είτε στο San Francisco είτε στα Μάταλα με τη θεία μου τη χίπισσα να πας σίγουρα πίσω.
Ο συγκεκριμένος τύπος, Jason Quever στο όνομα, έχει ακούσει πολύ Dylan στη ζωή του και Byrds και ενδεχομένως και Βασίλη Καζούλη αν πέρασε καμιά βόλτα από Ελλάδα. Γιατί η Sandy κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν η Φανή.

Δεν έχω τίποτα με τους singers/songwriters (ή έχω;) αλλά ως που μπορούνε να πάνε; Και για να λέμε τα σύκα σύκα και τα σύκα σύκα... πόσο ωραία είναι τα σύκα; Κι άντε καλά σ' ένα βαζάκι με ωραίο περιτύλιγμα, κάπως επεξεργασμένα δηλαδή... πάλι σκέτα, έτσι όπως τα κόβεις από το δέντρο από το '60 μέχρι σήμερα είναι ωραία, αλλά είναι τα ίδια.

Μπορεί να συγκινούν ακόμη τη μάνα μου, αλλά εμένα όχι και τόσο πολύ. Σε λίγο θα πάω για ύπνο και θα το βάλω να παίξει. Νομίζω ότι θα είναι η καλύτερη στγμή της ημέρας.

Και το πρωί στο ραδιόφωνο θα περιμένω ν' ακούσω ότι η εκπομπή είναι μια προσφορά
από τις κλωστές Πεταλούδα DMC (προφέρεται Ντε-Μι-Σε)

Beastie Boys - The Mix Up

Αν περιμένεις να ακούσεις rap στον καινούργιο δίσκο των Beastie Boys είσαι αλλού νυχτωμένος. Πρόκειται για έναν καθ' όλα instrumental δίσκο, με ήχο funk της δεκαετίας του '70, δυνάτο μπάσο και το οργανάκι (εντάξει synth) να έχουν τον πρώτο λόγο και τα φυσικότατα και δυνατά drums.

Δίπλα στην πισίνα με μία pina colada στο χέρι, στο μπατσικό που πηγαίνει σε παρακολούθηση, παρέα με το μανάβη την ώρα που διαλέγεις mango, σε παραλία πενηντάρηδων γυμνιστών, ξημερώματα σε bar με τελειωμένους, σε πασαρέλα με τα μοντέλα...

παντού μπορείς ν' ακούσεις αυτό το cd.

Τέρμα το No Sleep Till Brooklyn, εδώ μπορείς να τον πάρεις και λίγο. Δεν έχει Sabotage!

Δεν είπα ότι δε μ'αρέσει κι έτσι. Εγώ έχω άλλη σχέση μαζί τους και τους συγχωρώ. Θα τα σπάσουμε και μετά τη συναυλία, αλλά δε μπορώ να σας πω που ακριβώς γιατί καταλαβαίνετε... θα είμαστε λίγοι και καλοί. Οι φίλοι!

Someone Still Loves You Boris Yeltsin - Broom

Κάποιος ακόμη αγαπάει το Μπόρις Γέλτσιν, κάποιος ακόμη θυμάται αυτόν που αγαπάει το Μπόρις Γέλτσιν. Το Someone Still Loves You Boris Yeltsin είναι το όνομα του συγκροτήματος για όσους δεν είναι του... κόμματος. Ένας ωραίος δίσκος, ένα χρόνο πίσω, από τη μπάντα από το Μιζούρι (γνωστό αεροπλανοφόρο). Έχω μια τάση προς τους indieφλώρους.
Κι οι Boris Yeltsin (για συντομία όπως στα συμβόλαια) είναι από δαύτους. Το Pangea μ' αρέσει πολύ. Το ίδιο και το House Fire και η Anna Lee.

Έψαχνα τα περσινά και θα συνεχίσω να το κάνω, πρώτον γιατί το 2006 δεν είναι πολύ πίσω κι ορισμένοι δίσκοι πρέπει να εμφανιστούν, καθώς το blog έχει μόνο δύο μήνες ζωής
και δεύτερον γιατί πρέπει να βρούμε μαζί ποιοι δίσκοι από πέρσι ακούγονται το ίδιο συχνά ακόμη και σήμερα. Ακούω προτάσεις έτσι;

Αφού λοιπόν επανέφερα τους Someone Still Loves You Boris Yeltsin (με copy/paste το γράφω) θα θυμηθώ κι άλλους.

