ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ Ν' ΑΚΟΥΣ

Bat For Lashes - Fur And Gold

2007-07-11T22:43:00.000+02:00

Τώρα έπεσε στα χέρια μου κι έτσι θα το παρουσιάσω ως καινούργιο. Και θα το βάλω στα new. Μπορεί να νομίζεις ότι είναι συγρότημα, αλλά είναι μόνο η Natasha Khan. Φτάνει και περισσεύει. Δεν της κολλάω την ετικέτα singer/songwriter γιατί δεν της αξίξει τέτοια... μομφή!
Είναι πολύ παραπάνω. Δεν κρατάει μια κιθάρα και κάνει το ντέρτι της τραγούδι.

Διάφορα όργανα, πιάνο, electronica, βαθειά ατμοσφαιρικά φωνητικά... Μπορεί να μοιάζει και με κάτι άλλο που έχεις ακούσει, αλλά με το δικό της τρόπο, κατά την όχι και τόσο ταπεινή μου άποψη, το κάνει και ακούγεται μοναδικό.

What's A Girl To Do, Trophy και φυσικά Sad Eyes (αν σε παράτησαν πρόσφατα μην το ακούς)

Σίγουρα αν ψάξεις τη δισκοθήκη της θα βρεις Leonard Cohen, ενδεχομένως και Bjork (θα απογοητευτώ αν βρω και Jonni Mitchell).

Summing Up...
έκφραση : Δεν είναι για να κόψεις τις φλέβες σου. Σου χρειάζονται!

Interpol - Our Love To Admire

2007-07-11T22:23:00.000+02:00

Για μας τους 80's οι Interpol είναι ότι πιο γνώριμο στ' αυτιά μας. Μπρεί να είναι λίγο Paisley Park, μπορεί να είναι φίλοι του Tillet, μπορεί να είναι και παρέα των Chameleons...

Έτσι το Our Love To Admire ακούγεται τόσο κοντινό και οικείο... σαν τη "βουτηχτή" τυρόπιτα της μαμάς που μοσχομυρίζει το βράδυ. Τα "κιθαριστικά" μιας ζωής ολόκληρης. Όχι, δεν τελειώσαμε. Ακούμε ακόμη καινούργια. Μπορεί να μην έχουμε χρόνο να πετύχουμε τον Πετρίδη στις τέσσερις, μπορεί να πιστεύουμε ότι τον προλαβαίνουμε κιόλας στα καινούργια ακούσματα... αλλά κατά βάθος θέλουμε να γυρνάμε πάντα πίσω.

Απόψε, ο φίλος μου ο Κομνηνός είχε ένα αφιέρωμα στα 80's στον Republic και καθώς γυρνούσα σπίτι με το αμάξι με πιάσαν τα υπαρξιακά μου. Γιατί αν μπορούσα να βγάλω μουσικές σαν αυτές των Interpol, δε θα μεγάλωνα ποτέ. Αλλά όποιος ακούει μόνο, είναι καταδικασμένος να γυρνάει μόνο σε αναμνήσεις.

Pioneer To The Falls και Wrecking Ball τα αγαπημένα μου.
Όλος ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα. Θυμάσαι αυτό που έγραφα μερικά posts πιο πριν;

Θα κάνεις τα κακά σου. (μόλις τον ακούσεις)

Billy, σε παρακαλώ! Είναι για μας. Για μας που ακούγαμε μετά τα μεσάνυχτα Cacavas και Beasts Of Burbon και μας σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο.

Ωραίες εποχές έτσι;

Piano Magic - Part Monster

2007-07-11T21:59:00.000+02:00

Ξεκινάω να γράφω, ξεκαθαρίζοντας. Δεν είμαι αντικειμενικός! Συνεχίζω... κάνε ότι μπορείς για να το αποκτήσεις!

Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο new wave! Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο rock! Έτσι πρέπει να είναι το σύγχρονο indie! Έτσι πρέπει να είναι η σύγχρονη dream pop!

Δέστο στο χέρι σου για να το έχεις συνέχεια μαζί σου.

Οι Piano Magic είναι μεγαθήρια. Είκοσι χρόνια πίσω, τότε που η σαβούρα δεν έβγαινε με το τσουβάλι κι η πληροφορία που κυκλοφορούσε ήταν σαφώς λιγότερη, θα λέγαμε για ένα album για το Hall O Fame! Δεν τα παραλέω!

Νομίζω ότι είναι το έβδομο album τους, ψάξε και τα προηγούμενα έξι και θα με καταλάβεις!

Δε ξεχωρίζω κανένα τραγούδι. Είναι όλα τέλεια!
Από τους δίσκους που λες... τελείωσε; Παίξτε κι άλλο. Κάντε το διπλό! Τριπλό! Δε με νοιάζει!

Η απάντηση των καιρών μας σ' αυτούς που λένε ότι πλέον δε βγαίνει καλή μουσική.

Πάρτο! Άκουστο! Σκίστο! Διάδωσε το!

Με το μαχαίρι στο λαιμό κι επιδή το άκουσα πάνω από τρεις φορές (απανωτά) θα πω
England's Always Better(As You're Pulling Away). Επαναλαμβάνω...

Η απάντηση των καιρών μας σ' αυτούς που λένε ότι πλέον δε βγαίνει καλή μουσική.

Unkle - War Stories

2007-07-11T21:39:00.000+02:00

Ολοκαίνουργιο, φρεσκότατο, τέλειο αλλά άνισο. Αν ακούς από παλιά Unkle ξέρεις περίπου τι να περιμένεις. Μεγάλες συνεργασίες, γνωστά ονόματα και τουλάχιστον δύο-τρία-τέσσερα τραγούδια που θα τα λατρέψεις. Αυτό είναι και το War Stories.

Αν ακούς τα tracks με τη σειρά μπορεί να απογοητευτείς. Ευτυχώς που remotely μπορείς να αλλάξεις τη σειρά στο cd. Ένα από τα μεγάλα καλά έναντι του βινυλίου.
Και εξηγάου τι εννοάου right now!

Track No 1 γίνεται το Burn My Shadow με τον Ian Astbury (Cult) στα φωνητικά! Τα σπάνε, κόβουν για να ακούγεται ο Ian με θυμιατά, ξαναγεμίζει με κιθάρες, δαιμονίζεται...sweaty!

Hold My Hand και Restless δυστυχώς δε θα πάρω, είμαι καλά μόνο με το περγαμόντο!

Αλλά Restless, Keys To The Kingdom και Prick You Pay ευχαρίστως. Για να μην τα πολυλογώ τυλίξτε μου για το σπίτι επίσης και τα Morning Rage, Broken και When Things Explode.

Μ' αρέσουν οι Unkle! Και μάλιστα πολύ! Δε ξεφεύγουν από τα όρια που έχουν θέσει κι αυτό σε φάση είναι καλό.

Έκανα καιρό να γράψω. Νομίζω ότι αποζημιώνω την αναμονή. Ή απλά διασκέδαζω τις (κακές έως χείριστες) εντυπώσεις αξιοπιστίας.

Frog Eyes - Tears Of The Valedictorian

2007-07-03T09:21:00.000+02:00

Το Bushels θα μπορούσε να είναι το τραγούδι από ένα θεατρικό. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας αλλόκοτης συνεργασίας από διάφορους μουσικούς που φυσικά τα έχουν πιει.

Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα τραγούδια που άκουσα τελευταία. Πρέπει να φτάσεις στο track 9 για να το απολαύσεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, θα έχεις γνωρίσει τους Frog Eyes. Τα πιάνα που έχουν πάθει φρενίτιδα, τα drums στους ρυθμούς παρέλασης. Αν περάσεις το Stockades που θυμίζει μαστουρωμένο Meat Loaf (τώρα που το ξανακούω μ' αρέσει) θα συναντήσεις ένα καταπληκτικό ...Eagle Energy.

Τελικά όσο το ακούω έχει μια απίστευτη τρέλα. Αυτή είναι η λέξη που ήθελα εδώ και ώρα να χρησιμοποιήσω. Yeap! Οι Frog Eyes δεν είναι καλά. Τα βαράνε όλα. Δεν είναι για να χορέψεις. Είναι όμως τέλειο για χορογραφίες. Τελικά, δεν είναι εύκολο!

Δε μπορώ ακόμη να καταλάβω ποια ώρα της ημέρας να το ακούσω. Σίγουρα δεν κάνει για ραδιόφωνο, ακόμη και σε εναλλακτικό μέσο θα δυσκολευτείς. Αυτό δεν ισχύει για το Bushels. Θα έχει φανατικούς θαυμαστές. (κι εχθρούς)

Δοκιμάστε το γιατί μπορεί να το λατρέψετε!

The Cribs - Men's Needs, Women's Needs, Whatever

2007-07-03T08:58:00.000+02:00

Καλό είναι, δε λέω. Αλλά να... είναι που, με το συμπάθειο δηλαδή, συγκροτήματα του Franz Ferdinand κλπ. δε με συγκινούν τόσο πολύ. Τουλάχιστον όχι πλέον. Στην ηλικία που είμαι, γιατί πριν από δε ξέρω πλέον πόσα χρόνια, χτυπιόμουνα και με EMF και με Farm και με Soup Dragons και με Happy Mondays... να συνεχίσω;

Καλό είναι. Αλλά μόλις τελειώνει μου αφήνει πάντα την ίδια γεύση. Το ξεχνάω. Δε μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα τραγούδι, αν το ξανακούσω στο ραδιόφωνο μετά από δέκα λεπτά. Έχει αυτήν την αγριάδα του πιτσιρικά που θέλει οπωσδήποτε να σπάσει μια κιθάρα στη σκηνή. Αυτό είναι όμως που το κάνει και φλώρικο. Και τα Οh Oh Oh...Oh!