Mavis Staples - We’ll Never Turn Back

Εδώ απλά λες, άραξε στα κιλά σου μεγάλε. Η κυρία, Mavis Staples και ο κύριος Ry Cooder (παραγωγή) έφτιαξαν ένα album φυσικά για τα "ανθρώπινα διακιώματα" αλλά και για όλους αυτούς που δε νιώθουν τους στίχους, τουλάχιστον να νιώσουν το συναίσθημα της υγρασίας και της αδικίας γύρω από το Μισσισιπή.

Μια απίστευτη μετάblues παραγωγή που σε αφήνει άφωνο και μια φωνάρα που δε γερνάει ποτέ.

Hold on... hold on, keep your eyes on the prize, hold on!

Το μήνυμα περνάει μέσα από τα blues, τα gospel και την καρδιά της Mavis Staples που δεν το βάζει κάτω. Πέρασα αρκετές ώρες διαβάζοντας για την πορεία της στο χώρο της μουσικής και για τον αγώνα της για τα ανθρώπινα διακιώματα, σαράντα χρόνια τώρα. Θα μου πεις... ναι το ξέρω... όταν εμείς ψάχναμε σε πιο club θα διασκεδάσουμε, τέτοια εποχή κάποιος στην ίδια ηλικία με μας, στεκόταν μπροστά σ' ένα άρμα... η Κίνα όμως είναι μακρυά. Κι όσο κι αν μας συγκίνησε το πρωί, το βράδυ πάλι βγήκαμε για γκόμενες.

Blue Six - Aquarian Angel

Κάπου ανάμεσα σε soft house ρυθμούς, new age περάσματα και πραγματικές κιθάρες σε ορισμένες περιπτώσεις κινείται ο δίσκος των (του) Blue Six, γιατί όπου Blue Six βάλτε τον Νεουορκέζο παραγωγό Jay Denen. Απόλυτα καλοκαιρινός δίσκος, πραγματικό chill out με δύο υπέροχες φωνές την Aya και την Lisa Shaw. Το Harbour είναι αυτό που ξεχώρισα πολύ εύκολα.

Το ομώνυμο Aquarian Angel θυμίζει ακόμη και Shakatak, ενώ το Fast Free Delivery είναι η soul πλευρά του δίσκου. Το Tropicalia που ανοίγει και κλείνει το δίσκο μ' ένα διαφορετικό mix σε μεταφέρει για λίγο στη Βραζιλία, κάτι σα να λέμε Χαλκιδική για τους Αμερικάνους.

Φαινομενικά ακούγοντας το δίσκο, πιστεύεις ότι είναι μόνο synth και μια ακόμη chill εύκολη προσπάθεια. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τα σαξόφωνα, οι κιθάρες και η απόσταση από τη house κάνουν το Aquarian Angel πιο μεστό. (Wow!!! Μεγάαααλεεεε)

Τελικά αυτό το blog ίσως γίνει η κρυφή αμαρτία των dj σε beach bars!

The Postmarks - The Postmarks

Το πιο γλυκό album του καλοκαιριού. Μπες στο αμάξι και βάλε το cd να παίζει. Τι κι αν μποτιλιαρίστηκες στην έξοδο της πόλης; Τι κι αν έξω έχει φασαρία και φωνές; Η ζωή θέλει αισιοδοξία, χαρά και ζωντάνια. Summer's Never Seem To Last μας τραγουδάει η Tim Yehezkely, η κοπέλα στη μελαγχολική φωτογραφία. Είναι το νέο αστέρι μου.

Ξέχασα πολύ γρήγορα όλα τα αντίστοιχα συγκροτήματα. Αυτή η pop είναι μέσα στην καρδιά μου. Όλους τους στίχους και πληροφορίες μπορείτε να βρείτε www.thepostmarks.com για να καταλάβετε καλύτερα γιατί είναι το νέο αστέρι η Tim.

Οι εποχές αλλάζουν χρώμα, οι αναμνήσεις ζωντανεύουν, δημιουργούνται. Μια ζωή την έχουμε... Τέρμα στη μιζέρια. Το ποτήρι δεν είναι μισοάδειο, είναι μισογεμάτο. Όλα τα τραγούδια έχουν να κάνουν με τη ζωή, τον έρωτα, τις εικόνες. Ακόμη κι οι μελαγχολικές στιγμές είναι τόσο απαλές, τόσο ανθρώπινες. Αυτή είναι η λέξη. Ο δίσκος των Postmarks είναι ότι πιο ανθρώπινο άκουσα τελευταία. Όχι γήινο... ανθρώπινο. Με συναίσθημα.