Καλό είναι. Αλλά δεν προσθέτει τίποτα καινούργιο.

Target Group: ψαγμένοι 13αρηδες και interail τύποι που πηγαίνουν στο Glastonbury με το σκηνάκι που πήραν από το Praktiker.

Μην το κρατήσετε για να το δώσετε στο παιδί σας όταν μεγαλώσει, θα βγουν άπειρα τέτοια στα επόμενα χρόνια.

Deerhunter - Cryptograms

2007-07-03T08:32:00.000+02:00

Ένας δίσκος που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου και μου ξέφυγε. Οι Deerhunter από την Ατλάντα (ολυμπιακοί αγώνες, coca cola, hawks) είναι το αμερικάνικο indie που δε μένει περιχαρακωμένο στην μία πλευρά του Ατλαντικού, αλλά περνάει και σε μας τους ευρωπαίους (λέμε τώρα) και ακούγεται ευχάριστα.

Δυναμικό, θορυβώθες, ήσυχο, μεγάλες δόσεις μουσικής, φωνητικά μέσα από fx και με εξάρσεις.
Το Cryptograms σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα και με σχεδόν ambient παρεμβολές ακούς και τα Lake Somerset και Octet με τα απόμακρα φωνητικά του στο βάθος.

Κι όταν φτάνεις στο Spring Hall Convent δε σε ξενίζει η pop διάθεση γιατί ο θόρυβος είναι πάντα από κάτω. Όπως και στο Hazel St. Και πρέπει να φτάσεις στο τέλος. Γιατί το Heatherwood είναι το τραγούδι που θα ακούγεται σ' αυτήν την εκπομπή. Το κρυμένο διαμάντι. Έτσι ο δίσκος έχει μία καταπληκτική ισορροπία και δε λείπει τίποτα.

Οι Deerhunter δεν είναι το συγκρότημα που θα ταράξει τη μουσική σου υπόσταση. Μπορεί να γίνει το συγκρότημα όμως που θα σου φάει αρκετά λεφτά. Δε ξέρω αν είναι, αλλά ακούγονται σαν πιτσιρικάδες με ψυχή. Στην αντίθετη περίπτωση έχουν ένα γοητευτικό παλιπαιδισμό στον ήχο τους.

Για όλες τις ώρες. Αν κόψετε τις ενδιάμεσες αναζητήσεις τους, θα μειωθεί ο χρόνος του cd αλλά θα τονωθεί ο δίσκος.

Pink Mountaintops - Axis Of Evol

2007-07-02T17:29:00.000+02:00

Να ένας άνθρωπος, Stephen McBean, που δε ντρέπεται να πει ότι στη ζωή μου άκουγα, ακούω και θα ακούω μόνο Velvet Underground. Θα τους κλέβω, θα προσπαθώ να τους κάνω πιο new millenium, θα τους μάθω στους νέους, θα τους βάλω και ηλεκτρονικούς ήχους και θα τους ονομάσω στο τέλος Pink Mountaintops. Εγώ αυτήν την εντύπωση έχω γι' αυτή τη μπάντα και για τον άνθρωπο που έγραψε όλα τα τραγούδια του Axis Of Evol.

Και δε με χαλάει καθόλου. Για του λόγου το αληθές (αν είναι), Cold Criminals.
Επίσης How We Can Get Free!

Τώρα γιατί μετά από ένα χρόνο αναφέρομαι σ' αυτόν το δίσκο; Είναι μέρος του Tour που ξεκίνησε με τους Espers! Δεν είναι για το καλοκαίρι, είναι για βαρυχειμωνιά με bourbon. Αλλά το έχω μπροστά μου, τι να κάνω! Να μη ξεχάσω να αναφέρω ότι οι τύποι είναι από το Βανκούβερ. Απλά το αναφέρω!

Longcut - A Call And Response

2007-07-02T17:07:00.000+02:00

Μιας και θυμήθηκα τα περσινά πρέπει να σταματήσω και για λίγο στους Longcut. Δε θα γράψω πολλά γιατί ήδη έχουν πατηθεί πολλά πλήκτρα γι' αυτούς κι ίσως το παραπάνω να σε κάνει να βαρεθείς. Ακούω ακόμη το Gravity In Crisis και το Transition.

Να ο λόγος που είναι μαζί μας σήμερα. Να μη ξεχάσω και το A Tried and Tested Method. Ναι, είναι ο κλασσικός βρεταννικός ήχος, αυτός που στοιχειώνει κάθε νεαρό στο νησί, από τη στιγμή που θα ανοίξει τα ματάκια του στο μάταιο τούτο κόσμο. Κι αν δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοώ, τότε άκου το Vitamin C.

To Manchester μας έχει συνηθίσει σε καλές μουσικές. Αν σταματούσαν και το ποδόσφαιρο (όλοι στο νησί) τότε ευχαρίστως θα έλεγα ότι γουστάρω England!

Χωρίς πλάκα, αφού ένας δίσκος έχει κάνει τον κύκλο του και ακούγεται ευχάριστα σήμερα, τότε μπορείς να πεις ότι αξίζει τον κόπο να τον έχω κάπου μπροστά για να μην το ξεχνάω.
Έτσι, αλλάζει η σειρά και το A Call And Response γίνεται πάλι φρέσκο!

The One AM Radio - This Too Will Pass

2007-07-02T16:22:00.000+02:00

Μπορεί να πήρε το αυτί σου στο ραδιοφώνο το In The Time We've Got. Κάνω λάθος; Αν δεν το άκουσες φταίνε οι ηλίθιοι που βγάζουν τα playlists! Πρέπει να κάνουμε κάτι. Όλοι μαζί!

Γιατί ο/οι One AM Radio έχουν σίγουρα μια θέση στο ραδιόφωνο. Δεν είναι mainstream, αλλά γιατί τα παιδάκια να ακούνε μόνο μαλακίες; Ας μιλήσω όμως για το δίσκο!

Είναι ήσυχος. Είναι pop, κιθαριστικός, μερικές φορές κι electronica και rock. Αλλά δε φωνάζει. Ο δημιουργός του, ο κύριος Hrishikesh Hirway που παίζει σχεδόν τα πάντα, είναι μάλλον ένα ήσυχο παιδάκι που φτιάχνει μουσική προσπαθώντας να μην ενοχλήσει τους γείτονες που κάθονται στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου.

Το Our Fall Apart μπορούσε να είναι η επιλογή ενός ψαγμένου lounge compilation. Για να λέω όμως όλη την αλήθεια και να μην κρύβω τίποτα, αυτός ο δίσκος πάει περισσότερο σε κορίτσι που τελειώνει το λύκειο και λιώνει ακούγοντας One AM Radio σκεφτόμενη το μεγάλο έρωτα της ζωής της στο διπλανό θρανίο. Πιστέψτε με, δεν έχω καμιά διάθεση να ετευλίσω αυτό που ακούω τώρα και μ' αρέσει πολύ. Δηλαδή το Where I'm Headed. Αλλά να μην πω, αυτό που σκέφτομαι;

Υ.Γ. Έχω φίλες που σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία, ανάμεσα στην πρώτη γνωριμία με τους Beatles θα έβαζαν και One AM Radio.

Espers - II

2007-07-02T16:03:00.000+02:00

Καιρό ήθελα να γράψω γι' αυτό το δίσκο. Ψάχνοντας στα παλιά το θυμήθηκα. Δεν πάει πολύ πίσω. Σχεδόν ένα χρόνο. Αν θέλουμε να κατατάξουμε κάπου τους Espers... είναι folk (fuck).

Αλλά,

ξέρουν από ψυχεδέλεια, έχουν καταπληκτικές μελωδίες, ακούς εκπληκτικά έγχορδα και στο τέλος μαγεύεσαι και αφήνεις όλα τα υπόλοιπα στην άκρη. Η μουσική της δεκαετίας του 60, όπως ακριβώς έπρεπε να εξελιχθεί και να ακούγεται στις μέρες μας.

Διάθεση: Σίγουρα μελαγχολική, αν μόλις τα έφτιαξες με το ταίρι σου, μην το ακουμπήσεις. Αν όμως μόλις χώρισες... απομάκρυνε κάθε αιχμηρό αντικείμενο από μπροστά σου κι άκουσε το, όλο!

Το Cruel Storm θα σου πάρει το μυαλό. Μπορεί να είναι και το κλασσικό κομμάτι που θα αφήσει πίσω της η δεκαετία μας. Προλαβαίνω τον ιστορικό του μέλλοντος. Φαντάσματα μεγάλων rock καλλιτεχνών μπήκαν μέσα στα κορμιά του σεξτέτου από τη Φιλαδέλφεια και συνεχίζουν την επικοινωνία τους μαζί μας. Για να μη περάσουν τα χρόνια που ζούμε χωρίς καλή μουσική.

Υ.Γ. Δεν είμαι υπερβολικός. Αλλά και να είμαι... ακούστε και θα είμαι σίγουρος ότι θα με συγχωρέσετε.

The National - Boxer

2007-07-02T15:41:00.000+02:00

Ψάχνοντας το ίδιο μου το blog, είδα ότι τους National τους έχω βάλει σ' ένα mix tape με το Fake Empire. Το τραγούδι που ανοίγει το Boxer και φυσικά είναι η πρώτη επιλογή. Μέχρι και το τέταρτο track αν δεν έχεις ξανακούσει τους National έχεις πει βρει το αγαπημένο μου συγκρότημα. Mistaken For Strangers, το εκπληκτικό Brainy (Oh, my God) και το Squalor Victoria είναι το καλύτερο ξεκίνημα δίσκου από αυτά που έχω προτείνει τελευταία. Apartment Story και Guest Room τα επόμενα αγαπημένα μου. Όποιος ακούσει το δίσκο θα καταλάβει ότι δεν έγραψα τίποτα για τα αργά κομμάτια. Είναι πολύ καλά. Αλλά όχι τόσο όσο τα υπόλοιπα. Ίσως και να τα αδικώ, αλλά είμαι ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος... με το Brainy!!!

Ίσως να σου έρθουν παλιοί Tindersticks... Μη το χάσεις. Το απόγευμα που θα γυρίσεις στο σπίτι μετά τη θάλασσα ή όταν θα πίνεις τον καφέ σούρουπο, θα με θυμηθείς. Χωρίς φασαρία και εξάρσεις, κιθάρες και ρυθμοί που σε μαγνητίζουν σχεδόν σε υπνωτίζουν, υπέροχες μελωδίες.

Ένας δίσκος που σίγουρα βάζει υποψηφιότητα για τους καλύτερους της χρονιάς. Και δε το λέω μόνο εγώ. Must! Είσαι ασυγχώρητος/η αν δεν το βάλεις στο case για να το πάρεις μαζί σου, όπου κι αν πας.

Dub Pistols - Speakers And Tweeters

2007-07-02T15:25:00.000+02:00

Σχεδόν καινούργιο. Εντάξει! Τόσο καιρό που έχω να γράψω... Οι Dub Pistols έχουν και το όνομα και τη χάρη. Είναι dub, ρέγκε και σαρδέλε και για Ιούλη μήνα είναι ότι πρέπει. Στο συγκεκριμένο album εμφανίζονται και Blade, Rodney P και Terry Hall (ο γνωστός). Αρκετές dub διασκευές όπως Peaches, Rapture και Gangsters.

Αυτό το κομμάτι γράφεται μεσημέρι και παίζει το You'll Never Find (περίπου Lou Rawls). Καλό και το hip hop δίνει άλλη διάσταση. Raggamuffin όμως πρέπει να ακούς στην παραλία κι όχι κάτω από ένα air condition που θέλει συντήρηση. Ανοίξτε το ψυγειάκι που είναι γεμάτο πάγο και τραβήξτε μία Amstel. Απαραίτητα τα Doritos. Όσο παίζει συνεχίστε με μπύρες. Μόλις σωθούν δείτε αν παίζει καμιά παγωμένη τεκίλα. Αν και δε συμπαθώ το συγκεκριμένο ποτό ιδιαίτερα, όταν παίζει το Speakers And Tweeters νομίζω ότι τραβιέται.

Ένας δίσκος για το καλοκαίρι, κατά το μια αγάπη για το καλοκαίρι.
Κι εδώ με την υπενθύμιση, απολαύστε υπεύθυνα.

Late as usual!

2007-06-26T17:54:00.000+02:00

Δηλαδή τι late, εξαφανισμένος πες καλύτερα. Συγγνώμη που δεν απάντησα στα mail νωρίτερα. Συγνώμη που δεν ανέβασα καμιά μουσικάρα τελευταία (ο Χρήστος μετράει και τις μέρες) αλλά από σήμερα το βράδυ θα υπάρχει ένα posting άνευ προηγουμένου για να μπορέσετε να φύγετε διακοπές με πολύ καλές μουσικές.

Αυτά προς το παρόν, τα καλύτερα έρχονται!

The Bird And The Bee - The Bird And The Bee

2007-06-14T19:57:00.000+02:00

Ένα pop - σε φάσεις και electropop - χαλαρό πόνημα (αν διαβάσετε κάπου για jazz προσπεράστε) που ακούγεται ευχάριστα ότι ώρα και να παίξει σε οποιοδήποτε ραδιόφωνο του πλανήτη. Οι The Bird And The Bee είναι το συγκρότημα που θα σε ξυπνήσει το πρωί την ώρα που παιδεύεσαι με το μαχαίρι να αλείψεις σωστά τη μαρμελάδα πάνω στο βούτυρο. Και μην το έχετε για κάτι εύκολο. Και την τέχνη να αλείψεις τη μαρμελάδα ισόποσα χωρίς ζγρουμπούλια πάνω στη φέτα και να φτιάχνεις μουσική που κάποιος θα την ακούσει ευχάριστα το πρωί όταν σηκώνεται. Σαφέστατα επηρεασμένοι από τη χαρούμενη pop της δεκαετίας του '60 και τον Μίμη Πλέσσα (η παριζιάνα) οι The Bird And The Bee είναι σα να λέμε κάναμε το λαχούρ, μουσική.

Δε μπαίνω στη διαδικασία να βγάλω τραγούδια, η το παίρνεις όλο έτσι όπως είναι ή το αφήνεις. Αρέσει πιο εύκολα στα κορίτσια. Δεν τους/το υποτιμώ. Μ' αρέσει! Δεν ακούς εύκολα καλές δουλειές κι αυτή είναι μια καλή δουλειά.

Αν κάποιος το πει απλά χαζοχαρούμενο δε θα τον παρεξηγήσω. Ακούω αυτόν το δίσκο είκοσι λεπτά τώρα, νυχτώνει και λέω να σπάσω την οθόνη. Ή να το κλείσω και να περιμένω το πρωινό ξύπνημα. Με τα αηδόνια.

Υ.Γ. Γουστάρω κοπέλα να μου λέει "θέλω να γίνεις my fucking boyfriend"

Bebel Gilberto - Momento

2007-06-14T19:37:00.000+02:00

Δε ξέρω αν θα ακούσω πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι από το Bring Back The Love, το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Bebel Gilberto με τους Brazilian Girls. Είναι φοβερό. Το Momento δεν είναι ο κλασσικός βραζιλιάνικος ήχος που προσπαθεί να σε στείλει και καλά στην Ipanema. Γι' αυτό δεν είναι και βαρετός. Το Close To You έχει ένα υπέροχο έγχορδο, εντάξει και λίγο samba, αλλά
το κρατάει χαμηλά. Μην προτρέχεις, έρχεται το Cacada, ηχογραφημένο για το επόμενο Brazilian Lounge. Και το Tranquilo. Εντάξει βιάστηκα, είναι brazil meets chalkidiki's beach bars.

Τίποτα όμως δεν αλλάζει για το Bring Back The Love. Το ξαναβάζω. Καμία σχέση με τα υπόλοιπα. Summing up, δίσκος που μπορεί κάλλιστα να ακούσει κι ο μπαμπάς κι η μαμά μέσα στο αυτοκίνητο. Όχι τόσο ρομαντικός για να ρίξεις γκόμενα, δοκίμασε τα σίγουρα. Ιδανικός για μαγαζί που σέβεται τους πελάτες που δεν έχουν μουσικές προτιμήσεις γιατί φέρνει και σε ethnic. Η φωνή της Bebel είναι "Μπεμπέτο" (ο χαρακτηρισμός προς τιμή του μεγάλου ποδοσφαιριστή) οπότε οι 40αρηδες, 50αρηδες φτιαχτήκατε.

Bossa Baby Bossa και γράψτε κι άλλα τόσα. (κολλάει)

Shannon Wright - Let In The Light

2007-06-14T19:18:00.000+02:00

Αν δεν ήταν για το In The Morning δε νομίζω να έγραφα τίποτα για την Shannon Wright (ακόμη μία singer/songwriter). Ο δίσκος ξεκινάει όμορφα με το Defy This Love, ένα παράφωνο jazz τραγούδι που δημιουργεί ένα κλίμα για να δεις τι όμορφα πράγματα θα ακολουθήσουν παρακάτω. Ε, φάε στη μάπα ένα St. Pete (Anastacia; γαμώ την αμερικανιά μου, φτήνεια). Το You Baffle Me σε συνεφέρει, αλλά το σοκ είναι μεγάλο. Είναι ένας άνισος δίσκος. Από τη μία γεμίζεις σε περιπτώσεις με τη μουσική κι από την άλλη νομίζεις ότι ακούς Άκη Έβενη στο δεύτερο (που το θυμήθηκα).

Κρατάω όλα τα κομμάτια με το πιάνο κι αφήνω τις κιθάρες στην άκρη. Αυτά τα κομμάτια θα μπορούσαν να σταθούν πολύ καλά σε μία παράσταση χορού. Και σε θέατρο.

Ψέμματα. Το Defy This Love είναι με διαφορά το αγαπημένο μου. Αυτός ο δίσκος πρέπει να πουλιέται μόνο χύμα, όχι όλος μαζί. Αν τον αγοράσεις όλο, θα πρέπει να απαιτήσεις την επόμενη μέρα τον επόμενο δίσκο της Shannon Wright δωρεάν. Δε νομίζω να σου χαλάσουν χατήρι.