Είμαι τόσο χαρούμενος που έπεσε στα χέρια αυτός ο καταπληκτικός δίσκος. Σε μια στιγμή που όλα είχαν γίνει γκρι γύρω μου, ξαφνικά γέμισε με χρώμα και μελωδίες ο κόσμος μου.

Δεν τον προτείνω απλά. Σου λέω να το πάρεις οπωσδήποτε. Απ' όπου μπορείς. Υπάρχει!
Know Which Way The Wind Blows!!! (τι έπαθα ξαφνικά Θεέ μου)

Wax Tailor - Hope & Sorrow

Ο κύριος Wax Tailor είναι ο προδότης γάλλος παρτιζάνος που εμφανίζεται με αγγλικό όνομα. Μπορεί να είναι όμως και κατάσκοπος. Αν στηρίζεται στη μουσική του για μην τον αναγνωρίσει κανείς στο νησί, κάνει λάθος. Γιατί τέτοια μουσική δεν παράγει κανείς πλέον στη Βρετανία. Είναι κατά πολύ καλύτερος και φυσικά πιο φρέσκος από τους άγγλους παραγωγούς. Είναι και η γαλλική χαρτογράφηση του Dna από την αντίστοιχη trip hop, hip hop, nu-funk κληρονομιά και έτσι φαίνεται ότι δεν είναι ένας από τους πάνω. Είναι από το Παρίσι και το χαίρεται. Μαζί και γω και προφανώς και σεις.

Το The Way We Lived είναι η πραγματική σύγχρονη soul με τη φωνή της Sharon Jones. Αν δεν υπάρχει όρος nusoul τον κατοχυρώνω (γράφει ημερομηνία το blog). Το αργόμπιτο hip hop The Games You Play ντύθηκε ωραία με τη φλογέρα. Η Charlotte Savary δανείζει τη φωνή της στο The Man With No Soul στο οποίο δίνεται έμφαση στα έγχορδα και παθαίνω κάτι. Τα guest συμπληρώνουν οι Others στο House Of Wax και η αγαπητή μου Ursula Rucker που όταν τη πετυχαίνω σε άλλους δίσκους, όχι στο δικό της, μ' αρέσει πολύ.

Με λίγα λόγια ο Wax Tailor με το Hope & Sorrow φτιάχνει τη διάθεση πολλών ανθρώπων που είχαν κολλήσει αποκλειστικά στις συλλογές αυτού του είδους και θέλουν πλέον κάτι άλλο. Εγώ όταν δουλεύω πάνω από το πληκτρολόγιο πάντα βάζω Wax Tailor, Waldeck, Kruder, Thievery για να μην αποσυντονιστώ. Και το απόγευμα με τον καφέ, τα ήσυχα βράδυα, πάντα ακούω τα λεγόμενα downtempo. Ειδικά όταν έχουν μελωδίες με τρελαίνουν

The Jai-Alai Savant - Flight Of The Bass Delegate

Προφέρεται το όνομα Χάι-Αλί-Σα-βαντ. Έτσι κατάλαβα. Παίζουν reggae, οι ίδιοι γράφουν ότι παίζουν και punk ή post punk αν προτιμάτε και dub. Scarlett Johansson, Why Don't You Love Me, τίτλος από τραγούδι, το θέμα είναι πάντα να στοχεύεις ψηλά, και είναι και τα δύο. Post reggae και punk. Άλλαξα θέση στο post γιατί μου ταίριαζε.

Το Τhe Low Frequent Sea μπορεί να κάνει καριέρα σ' ένα πιο ενναλακτικό beach bar, λετσαρία, λίγδα και μπόμπα ποτό.

Το dub fuzz, ωραίος συνδυασμός, Transmission From The Delegate κάνει καριέρα παντού, αρκεί να έχεις τα κότσια και να 'χει πιάσει ξημέρωμα, ενώ το Akebono κάνει και μια πιο mainstream καριέρα στις παραλίες χωρίς κυταρίτιδα και σκουλαρίκι στην κοιλιακή χώρα.

Οι Jai-Alai Savant στην αρχή σου κάνουν για κέφι, αλλά στη διάρκεια βλέπεις ότι δεν το έχουν πάρει στην πλάκα. Αλλιώς θα άκουγες και λίγο ska και το χασάπικο θα πήγαινε σύγνεφο. Έκανα λάθος όμως και δεν άκουσα πουθενά ska. To White On White Crime ήταν αυτό που με μπέρδεψε.