Editors - An End Has A Start

2007-06-14T18:56:00.000+02:00

Θα σπάσω το κεφάλι μου, σε ποιο μοιάζει (αν όχι ίδιο στην αρχή) το The Weight Of The World.
Αν μπορεί να βοηθήσει κάποιος ας το κάνει.

Τι; Θα έβγαζαν καινούργιο οι Editors και δε θα ήταν εδώ; Είσαι καλά;

When Anger Shows ένα από τα αγαπημένα μου. Και το Smokers Outside The Hospital Door (είμαι κι εγώ ένας από αυτούς). Είναι ορισμένοι δίσκοι που δε χρειάζεται να γράψεις ή να πεις πολλά. Είναι Editors. Δεν πέφτουν, κάνουν πολύ καλούς δίσκους και προς το παρόν δείχνουν ότι δεν έχουν πρόβλημα έμπνευσης. Οι αράχνες Spiders είναι πολύ καλό σημείο αναφοράς στο δίσκο. Δυσκολεύομαι να γράψω για συγκεκριμένα τραγούδια γιατί ακούω όλο το δίσκο συνέχεια. Το An End Has A Start είναι για ποιοτικό χτύπημα στα μαγαζιά, όπως και το The Racing Rats. Ωστόσο αν μου πεις τι θα έπαιζες πρώτο για να παρουσιάσεις το δίσκο των Editors, αυτό σίγουρα θα ήταν το Spiders. Μ' αρέσει πολύ.

Είναι σίγουρο ότι όποιο συγκρότημα έχει ένα χαρισματικό τραγουδιστή, τότε και ακόμη κι οι πιο χλιαρές στιγμές ενός δίσκου, αποκτούν διαφορετικό χρώμα.

Κύριε Tom Smith μαζί σου.

The Zincs - Black Pompadour

2007-06-14T18:32:00.000+02:00

Όταν ένας άγγλος περνάει τον Ατλαντικό, τότε τα πράγματα γίνονται καλύτερα κατά τη γνώμη μου και για τη μουσική του και για τον ίδιο.Ο James Elkington και η μπάντα του , οι Zincs είναι ένα εναλλακτικό μελωδικό, μερικές φορές σκοτεινό κι άλλες μελαγχολικό σύνολο. Το Burdensome Son αν και το έβδομο track του δίσκου (δοκίμασα να τον ακούσω χειροκινήτως τυχαία) είναι φοβερό. Όχι ότι πάνε πίσω Head East, Kaspar και Coward's Corral. Μερικές φορές μου θυμίζει Louis Tillett και Phil Shoenfelt.

Το Lost Solid Colours με την Edith Frost είναι ευλογία για τα αυτιά μας. Γιατί καλοκαίρι είναι κι άρχισαν τα ραδιόφωνα να παίζουν όλα τα αυτά τα loungειδή και δε μπορώ να πω, καλά είναι για λίγο, αλλά μας γίνονται και λίγο τούμπανα.

Αν δεν πας σε πολύ κοσμικό νησί ή είσαι του camping με το σακίδιο στον ώμο το Black Pompadour θα γίνει σίγουρα ένα από τα soundtrack του καλοκαιριού του 2007.

Θα σου βρω κι άλλα.

Papercuts - Can't Go Back

2007-06-08T01:42:00.000+02:00

Κι όμως μπορείς να πας πίσω. Να βάλεις λουλούδια στα μαλιά, να πάρεις την κιθάρα σου κι είτε στο San Francisco είτε στα Μάταλα με τη θεία μου τη χίπισσα να πας σίγουρα πίσω.
Ο συγκεκριμένος τύπος, Jason Quever στο όνομα, έχει ακούσει πολύ Dylan στη ζωή του και Byrds και ενδεχομένως και Βασίλη Καζούλη αν πέρασε καμιά βόλτα από Ελλάδα. Γιατί η Sandy κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν η Φανή.

Δεν έχω τίποτα με τους singers/songwriters (ή έχω;) αλλά ως που μπορούνε να πάνε; Και για να λέμε τα σύκα σύκα και τα σύκα σύκα... πόσο ωραία είναι τα σύκα; Κι άντε καλά σ' ένα βαζάκι με ωραίο περιτύλιγμα, κάπως επεξεργασμένα δηλαδή... πάλι σκέτα, έτσι όπως τα κόβεις από το δέντρο από το '60 μέχρι σήμερα είναι ωραία, αλλά είναι τα ίδια.

Μπορεί να συγκινούν ακόμη τη μάνα μου, αλλά εμένα όχι και τόσο πολύ. Σε λίγο θα πάω για ύπνο και θα το βάλω να παίξει. Νομίζω ότι θα είναι η καλύτερη στγμή της ημέρας.

Και το πρωί στο ραδιόφωνο θα περιμένω ν' ακούσω ότι η εκπομπή είναι μια προσφορά
από τις κλωστές Πεταλούδα DMC (προφέρεται Ντε-Μι-Σε)

Beastie Boys - The Mix Up

2007-06-08T01:23:00.000+02:00

Αν περιμένεις να ακούσεις rap στον καινούργιο δίσκο των Beastie Boys είσαι αλλού νυχτωμένος. Πρόκειται για έναν καθ' όλα instrumental δίσκο, με ήχο funk της δεκαετίας του '70, δυνάτο μπάσο και το οργανάκι (εντάξει synth) να έχουν τον πρώτο λόγο και τα φυσικότατα και δυνατά drums.

Δίπλα στην πισίνα με μία pina colada στο χέρι, στο μπατσικό που πηγαίνει σε παρακολούθηση, παρέα με το μανάβη την ώρα που διαλέγεις mango, σε παραλία πενηντάρηδων γυμνιστών, ξημερώματα σε bar με τελειωμένους, σε πασαρέλα με τα μοντέλα...

παντού μπορείς ν' ακούσεις αυτό το cd.

Τέρμα το No Sleep Till Brooklyn, εδώ μπορείς να τον πάρεις και λίγο. Δεν έχει Sabotage!

Δεν είπα ότι δε μ'αρέσει κι έτσι. Εγώ έχω άλλη σχέση μαζί τους και τους συγχωρώ. Θα τα σπάσουμε και μετά τη συναυλία, αλλά δε μπορώ να σας πω που ακριβώς γιατί καταλαβαίνετε... θα είμαστε λίγοι και καλοί. Οι φίλοι!

Someone Still Loves You Boris Yeltsin - Broom

2007-06-08T01:06:00.000+02:00

Κάποιος ακόμη αγαπάει το Μπόρις Γέλτσιν, κάποιος ακόμη θυμάται αυτόν που αγαπάει το Μπόρις Γέλτσιν. Το Someone Still Loves You Boris Yeltsin είναι το όνομα του συγκροτήματος για όσους δεν είναι του... κόμματος. Ένας ωραίος δίσκος, ένα χρόνο πίσω, από τη μπάντα από το Μιζούρι (γνωστό αεροπλανοφόρο). Έχω μια τάση προς τους indieφλώρους.
Κι οι Boris Yeltsin (για συντομία όπως στα συμβόλαια) είναι από δαύτους. Το Pangea μ' αρέσει πολύ. Το ίδιο και το House Fire και η Anna Lee.

Έψαχνα τα περσινά και θα συνεχίσω να το κάνω, πρώτον γιατί το 2006 δεν είναι πολύ πίσω κι ορισμένοι δίσκοι πρέπει να εμφανιστούν, καθώς το blog έχει μόνο δύο μήνες ζωής
και δεύτερον γιατί πρέπει να βρούμε μαζί ποιοι δίσκοι από πέρσι ακούγονται το ίδιο συχνά ακόμη και σήμερα. Ακούω προτάσεις έτσι;

Αφού λοιπόν επανέφερα τους Someone Still Loves You Boris Yeltsin (με copy/paste το γράφω) θα θυμηθώ κι άλλους.

Mavis Staples - We’ll Never Turn Back

2007-06-08T00:44:00.000+02:00

Εδώ απλά λες, άραξε στα κιλά σου μεγάλε. Η κυρία, Mavis Staples και ο κύριος Ry Cooder (παραγωγή) έφτιαξαν ένα album φυσικά για τα "ανθρώπινα διακιώματα" αλλά και για όλους αυτούς που δε νιώθουν τους στίχους, τουλάχιστον να νιώσουν το συναίσθημα της υγρασίας και της αδικίας γύρω από το Μισσισιπή.

Μια απίστευτη μετάblues παραγωγή που σε αφήνει άφωνο και μια φωνάρα που δε γερνάει ποτέ.

Hold on... hold on, keep your eyes on the prize, hold on!

Το μήνυμα περνάει μέσα από τα blues, τα gospel και την καρδιά της Mavis Staples που δεν το βάζει κάτω. Πέρασα αρκετές ώρες διαβάζοντας για την πορεία της στο χώρο της μουσικής και για τον αγώνα της για τα ανθρώπινα διακιώματα, σαράντα χρόνια τώρα. Θα μου πεις... ναι το ξέρω... όταν εμείς ψάχναμε σε πιο club θα διασκεδάσουμε, τέτοια εποχή κάποιος στην ίδια ηλικία με μας, στεκόταν μπροστά σ' ένα άρμα... η Κίνα όμως είναι μακρυά. Κι όσο κι αν μας συγκίνησε το πρωί, το βράδυ πάλι βγήκαμε για γκόμενες.

Blue Six - Aquarian Angel

2007-06-07T10:14:00.001+02:00

Κάπου ανάμεσα σε soft house ρυθμούς, new age περάσματα και πραγματικές κιθάρες σε ορισμένες περιπτώσεις κινείται ο δίσκος των (του) Blue Six, γιατί όπου Blue Six βάλτε τον Νεουορκέζο παραγωγό Jay Denen. Απόλυτα καλοκαιρινός δίσκος, πραγματικό chill out με δύο υπέροχες φωνές την Aya και την Lisa Shaw. Το Harbour είναι αυτό που ξεχώρισα πολύ εύκολα.

Το ομώνυμο Aquarian Angel θυμίζει ακόμη και Shakatak, ενώ το Fast Free Delivery είναι η soul πλευρά του δίσκου. Το Tropicalia που ανοίγει και κλείνει το δίσκο μ' ένα διαφορετικό mix σε μεταφέρει για λίγο στη Βραζιλία, κάτι σα να λέμε Χαλκιδική για τους Αμερικάνους.

Φαινομενικά ακούγοντας το δίσκο, πιστεύεις ότι είναι μόνο synth και μια ακόμη chill εύκολη προσπάθεια. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τα σαξόφωνα, οι κιθάρες και η απόσταση από τη house κάνουν το Aquarian Angel πιο μεστό. (Wow!!! Μεγάαααλεεεε)

Τελικά αυτό το blog ίσως γίνει η κρυφή αμαρτία των dj σε beach bars!

The Postmarks - The Postmarks

2007-06-07T09:33:00.000+02:00

Το πιο γλυκό album του καλοκαιριού. Μπες στο αμάξι και βάλε το cd να παίζει. Τι κι αν μποτιλιαρίστηκες στην έξοδο της πόλης; Τι κι αν έξω έχει φασαρία και φωνές; Η ζωή θέλει αισιοδοξία, χαρά και ζωντάνια. Summer's Never Seem To Last μας τραγουδάει η Tim Yehezkely, η κοπέλα στη μελαγχολική φωτογραφία. Είναι το νέο αστέρι μου.

Ξέχασα πολύ γρήγορα όλα τα αντίστοιχα συγκροτήματα. Αυτή η pop είναι μέσα στην καρδιά μου. Όλους τους στίχους και πληροφορίες μπορείτε να βρείτε www.thepostmarks.com για να καταλάβετε καλύτερα γιατί είναι το νέο αστέρι η Tim.

Οι εποχές αλλάζουν χρώμα, οι αναμνήσεις ζωντανεύουν, δημιουργούνται. Μια ζωή την έχουμε... Τέρμα στη μιζέρια. Το ποτήρι δεν είναι μισοάδειο, είναι μισογεμάτο. Όλα τα τραγούδια έχουν να κάνουν με τη ζωή, τον έρωτα, τις εικόνες. Ακόμη κι οι μελαγχολικές στιγμές είναι τόσο απαλές, τόσο ανθρώπινες. Αυτή είναι η λέξη. Ο δίσκος των Postmarks είναι ότι πιο ανθρώπινο άκουσα τελευταία. Όχι γήινο... ανθρώπινο. Με συναίσθημα.

Είμαι τόσο χαρούμενος που έπεσε στα χέρια αυτός ο καταπληκτικός δίσκος. Σε μια στιγμή που όλα είχαν γίνει γκρι γύρω μου, ξαφνικά γέμισε με χρώμα και μελωδίες ο κόσμος μου.

Δεν τον προτείνω απλά. Σου λέω να το πάρεις οπωσδήποτε. Απ' όπου μπορείς. Υπάρχει!
Know Which Way The Wind Blows!!! (τι έπαθα ξαφνικά Θεέ μου)

Wax Tailor - Hope & Sorrow

2007-06-07T01:31:00.000+02:00

Ο κύριος Wax Tailor είναι ο προδότης γάλλος παρτιζάνος που εμφανίζεται με αγγλικό όνομα. Μπορεί να είναι όμως και κατάσκοπος. Αν στηρίζεται στη μουσική του για μην τον αναγνωρίσει κανείς στο νησί, κάνει λάθος. Γιατί τέτοια μουσική δεν παράγει κανείς πλέον στη Βρετανία. Είναι κατά πολύ καλύτερος και φυσικά πιο φρέσκος από τους άγγλους παραγωγούς. Είναι και η γαλλική χαρτογράφηση του Dna από την αντίστοιχη trip hop, hip hop, nu-funk κληρονομιά και έτσι φαίνεται ότι δεν είναι ένας από τους πάνω. Είναι από το Παρίσι και το χαίρεται. Μαζί και γω και προφανώς και σεις.

Το The Way We Lived είναι η πραγματική σύγχρονη soul με τη φωνή της Sharon Jones. Αν δεν υπάρχει όρος nusoul τον κατοχυρώνω (γράφει ημερομηνία το blog). Το αργόμπιτο hip hop The Games You Play ντύθηκε ωραία με τη φλογέρα. Η Charlotte Savary δανείζει τη φωνή της στο The Man With No Soul στο οποίο δίνεται έμφαση στα έγχορδα και παθαίνω κάτι. Τα guest συμπληρώνουν οι Others στο House Of Wax και η αγαπητή μου Ursula Rucker που όταν τη πετυχαίνω σε άλλους δίσκους, όχι στο δικό της, μ' αρέσει πολύ.

Με λίγα λόγια ο Wax Tailor με το Hope & Sorrow φτιάχνει τη διάθεση πολλών ανθρώπων που είχαν κολλήσει αποκλειστικά στις συλλογές αυτού του είδους και θέλουν πλέον κάτι άλλο. Εγώ όταν δουλεύω πάνω από το πληκτρολόγιο πάντα βάζω Wax Tailor, Waldeck, Kruder, Thievery για να μην αποσυντονιστώ. Και το απόγευμα με τον καφέ, τα ήσυχα βράδυα, πάντα ακούω τα λεγόμενα downtempo. Ειδικά όταν έχουν μελωδίες με τρελαίνουν

The Jai-Alai Savant - Flight Of The Bass Delegate

2007-06-06T19:23:00.000+02:00

Προφέρεται το όνομα Χάι-Αλί-Σα-βαντ. Έτσι κατάλαβα. Παίζουν reggae, οι ίδιοι γράφουν ότι παίζουν και punk ή post punk αν προτιμάτε και dub. Scarlett Johansson, Why Don't You Love Me, τίτλος από τραγούδι, το θέμα είναι πάντα να στοχεύεις ψηλά, και είναι και τα δύο. Post reggae και punk. Άλλαξα θέση στο post γιατί μου ταίριαζε.

Το Τhe Low Frequent Sea μπορεί να κάνει καριέρα σ' ένα πιο ενναλακτικό beach bar, λετσαρία, λίγδα και μπόμπα ποτό.

Το dub fuzz, ωραίος συνδυασμός, Transmission From The Delegate κάνει καριέρα παντού, αρκεί να έχεις τα κότσια και να 'χει πιάσει ξημέρωμα, ενώ το Akebono κάνει και μια πιο mainstream καριέρα στις παραλίες χωρίς κυταρίτιδα και σκουλαρίκι στην κοιλιακή χώρα.

Οι Jai-Alai Savant στην αρχή σου κάνουν για κέφι, αλλά στη διάρκεια βλέπεις ότι δεν το έχουν πάρει στην πλάκα. Αλλιώς θα άκουγες και λίγο ska και το χασάπικο θα πήγαινε σύγνεφο. Έκανα λάθος όμως και δεν άκουσα πουθενά ska. To White On White Crime ήταν αυτό που με μπέρδεψε.

Τέλος καλό, όλα καλά. Θέλει πολλές μπύρες κι αν πρήζεται η κοιλιά σας εύκολα, ξεκίνημα με "stoly" (φτηναδούρα) κι όλα θα πάνε καλά.

Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, αλλά δε θα πλακωθούμε αν σας προσπεράσει. Δοκιμή και μετά! Για τους λάτρεις του είδους, ναι! Ανεπιφύλακτα!

Bruce Springsteen with The Sessions Band - Live In Dublin

2007-06-06T18:48:00.001+02:00

Πάει αδέρφια το αφεντικόοοοοο! Το έριξε στο δημοτικόοοοο. Τι σου είναι τα γεράματα...
Α ρε boss! Εκεί που περιμένουμε στα γεράματα να φέρεις εσύ τη μετά-River εποχή, να φέρεις το νέο καλό αμερικάνικο rock, κάτι καινούργιο, τώρα που έχει καταλαγιάσει μέσα σου η ένταση και είσαι ώριμος... εσύ παίζεις O Mary Don't You Weep No More...

Σα να μπλέχτηκες σε φασαρία σε bar του νότου και πρέπει να βγάλεις τα σπασμένα λέγοντας τους τραγουδάκια του τόπου τους για να μη σου σπάσουν το κεφάλι (βλέπε Blues Brothers).

Τέλος πάντων... To live στο Δουβλίνο προφανώς είχε μεγάλη επιτυχία κι είπαν να το κάνουν και διπλό cd!!! Ήταν δεδομένη η επιτυχία σε ιρλανδικό έδαφος μετά το We Shall Overcome.