Τέλος καλό, όλα καλά. Θέλει πολλές μπύρες κι αν πρήζεται η κοιλιά σας εύκολα, ξεκίνημα με "stoly" (φτηναδούρα) κι όλα θα πάνε καλά.

Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, αλλά δε θα πλακωθούμε αν σας προσπεράσει. Δοκιμή και μετά! Για τους λάτρεις του είδους, ναι! Ανεπιφύλακτα!

Bruce Springsteen with The Sessions Band - Live In Dublin

Πάει αδέρφια το αφεντικόοοοοο! Το έριξε στο δημοτικόοοοο. Τι σου είναι τα γεράματα...
Α ρε boss! Εκεί που περιμένουμε στα γεράματα να φέρεις εσύ τη μετά-River εποχή, να φέρεις το νέο καλό αμερικάνικο rock, κάτι καινούργιο, τώρα που έχει καταλαγιάσει μέσα σου η ένταση και είσαι ώριμος... εσύ παίζεις O Mary Don't You Weep No More...

Σα να μπλέχτηκες σε φασαρία σε bar του νότου και πρέπει να βγάλεις τα σπασμένα λέγοντας τους τραγουδάκια του τόπου τους για να μη σου σπάσουν το κεφάλι (βλέπε Blues Brothers).

Τέλος πάντων... To live στο Δουβλίνο προφανώς είχε μεγάλη επιτυχία κι είπαν να το κάνουν και διπλό cd!!! Ήταν δεδομένη η επιτυχία σε ιρλανδικό έδαφος μετά το We Shall Overcome.

Αν ψάχνεις για Springsteen πάρε από τα παλιά! Αν σ' ενδιαφέρει η αμερικάνικη παραδοσιακή μουσική "κουλτούρα" (υπάρχει; δυστυχώς) τότε τι να πω... άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Τώρα που σκέφτομαι το Δουβλίνο... όταν αρχίζει ο φίλος μου ο Θόδωρος με τους ρεμπέτες εκείνο το σκωπτικό που διαρκεί ώρες... πως το λέει;

Σκύλα πήγε στο Δουβλίνο
σκύλα πήγε στο Δουβλίνο βρε
σκύλα πήγε στο Δουβλίνο
για να μάθει το κλαρίνο.

Antibalas - Security

Δεν τους ξέρετε; Αααααα... γνωρίζετε ποιοι είναι! Ο Fela Kuti συνεχίζει. Afro, Dub αλλά το πιο ωραίο είναι το funk. Από τις ρίζες του μέχρι σήμερα.

Πόσοι ήπειροι χώρεσαν σ' ένα και μόνο cd;

Οι Antibalas και το Security μου έφεραν στο μυαλό ακόμη ακόμη και τους Pigbag με το Filibuster X. Αλλά το αίσθημα που κατεβαίνει από το κεφάλι προς τα πόδια όταν ξεκινάς να ακούς το δίσκο με το Beaten Metal είναι ανεπανάληπτο. Τι funk είναι αυτό, παίκτες μου;;;
Σπάστε τα όλα!! Και κρουστάααααα! Μου έλλειψαν!

Το Age στο τέλος έρχεται να σε ηρεμήσει από την καταιγίδα.

Ήμουν σε τέλμα το ομολογώ! Δεν έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όσο και να έψαχνα. Δεν ήμουν και σε mood. Αλλά τώρα με τους Antibalas μου έφτιαξε η διάθεση εντελώς.

Ει... φίλε! Εσύ που παίζεις μουσική σε beach bar, classic bar και άντε να μην πω... παίξε λίγο Beaten Metal να γουστάρουμε. Κανείς δε θα στραβοκοιτάξει... ίσα ίσα που το αφεντικό θα τρίβει τα χέρια του από τη ξαφνική αύξηση κατανάλωσης!

Απολαύστε υπεύθυνα!

Thee More Shallows - Book Of Bad Breaks

Να ένας δίσκος που δε ξέρεις πραγματικά τι θα συμβεί παρακάτω. Αρχικά να πω την πάσα αλήθεια δε του έδωσα την απαιτούμενη σημασία και τον άκουσα σε χαμηλή ένταση. Λάθος! Όπως λένε για τα κρασιά, θέλει την απαιτούμενη θερμοκρασία, έτσι και για τους Thee More Shallows από το San Francisco πρέπει να ρυθμίσεις την ένταση. Όχι εκκωφαντικά, αλλά δυνατά.

Ο δίσκος έχει intro (D. Shallow) και διαλείμματα (int. no1, 2,3) για να μπορέσεις να καταλάβεις τι θα επακολουθήσει. Ακούς πρώτα το Eagle Rock και λες. Μια ωραία indie μπάντα. Στο Dutch Fist τους χάνεις λίγο στο ύφος γιατί βγαίνει το synth παραπάνω. Και μετά το εισαγωγικό διάλειμμα... μπαίνεις στο κλίμα με το μελωδικό θορυβώδες Proud Turkeys ... μισό λεπτό έγχορδα με θόρυβο και Fly Paper! Φοβερό! 25 δευτερόλεπτα έγχορδα και... Oh Yes, Another Mother για να έρθει μετά το καλύτερο (ίσως και ολόκληρου του δίσκου) The White Mask. Ο δίσκος κλείνει με δύο tracks που σε βάζουν σ' ένα σκοτεινό δρομάκι για να φοβηθείς και λίγο, γιατί σε μεγαλούπολη ζεις.

Συμπέρασμα. Ποτέ μην αφήνεις ένα δίσκο να πάει χαμένος! Άκουσε τον ακόμη μία φορά γιατί την πρώτη μπορεί να είσαι λίγο χαλασμένος και να τον παρεξηγήσεις.

Εξαίρετα έκτακτο! Book Of Bad Breaks και χάνεσαι στις διαθέσεις των Thee More Shallows, που αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Και έχουν πραγματικό ενδιαφέρον!

Amandine - Solace In Sore Hands

Όταν μπάντες εκτός Αμερικής παίζουν αυτό το λεγόμενο alternative folk, λέμε τώρα, είναι σαφώς καλύτερα τα πράγματα. Οι Amandine είναι από τη Σουηδία και μας φέρνουν το νέο τους ολοκληρωμένο album με γλυκόπικρα τραγούδια, όπως τα χαρακτηρίζει η εταιρεία τους. Κοινώς ευχάριστες μελωδίες στα γρήγορα και ραδιοφωνικότατα τραγουδάκια, άκου Silver Bells και μαύρη μελαγχολία, άκου Shadow Of Grief. Στη Σουηδία έχει μεγάλη πέραση αυτή η σκηνή. Μια μικρή βόλτα στο internet και το καταλαβαίνεις αμέσως.

Το μπαντζοειδές έγχορδο με εκνευρίζει ολίγον τι, αλλά το ξεπερνάω όταν έρχεται το βιολί βιολάκι. Άλλος ένας δίσκος που τον παρουσιάζω χωρίς να υπερηφανεύομαι ιδιαίτερα, αλλά πάλι τα ρίχνω όλα στη συννεφιά και τη δική μου κακοκεφιά. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ακούει το Solace In Sore Hands από το πρωί, αλλά το έκανα. Που σημαίνει πρώτον ότι ο δίσκος είναι μια χαρά και δεύτερον ότι δεν είμαι και πολύ καλά.

Το Silver Bells ξαναπαίζει. Η τρομπέτα το ανεβάζει πολύ. Τα υποτονικά φωνητικά (σε όλα τα τραγούδια) ταιριάζουν. Είναι σίγουρο ότι έχει μια θέση σ' ένα από τα επόμενα mix tape.

Victor Bermon - Arriving At Night

Χαμηλών τόνων και ήσυχος ο ηλεκτρονικός ήχος του Victor Bermon κάνει αυτήν τη μέρα που θα έπρεπε ο ήλιος να μας καίει, μελαγχολική. Photographs Are Not Memories λέει ο Βίκτωρας κι αν εννοεί ότι οι αναμνήσεις μένουν για πάντα μέσα σου και δεν αποτυπώνονται στο χαρτί, συμφωνώ. Είναι και μια από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου.

Από το έκτο track ως το όγδοο (First Encounters, Portrait, Famous Discussion και Theatre Of Signs) βρήκα το ωραιότερο soundtrack της συννεφιάς. Θα δοκιμάσω να το ακούσω και σαββατοκύριακο που λένε ότι θα φτιάξει ο καιρός. Ίσως να μου φτιάξει τη διάθεση. Γιατί ακόμη δεν κατάλαβα.

Ο καιρός διάμορφωσε τη διάθεση γι' αυτή τη μουσική ή η μουσική αυτή κάθεται ακριβώς σ' ότι καιρό βρει; (τέτοια φιλοσοφική ανησυχία;;;)

Πάντως ο Victor Bermon χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο εδώ που τα λέμε - δε θα βγάλω και σημαία στο μπαλκόνι - μας φέρνει ένα αξιόλογο δισκάκι που θα ακουστεί μέχρι και το φθινόπωρο. Μετά κομμάτι δύσκολο γιατί μέχρι τότε θα βρούμε κάτι καλύτερο.