Αν ψάχνεις για Springsteen πάρε από τα παλιά! Αν σ' ενδιαφέρει η αμερικάνικη παραδοσιακή μουσική "κουλτούρα" (υπάρχει; δυστυχώς) τότε τι να πω... άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Τώρα που σκέφτομαι το Δουβλίνο... όταν αρχίζει ο φίλος μου ο Θόδωρος με τους ρεμπέτες εκείνο το σκωπτικό που διαρκεί ώρες... πως το λέει;

Σκύλα πήγε στο Δουβλίνο
σκύλα πήγε στο Δουβλίνο βρε
σκύλα πήγε στο Δουβλίνο
για να μάθει το κλαρίνο.

Antibalas - Security

2007-06-06T18:27:00.000+02:00

Δεν τους ξέρετε; Αααααα... γνωρίζετε ποιοι είναι! Ο Fela Kuti συνεχίζει. Afro, Dub αλλά το πιο ωραίο είναι το funk. Από τις ρίζες του μέχρι σήμερα.

Πόσοι ήπειροι χώρεσαν σ' ένα και μόνο cd;

Οι Antibalas και το Security μου έφεραν στο μυαλό ακόμη ακόμη και τους Pigbag με το Filibuster X. Αλλά το αίσθημα που κατεβαίνει από το κεφάλι προς τα πόδια όταν ξεκινάς να ακούς το δίσκο με το Beaten Metal είναι ανεπανάληπτο. Τι funk είναι αυτό, παίκτες μου;;;
Σπάστε τα όλα!! Και κρουστάααααα! Μου έλλειψαν!

Το Age στο τέλος έρχεται να σε ηρεμήσει από την καταιγίδα.

Ήμουν σε τέλμα το ομολογώ! Δεν έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όσο και να έψαχνα. Δεν ήμουν και σε mood. Αλλά τώρα με τους Antibalas μου έφτιαξε η διάθεση εντελώς.

Ει... φίλε! Εσύ που παίζεις μουσική σε beach bar, classic bar και άντε να μην πω... παίξε λίγο Beaten Metal να γουστάρουμε. Κανείς δε θα στραβοκοιτάξει... ίσα ίσα που το αφεντικό θα τρίβει τα χέρια του από τη ξαφνική αύξηση κατανάλωσης!

Απολαύστε υπεύθυνα!

Thee More Shallows - Book Of Bad Breaks

2007-06-06T18:04:00.000+02:00

Να ένας δίσκος που δε ξέρεις πραγματικά τι θα συμβεί παρακάτω. Αρχικά να πω την πάσα αλήθεια δε του έδωσα την απαιτούμενη σημασία και τον άκουσα σε χαμηλή ένταση. Λάθος! Όπως λένε για τα κρασιά, θέλει την απαιτούμενη θερμοκρασία, έτσι και για τους Thee More Shallows από το San Francisco πρέπει να ρυθμίσεις την ένταση. Όχι εκκωφαντικά, αλλά δυνατά.

Ο δίσκος έχει intro (D. Shallow) και διαλείμματα (int. no1, 2,3) για να μπορέσεις να καταλάβεις τι θα επακολουθήσει. Ακούς πρώτα το Eagle Rock και λες. Μια ωραία indie μπάντα. Στο Dutch Fist τους χάνεις λίγο στο ύφος γιατί βγαίνει το synth παραπάνω. Και μετά το εισαγωγικό διάλειμμα... μπαίνεις στο κλίμα με το μελωδικό θορυβώδες Proud Turkeys ... μισό λεπτό έγχορδα με θόρυβο και Fly Paper! Φοβερό! 25 δευτερόλεπτα έγχορδα και... Oh Yes, Another Mother για να έρθει μετά το καλύτερο (ίσως και ολόκληρου του δίσκου) The White Mask. Ο δίσκος κλείνει με δύο tracks που σε βάζουν σ' ένα σκοτεινό δρομάκι για να φοβηθείς και λίγο, γιατί σε μεγαλούπολη ζεις.

Συμπέρασμα. Ποτέ μην αφήνεις ένα δίσκο να πάει χαμένος! Άκουσε τον ακόμη μία φορά γιατί την πρώτη μπορεί να είσαι λίγο χαλασμένος και να τον παρεξηγήσεις.

Εξαίρετα έκτακτο! Book Of Bad Breaks και χάνεσαι στις διαθέσεις των Thee More Shallows, που αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Και έχουν πραγματικό ενδιαφέρον!

Amandine - Solace In Sore Hands

2007-06-06T12:15:00.000+02:00

Όταν μπάντες εκτός Αμερικής παίζουν αυτό το λεγόμενο alternative folk, λέμε τώρα, είναι σαφώς καλύτερα τα πράγματα. Οι Amandine είναι από τη Σουηδία και μας φέρνουν το νέο τους ολοκληρωμένο album με γλυκόπικρα τραγούδια, όπως τα χαρακτηρίζει η εταιρεία τους. Κοινώς ευχάριστες μελωδίες στα γρήγορα και ραδιοφωνικότατα τραγουδάκια, άκου Silver Bells και μαύρη μελαγχολία, άκου Shadow Of Grief. Στη Σουηδία έχει μεγάλη πέραση αυτή η σκηνή. Μια μικρή βόλτα στο internet και το καταλαβαίνεις αμέσως.

Το μπαντζοειδές έγχορδο με εκνευρίζει ολίγον τι, αλλά το ξεπερνάω όταν έρχεται το βιολί βιολάκι. Άλλος ένας δίσκος που τον παρουσιάζω χωρίς να υπερηφανεύομαι ιδιαίτερα, αλλά πάλι τα ρίχνω όλα στη συννεφιά και τη δική μου κακοκεφιά. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ακούει το Solace In Sore Hands από το πρωί, αλλά το έκανα. Που σημαίνει πρώτον ότι ο δίσκος είναι μια χαρά και δεύτερον ότι δεν είμαι και πολύ καλά.

Το Silver Bells ξαναπαίζει. Η τρομπέτα το ανεβάζει πολύ. Τα υποτονικά φωνητικά (σε όλα τα τραγούδια) ταιριάζουν. Είναι σίγουρο ότι έχει μια θέση σ' ένα από τα επόμενα mix tape.

Victor Bermon - Arriving At Night

2007-06-06T11:50:00.000+02:00

Χαμηλών τόνων και ήσυχος ο ηλεκτρονικός ήχος του Victor Bermon κάνει αυτήν τη μέρα που θα έπρεπε ο ήλιος να μας καίει, μελαγχολική. Photographs Are Not Memories λέει ο Βίκτωρας κι αν εννοεί ότι οι αναμνήσεις μένουν για πάντα μέσα σου και δεν αποτυπώνονται στο χαρτί, συμφωνώ. Είναι και μια από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου.

Από το έκτο track ως το όγδοο (First Encounters, Portrait, Famous Discussion και Theatre Of Signs) βρήκα το ωραιότερο soundtrack της συννεφιάς. Θα δοκιμάσω να το ακούσω και σαββατοκύριακο που λένε ότι θα φτιάξει ο καιρός. Ίσως να μου φτιάξει τη διάθεση. Γιατί ακόμη δεν κατάλαβα.

Ο καιρός διάμορφωσε τη διάθεση γι' αυτή τη μουσική ή η μουσική αυτή κάθεται ακριβώς σ' ότι καιρό βρει; (τέτοια φιλοσοφική ανησυχία;;;)

Πάντως ο Victor Bermon χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο εδώ που τα λέμε - δε θα βγάλω και σημαία στο μπαλκόνι - μας φέρνει ένα αξιόλογο δισκάκι που θα ακουστεί μέχρι και το φθινόπωρο. Μετά κομμάτι δύσκολο γιατί μέχρι τότε θα βρούμε κάτι καλύτερο.

Sally Timms & Marc Almond - This House Is A House Of Trouble

2007-06-06T01:52:00.000+02:00

Να ένα maxi single (αναφέρεται κι ως Ep) που άφησε εποχή στη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία της Sally Timms με τον Marc Almond και το καταπληκτικό This House Is A House of Trouble. Στους μουσικούς που συνεργάζονται είναι κι ο Brendan Croker (No Money At All).

Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω. Μ' αυτό το flashback πάω για ύπνο και ελπίζω να ονειρευτώ καλές στιγμές ραδιοφώνου, τότε που το άφηνα να παίζει όλο το βράδυ.

Ακόμη βρέχει!

Various Artists - The Sound Of Deep Ellum

2007-06-06T01:28:00.000+02:00

Αφιέρωση στο Βασίλη. Και σε όσους δε λένε να μεγαλώσουν.

Αυτός ο δίσκος, αν και από την Island, ήθελε να δείξει στον κόσμο τι συνέβαινε στη σκηνή του Dallas στα τέλη της δεκαετίας του 80. Ο ήχος λοιπόν του Deep Ellum, περιοχή του Dallas, εκτός από blues είχε να δώσει και κάποια άλλα συγκροτήματα που έγραψαν μια μικρή ιστορία στη μουσική. Έτσι σ' αυτό το δίσκο θα βρείτε τους Reverend Horton Heat αλλά και τους New Bohemians, αργότερα Eddie Brickell & The New Bohemians που είχαν τη μεγάλη επιτυχία What I Am. Όλοι οι άλλοι του δίσκου εξαφανίστηκαν.