Sally Timms & Marc Almond - This House Is A House Of Trouble

Να ένα maxi single (αναφέρεται κι ως Ep) που άφησε εποχή στη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία της Sally Timms με τον Marc Almond και το καταπληκτικό This House Is A House of Trouble. Στους μουσικούς που συνεργάζονται είναι κι ο Brendan Croker (No Money At All).

Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω. Μ' αυτό το flashback πάω για ύπνο και ελπίζω να ονειρευτώ καλές στιγμές ραδιοφώνου, τότε που το άφηνα να παίζει όλο το βράδυ.

Ακόμη βρέχει!

Various Artists - The Sound Of Deep Ellum

Αφιέρωση στο Βασίλη. Και σε όσους δε λένε να μεγαλώσουν.

Αυτός ο δίσκος, αν και από την Island, ήθελε να δείξει στον κόσμο τι συνέβαινε στη σκηνή του Dallas στα τέλη της δεκαετίας του 80. Ο ήχος λοιπόν του Deep Ellum, περιοχή του Dallas, εκτός από blues είχε να δώσει και κάποια άλλα συγκροτήματα που έγραψαν μια μικρή ιστορία στη μουσική. Έτσι σ' αυτό το δίσκο θα βρείτε τους Reverend Horton Heat αλλά και τους New Bohemians, αργότερα Eddie Brickell & The New Bohemians που είχαν τη μεγάλη επιτυχία What I Am. Όλοι οι άλλοι του δίσκου εξαφανίστηκαν.

Όμως η τραγουδάρα που έμεινε στη μνήμη και στις καρδιές μας από αυτόν το δίσκο ανήκει στους Shallow Reign, το Paint The Flowers All Black.

Αυτό ρε Μπίλυ σου αφιερώνω. Γιατί και οι δυο είχαμε τον ίδιο δίσκο πριν γνωριστούμε και γουστάραμε το ίδιο τραγούδι.

The Jesus And Mary Chain - Barbed Wire Kisses

Που πας βρε Καραμήτρο αν δεν έχεις το Psychocandy και το Darklands; Σταθμός στην ιστορία των indie, αν θέλεις να το αποκαλείς έτσι γιατί για μένα δεν είναι indie, είναι απλά Jesus And Mary Chain και δεν κατατάσονται πουθενά. Όταν ξεκινάς να αγοράζεις δίσκους, εκτός από τα classic rock albums που αγοράζεις σε nice price, τα επόμενα είναι αυτά τα δύο.

Και γιατί αυτός ο πρόλογος αφού το θέμα μας είναι το Barbed Wire Kisses; Γιατί όταν γράφεις για τους αδελφούς Reid πάντα έτσι πρέπει να ξεκινάς.

To Barbed Wire Kisses είναι το μάζεμα κάποιων singles και B sides που για όσους δεν είχαν την πολυτέλεια να αγοράζουν τα 7ιντσα κι είχαν σοβαρές ελλείψεις, ήταν σωτήριο.

Sidewalking, Who Do You Love και Surfing USA δεν παίζουν στο δικό μου το βινύλιο γιατί τρύπησε σ' εκείνα τα σημεία. Πρέπει να πω ότι έκανα αγώνα για να μπορώ να τα παίξω σε κλειστό χώρο με πολύ κόσμο και να μη φάω ξύλο. Έπρεπε πρώτα να σουρώσουν και μετά να τους περνάω τα δικά μου. Αφού έγιναν συνήθεια και μετά... party. Θέλω να σημειώσω ότι μιλάω για mainstream θαμώνες.

Το Barbed Wire Kisses είναι πιο αγαπημένο από τα Psychocandy και Darklands γιατί έπαιξε περισσότερες φορές. Διαλύθηκαν όχι το 1999, αλλά όταν ξόδεψα τζάμπα τα λεφτά μου για το Automatic. Αλλά ήταν οι Jesus And Mary Chain γι' αυτό αγόρασα και τα επόμενα. Έπρεπε.

Πιτσιρίκο... πάρτο αυτό ρε! Θα με θυμηθείς!

Alex Chilton - A Man Called Destruction

Δε θα το παίξω μάγκας. Άργησα να μάθω τον Alex Chilton. Όταν πήγαινες Σάββατο πρωί στο δισκάδικο κι είχες περισσότερο χρόνο να ψάξεις κι οι μεγαλύτεροι είχαν χρόνο για συζήτηση, τότε έβγαζες κανένα λαβράκι. Τέλος πάντων το A Man Called Destruction δεν είναι ο πρώτος μου δίσκος του Chilton, αλλά είναι αυτός που χάθηκε στη μεγάλη πλημμύρα που μου έφαγε πολλά κομμάτια κι είπα να γράψω κάτι γι' αυτόν τιμής ένεκεν.

Στα καθωσπρέπει bar, παλιά στη Θεσσαλονίκη, έπρεπε οπωσδήποτε να ακούγονται τέτοιες μουσικές. Μετά μας προέκυψε το ρεύμα James (το κέρατο μου). Ότι ήταν ανάμεσα στο rock και το blues, ευχάριστο και δεν κούραζε, έπαιζε. Κι όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Έτσι μπήκε κι ο Alex Chilton στη ζωή μου και τη δισκοθήκη μου. Το πρώτο που πήρα ήταν μια επανέκδοση του Like Flies on Sherbert και μετά ότι έβγαινε, το άκουγες κι αν έφταναν τα φράγκα το έπαιρνες.

Αν τον ακούσεις προσεκτικά το δίσκο, σίγουρα θα σου θυμίσει κάτι. Όλο και κάτι θα 'χεις ακούσει. You're Looking Good ίσως... Il Ribelle πιο πιθανό...

Αφιέρωση στον παππού... ευτυχώς που αφιέρωνες και λίγο χρόνο σε μας τα στραβάδια!

The Lucky Soul - The Great Unwanted

Παραέγινε γκομενίστικο το θέμα, αλλά εδώ μιλάμε για στυλάτη pop. Να παίζει στο πικάπ του μπαμπά και να μη νιώθεις αμηχανία. Να το ακούς μπροστά στο heavyμεταλά φίλο σου και να μη ντρέπεσαι. Εδώ που τα λέμε ότι μουσική και ν' ακούς σε σχέση με το heavy metal δεν πρέπει να ντρέπεσαι.

Η πλάκα με τους Lucky Soul είναι ότι είναι φτιαγμένοι για να παίζουν μουσική στην Ελλάδα, κάτω από τον ήλιο κι όχι στη "πάλι βροχή γαμώ το μπελά μου" Βρετανία. Το Great Unwanted συνεχίζει μια κληρονομιά που ξεκινάει στην Αγγλία πολλές δεκαετίες πίσω και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

One Kiss Don't Make A Summer μας τραγουδούν πολύ σωστά οι Lucky Soul... θέλουμε κι άλλο χασάπηηηηη! Lips Are Unhappy, τι θέλουν να πουν πλέον οι καλλιτέχνες; Δεν κρατιούνται;

Όπως αρχίζει έτσι τελειώνει ο δίσκος! Χαρούμενα! Κάποιοι ίσως πούνε χαζοχαρούμενα.
Νομίζω ότι μας χρειάζεται κάτι τέτοιο σε μικρές δόσεις.

Baby I'm Broke! (για το ραδιόφωνο μια χαρά... και δυο! Αλλά όταν μπαίνει το χέρι στην τσέπη...)

The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge

Αυτές είναι οι αδελφές Pierce για όσους μπορεί να μπερδέψουν το όνομα με τα "τρυπήματα" οπουδήποτε στο σώμα για τοποθέτηση καλαίσθητου σκουλαρικίου. Αρχικά θα τις αντιμετωπίσεις ως ένα folk group. Γρήγορα όμως θα καταλάβεις ότι δε μπορείς να τις τοποθετήσεις εκεί ακριβώς. Είναι και οι φωνούλες πολύ pop για κάτι τέτοιο, οπότε που καταλήγεις; Καλά δε θα σκάσω κιόλας.

Ακούω το ρυθμό του Sticks And Stones αυτή τη στιγμή και ομολογώ ότι τις βρίσκω χαριτωμένες. Τώρα παίζει το Ruin και θα έλεγα για την ώρα (περασμένα μεσάνυχτα, παράμετρος: πολύ δυνατός αέρας) είναι μια χαρά. Θέλω να πω ότι το μεταλόφωνο και οι καμπανούλες γενικότερα με συγκινούν. Βγάζουν μια παιδικότητα κι όταν οι φωνές είναι "κι αν δε το πούμε ολόσωστα δεν πειράζει" γίνονται τα τραγούδια για μεγάλα παιδιά.