Όμως η τραγουδάρα που έμεινε στη μνήμη και στις καρδιές μας από αυτόν το δίσκο ανήκει στους Shallow Reign, το Paint The Flowers All Black.

Αυτό ρε Μπίλυ σου αφιερώνω. Γιατί και οι δυο είχαμε τον ίδιο δίσκο πριν γνωριστούμε και γουστάραμε το ίδιο τραγούδι.

The Jesus And Mary Chain - Barbed Wire Kisses

2007-06-06T00:44:00.000+02:00

Που πας βρε Καραμήτρο αν δεν έχεις το Psychocandy και το Darklands; Σταθμός στην ιστορία των indie, αν θέλεις να το αποκαλείς έτσι γιατί για μένα δεν είναι indie, είναι απλά Jesus And Mary Chain και δεν κατατάσονται πουθενά. Όταν ξεκινάς να αγοράζεις δίσκους, εκτός από τα classic rock albums που αγοράζεις σε nice price, τα επόμενα είναι αυτά τα δύο.

Και γιατί αυτός ο πρόλογος αφού το θέμα μας είναι το Barbed Wire Kisses; Γιατί όταν γράφεις για τους αδελφούς Reid πάντα έτσι πρέπει να ξεκινάς.

To Barbed Wire Kisses είναι το μάζεμα κάποιων singles και B sides που για όσους δεν είχαν την πολυτέλεια να αγοράζουν τα 7ιντσα κι είχαν σοβαρές ελλείψεις, ήταν σωτήριο.

Sidewalking, Who Do You Love και Surfing USA δεν παίζουν στο δικό μου το βινύλιο γιατί τρύπησε σ' εκείνα τα σημεία. Πρέπει να πω ότι έκανα αγώνα για να μπορώ να τα παίξω σε κλειστό χώρο με πολύ κόσμο και να μη φάω ξύλο. Έπρεπε πρώτα να σουρώσουν και μετά να τους περνάω τα δικά μου. Αφού έγιναν συνήθεια και μετά... party. Θέλω να σημειώσω ότι μιλάω για mainstream θαμώνες.

Το Barbed Wire Kisses είναι πιο αγαπημένο από τα Psychocandy και Darklands γιατί έπαιξε περισσότερες φορές. Διαλύθηκαν όχι το 1999, αλλά όταν ξόδεψα τζάμπα τα λεφτά μου για το Automatic. Αλλά ήταν οι Jesus And Mary Chain γι' αυτό αγόρασα και τα επόμενα. Έπρεπε.

Πιτσιρίκο... πάρτο αυτό ρε! Θα με θυμηθείς!

Alex Chilton - A Man Called Destruction

2007-06-06T00:14:00.000+02:00

Δε θα το παίξω μάγκας. Άργησα να μάθω τον Alex Chilton. Όταν πήγαινες Σάββατο πρωί στο δισκάδικο κι είχες περισσότερο χρόνο να ψάξεις κι οι μεγαλύτεροι είχαν χρόνο για συζήτηση, τότε έβγαζες κανένα λαβράκι. Τέλος πάντων το A Man Called Destruction δεν είναι ο πρώτος μου δίσκος του Chilton, αλλά είναι αυτός που χάθηκε στη μεγάλη πλημμύρα που μου έφαγε πολλά κομμάτια κι είπα να γράψω κάτι γι' αυτόν τιμής ένεκεν.

Στα καθωσπρέπει bar, παλιά στη Θεσσαλονίκη, έπρεπε οπωσδήποτε να ακούγονται τέτοιες μουσικές. Μετά μας προέκυψε το ρεύμα James (το κέρατο μου). Ότι ήταν ανάμεσα στο rock και το blues, ευχάριστο και δεν κούραζε, έπαιζε. Κι όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Έτσι μπήκε κι ο Alex Chilton στη ζωή μου και τη δισκοθήκη μου. Το πρώτο που πήρα ήταν μια επανέκδοση του Like Flies on Sherbert και μετά ότι έβγαινε, το άκουγες κι αν έφταναν τα φράγκα το έπαιρνες.

Αν τον ακούσεις προσεκτικά το δίσκο, σίγουρα θα σου θυμίσει κάτι. Όλο και κάτι θα 'χεις ακούσει. You're Looking Good ίσως... Il Ribelle πιο πιθανό...

Αφιέρωση στον παππού... ευτυχώς που αφιέρωνες και λίγο χρόνο σε μας τα στραβάδια!

The Lucky Soul - The Great Unwanted

2007-06-05T23:42:00.000+02:00

Παραέγινε γκομενίστικο το θέμα, αλλά εδώ μιλάμε για στυλάτη pop. Να παίζει στο πικάπ του μπαμπά και να μη νιώθεις αμηχανία. Να το ακούς μπροστά στο heavyμεταλά φίλο σου και να μη ντρέπεσαι. Εδώ που τα λέμε ότι μουσική και ν' ακούς σε σχέση με το heavy metal δεν πρέπει να ντρέπεσαι.

Η πλάκα με τους Lucky Soul είναι ότι είναι φτιαγμένοι για να παίζουν μουσική στην Ελλάδα, κάτω από τον ήλιο κι όχι στη "πάλι βροχή γαμώ το μπελά μου" Βρετανία. Το Great Unwanted συνεχίζει μια κληρονομιά που ξεκινάει στην Αγγλία πολλές δεκαετίες πίσω και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

One Kiss Don't Make A Summer μας τραγουδούν πολύ σωστά οι Lucky Soul... θέλουμε κι άλλο χασάπηηηηη! Lips Are Unhappy, τι θέλουν να πουν πλέον οι καλλιτέχνες; Δεν κρατιούνται;

Όπως αρχίζει έτσι τελειώνει ο δίσκος! Χαρούμενα! Κάποιοι ίσως πούνε χαζοχαρούμενα.
Νομίζω ότι μας χρειάζεται κάτι τέτοιο σε μικρές δόσεις.

Baby I'm Broke! (για το ραδιόφωνο μια χαρά... και δυο! Αλλά όταν μπαίνει το χέρι στην τσέπη...)

The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge

2007-06-05T23:18:00.000+02:00

Αυτές είναι οι αδελφές Pierce για όσους μπορεί να μπερδέψουν το όνομα με τα "τρυπήματα" οπουδήποτε στο σώμα για τοποθέτηση καλαίσθητου σκουλαρικίου. Αρχικά θα τις αντιμετωπίσεις ως ένα folk group. Γρήγορα όμως θα καταλάβεις ότι δε μπορείς να τις τοποθετήσεις εκεί ακριβώς. Είναι και οι φωνούλες πολύ pop για κάτι τέτοιο, οπότε που καταλήγεις; Καλά δε θα σκάσω κιόλας.

Ακούω το ρυθμό του Sticks And Stones αυτή τη στιγμή και ομολογώ ότι τις βρίσκω χαριτωμένες. Τώρα παίζει το Ruin και θα έλεγα για την ώρα (περασμένα μεσάνυχτα, παράμετρος: πολύ δυνατός αέρας) είναι μια χαρά. Θέλω να πω ότι το μεταλόφωνο και οι καμπανούλες γενικότερα με συγκινούν. Βγάζουν μια παιδικότητα κι όταν οι φωνές είναι "κι αν δε το πούμε ολόσωστα δεν πειράζει" γίνονται τα τραγούδια για μεγάλα παιδιά.

Το single, Boring είναι αλήθεια ότι ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα.

Εδώ που τα λέμε δε ξέρω γιατί γράφω γι' αυτό το δίσκο. Να πω την αλήθεια πάλευα να γράψω για τους Dartz! και το This Is My Ship και δε μου 'βγαινε και το 'ριξα στις Pierces.

Ακούω το Three Wishes και μου φάνηκε ότι άκουσα μπουζούκι. Το πάω πίσω... είναι κάποιο άλλο έγχορδο που πιάνει τις νότες που συγκινούν κάθε Έλληνα.

Αν ήταν τελικά μπουζούκι θα ήταν καλύτερα. Sorry, μη το πετάξω το κείμενο τώρα, κρίμα είναι. Τελικά οι τύπισσες είναι οι αδελφές Ζήνα. Η Πέγκι και η Μάγκι.

Γενικά για τις συναυλίες

2007-06-05T13:09:00.000+02:00

Με αφορμή το σχόλιο της Sadie για τo live των Red Sparowes στο Αν, θέλω να πω δυο κουβέντες για τη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης στο θέμα των συναυλιών.

Ο κάτοικος του λεκανοπεδίου ζει μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν που ζουν όλοι οι υπόλοιποι. Σε όλα τα επίπεδα. Ας περιοριστώ στα θεάματα. Η Αθήνα έχεις τις περισσότερες θεατρικές σκηνές της Ευρώπης. Ομάδες χορού, εικαστικά, ζωντανές εμφανίσεις. Κάθε μέρα η ατζέντα είναι γεμάτη κι αν έχεις λεφτά, έχεις να κάνεις κάθε βράδυ και κάτι το διαφορετικό. Μπορείς να γεμίσεις το άδειο κεφάλι σου, όχι απλά διασκεδάζοντας σε μπουζούκια και club, που κι αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα, αλλά βλέποντας συνέχεια διαφορετικά καλλιτεχνικά δρώμενα.