Το single, Boring είναι αλήθεια ότι ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα.

Εδώ που τα λέμε δε ξέρω γιατί γράφω γι' αυτό το δίσκο. Να πω την αλήθεια πάλευα να γράψω για τους Dartz! και το This Is My Ship και δε μου 'βγαινε και το 'ριξα στις Pierces.

Ακούω το Three Wishes και μου φάνηκε ότι άκουσα μπουζούκι. Το πάω πίσω... είναι κάποιο άλλο έγχορδο που πιάνει τις νότες που συγκινούν κάθε Έλληνα.

Αν ήταν τελικά μπουζούκι θα ήταν καλύτερα. Sorry, μη το πετάξω το κείμενο τώρα, κρίμα είναι. Τελικά οι τύπισσες είναι οι αδελφές Ζήνα. Η Πέγκι και η Μάγκι.

Γενικά για τις συναυλίες

Με αφορμή το σχόλιο της Sadie για τo live των Red Sparowes στο Αν, θέλω να πω δυο κουβέντες για τη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης στο θέμα των συναυλιών.

Ο κάτοικος του λεκανοπεδίου ζει μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που ζουν όλοι οι υπόλοιποι. Σε όλα τα επίπεδα. Ας περιοριστώ στα θεάματα. Η Αθήνα έχεις τις περισσότερες θεατρικές σκηνές της Ευρώπης. Ομάδες χορού, εικαστικά, ζωντανές εμφανίσεις. Κάθε μέρα η ατζέντα είναι γεμάτη κι αν έχεις λεφτά, έχεις να κάνεις κάθε βράδυ και κάτι το διαφορετικό. Μπορείς να γεμίσεις το άδειο κεφάλι σου, όχι απλά διασκεδάζοντας σε μπουζούκια και club, που κι αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα, αλλά βλέποντας συνέχεια διαφορετικά καλλιτεχνικά δρώμενα.

Τα live από τις εταιρείες προορίζονται και περιορίζονται τις περισσότερες φορές στην Αθήνα, λόγω έλλειψης σοβαρών χώρων στη Θεσσαλονίκη που μπορούν να καλύψουν μία τέτοιες εκδηλώσεις. Να μην παραβλέψουμε και το γεγονός της προσέλευσης του κόσμου. Γιατί στην Αθήνα, ο νέος μεγαλώνει με μια διαφορετική κουλτούρα καθώς τα πάντα συμβαίνουν γύρω του και μπορεί να τα δει πληρώνοντας για τη μεταφορά του ένα απλό αστικό εισητήριο. Έτσι πηγαίνει πιο εύκολα στο θέατρο, στις συναυλίες, στις παραστάσεις χορού κλπ.

Για να δω εγώ Beastie Boys και Madness σε λίγες μέρες πρέπει να κάνω ταξίδι. Βλέπετε ποια είναι η διαφορά; Σ' αυτό φταίει η νοοτροπία των ανθρώπων που διαφεντεύουν αυτήν την πόλη που το φαγοπότι του '97 δεν άφησε καμιά κληρονομιά στην "πολιτιστική" πρωτεύουσα.

Είναι κρίμα γιατί φερόμαστε μια ζωή αμήχανα και μαλακισμένα ακόμη κι όταν μας δίνονται ευκαιρίες.

Αφού έζησες τους U2 στο λιμάνι, τι άλλο θες; Πιες το φραπέ σου στην Αριστοτέλους και σκάσε.

Κι ένα δεύτερο μεγάλο θέμα. Η τιμή των εισητηρίων.

Ήταν, είναι και θα είναι ντροπή ο τρόπος που μας φέρονται. Είναι πραγματική επίθεση στις τσέπες μας. Ο ανειδίκευτος στην Ελλάδα βρε ζώα παίρνει μόνο 570 €. Γιατί να τον πατήσεις και συ παραπάνω σ' αυτό που γουστάρει; Δε φτάνουν αυτά που τραβάει.

Γιατί τα θεάματα να είναι είδος πολυτελείας;
Γιατί η νόμιμη μουσική να είναι είδος πολυτελείας;

Κάποια στιγμή, οι νιγηριανοί στους δρόμους με κάποιο μαγικό virtual τρόπο θα μπορούν να αντικαθιστούν το αίσθημα του θεατή μιας συναυλίας μαζί με τη μουσική, μόνο με 2 €.

Και τότε θα τραβάτε τα βυζιά σας.