Τα live από τις εταιρείες προορίζονται και περιορίζονται τις περισσότερες φορές στην Αθήνα, λόγω έλλειψης σοβαρών χώρων στη Θεσσαλονίκη που μπορούν να καλύψουν μία τέτοιες εκδηλώσεις. Να μην παραβλέψουμε και το γεγονός της προσέλευσης του κόσμου. Γιατί στην Αθήνα, ο νέος μεγαλώνει με μια διαφορετική κουλτούρα καθώς τα πάντα συμβαίνουν γύρω του και μπορεί να τα δει πληρώνοντας για τη μεταφορά του ένα απλό αστικό εισητήριο. Έτσι πηγαίνει πιο εύκολα στο θέατρο, στις συναυλίες, στις παραστάσεις χορού κλπ.

Για να δω εγώ Beastie Boys και Madness σε λίγες μέρες πρέπει να κάνω ταξίδι. Βλέπετε ποια είναι η διαφορά; Σ' αυτό φταίει η νοοτροπία των ανθρώπων που διαφεντεύουν αυτήν την πόλη που το φαγοπότι του '97 δεν άφησε καμιά κληρονομιά στην "πολιτιστική" πρωτεύουσα.

Είναι κρίμα γιατί φερόμαστε μια ζωή αμήχανα και μαλακισμένα ακόμη κι όταν μας δίνονται ευκαιρίες.

Αφού έζησες τους U2 στο λιμάνι, τι άλλο θες; Πιες το φραπέ σου στην Αριστοτέλους και σκάσε.

Κι ένα δεύτερο μεγάλο θέμα. Η τιμή των εισητηρίων.

Ήταν, είναι και θα είναι ντροπή ο τρόπος που μας φέρονται. Είναι πραγματική επίθεση στις τσέπες μας. Ο ανειδίκευτος στην Ελλάδα βρε ζώα παίρνει μόνο 570 €. Γιατί να τον πατήσεις και συ παραπάνω σ' αυτό που γουστάρει; Δε φτάνουν αυτά που τραβάει.

Γιατί τα θεάματα να είναι είδος πολυτελείας;
Γιατί η νόμιμη μουσική να είναι είδος πολυτελείας;

Κάποια στιγμή, οι νιγηριανοί στους δρόμους με κάποιο μαγικό virtual τρόπο θα μπορούν να αντικαθιστούν το αίσθημα του θεατή μιας συναυλίας μαζί με τη μουσική, μόνο με 2 €.

Και τότε θα τραβάτε τα βυζιά σας.

Joe Strummer - The Future Is Unwritten

2007-06-05T12:47:00.000+02:00

Η μουσική του ντοκιμαντέρ (δεν το έχω δει φυσικά) του Julien Temple για το Joe Strummer. Τώρα τι να γράψω; Τι αντιπροσωπεύει ο Strummer για το punk; Σε παρακαλώ. Είμαι ο τελευταίος που θα το κάνω. Κάθε φάση του Strummer στη μουσική είναι ενδιαφέρουσα.
Όταν έπαιζα μουσική έσκιζα το Trash City με τους Mescaleros. Υπάρχει στο δίσκο.

Επειδή δεν έχω δει το ντοκιμαντέρ δε μπορώ να πω ακριβώς πως δένει η μουσική με τη σκαλέτα του σεναρίου. Ενώ ξεκινάει με Clash, συνεχίζει με μία πρόσφατη αραβο-τσιφτετελάτη εκτέλεση του Rock The Gasbah από τον Rachid Taha.

Μέσα στο δίσκο θα ακούσετε και Elvis και MC5, 101ers, Tim Hurdin, Bob Dylan, τη Nina Simone στο To Love Somebody και πολλούς άλλους. Λογικά είναι οι επιρροές διαφόρων καλλιτεχνών στη μουσική του Strummer, αλλά και πράγματα που του άρεζαν. Ανάμεσα στα τραγούδια θα ακούσετε και τον ίδιο να δίνει απαντήσεις, προφανώς σε ερωτήσεις συνεντεύξεως που παίζει στο ντοκιμαντέρ.

Ευκαιρία να μάθουν οι νεώτεροι ολίγον από punk.

Εδώ ταιριάζει γάντι. Hey Joe... μας λείπεις.

God Is An Astronaut - Far From Refuge

2007-06-05T12:10:00.000+02:00

Προσοχή! Προειδοποιώ ότι το πόνημα που ακολουθεί δεν είναι αμερόληπτο μηδέ αντικειμενικό.

Οι God Is An Astronaut είναι μπάντα που βγάζει μουσική πρώτα για μένα και μετά για όλους τους άλλους. Τσεκαρισμένο αυτό, ρώτησα και τους ίδιους.

Τους παρακάλεσα δε να βάλουν και φωνητικά σε ορισμένα τραγούδια, αλλά το αγύριστο ιρλανδέζικο κεφάλι τους δε συμφωνεί. Και για να μη χαλάσουμε τη φιλία που μας συνδέει από τον πρώτο τους κιόλας δίσκο, έσκασα. Μπορεί κάποιο βράδυ που θα τους πετύχω ντίρλα στη pub να το επαναφέρω το ζήτημα. Όχι γιατί μου λείπουν τα φωνητικά.

Αλλά γιατί θεωρώ ότι το τέλειο θα γινόταν θεϊκό. Βέβαια για να μην το κάνουν, κάτι παραπάνω από μένα θα ξέρουν.

Είναι περιττό νομίζω να γράψω ποιες είναι οι καλύτερες στιγμές του δίσκου. Όλες!

Μια εξαίρεση όμως μόνο για σήμερα, επειδή σταμάταει σιγά σιγά η βροχή.

Grace Descending

Πως είπες; Ε, ναι! Αυτό είναι!

The Fields - Everything Last Winter

2007-06-05T11:44:00.001+02:00

Σήμερα βρέχει κι είναι η κατάλληλη μέρα για να γράψω για τους Fields, μια και ήθελα μέρες να το κάνω. To Everything Last Winter είναι το καλύτερο indie που άκουσα τελευταία. Κιθάρες που παράγουν και θόρυβο και μελωδία, δυνατές, μονότονες και φυσικά αγγλικές. Τελικά πρέπει να το παραδεχτούμε, οι Άγγλοι τα καταφέρνουν καλύτερα σ' αυτό. Οι πιτσιρικάδες που μεγαλώνουν στο νησί έχουν διαφορετική κουλτούρα από τα κολλεγιόπαιδα της Αμερικής κι αν ξεμπλέξουν από το Oasis σύνδρομο, πράγμα όχι εύκολο, βγάζουν ωραίες μουσικές.

Το ξεκίνημα του δίσκου με το Song For The Fields είναι δυναμικό και σε βάζει κατ' ευθείαν στο νόημα, αλλά λόγω βροχής σήμερα κατατάσω ως καλύτερη στιγμή το You Don't Need This Song. Τώρα παίζει το Charming The Flames. Ίσως ο δίσκος να είναι λίγο άνισος. Το πρώτο μισό μου μοιάζει καλύτερο. Δεν είμαι σίγουρος ακόμη, αλλά όταν κολλάω εύκολα στα πρώτα τραγούδια μάλλον δε είμαι αυτός που φταίει. Λίγο πριν από το τέλος το If You Fail We All Fail διορθώνει κάπως την κατάσταση.

Δεν είναι καλοκαιρινό, οπότε θα παίξει στο winamp και μετά το τέλος του χρόνου. Νιώθω σίγουρος γι' αυτό.

Stars - Do You Trust Your Friends

2007-06-05T11:06:00.000+02:00

Οι Καναδοί Stars ξεχειλίζοντας προφανώς από έμπνευση, είπαν να δώσουν ένα παλαιότερο album - Set Yourself on Fire - τους σε φίλους, ο καθένας να κάνει τα δικά του και να το επανακυκλοφορήσουν με το όνομα Do You Trust Your Friends.

Όπως και στη ζωή, έτσι και στη μουσική δε μπορείς να εμπιστεύεσαι άκριτα το σύνολο των γνωστών. Γιατί αν είναι όλοι φίλοι σας παιδιά, μερικούς να τους χαίρεστε. Όχι σαν ανθρώπους γιατί δε μπορώ να τους κατηγορήσω χωρίς στοιχεία, αλλά σα μουσικούς ή τέλος πάντων σα re-mixers τους χώνω δύο φάσκελα.

Δε λέω τι δε μ' άρεσε γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός μου στο blog. Καραγούσταρα με σειρά προτεραιότητας

Soft Revolution (Stills) The First Five Times (Russian Futurists) Your Ex-lover Is Dead (Final Fantasy) μαύρη σκοτίδα, αλλά πολύ καλό.

De Phazz - Days Of Twang

2007-06-05T10:48:00.000+02:00

Η εύκολη λύση για τα beach bar. Αυτό ήταν πάντα οι De Phazz. Η διαδρομή ανάμεσα στη jazz, τη bossa, τις απλές soul γραμμές αλλά και ragga είναι ο τέλειος συνδυασμός για τις chill out στιγμές του μαγαζιού. Άντε να το βάλεις και στο cd player του σπιτιού και να ρεμβάσεις, έστω κι αν στο απέναντι μπαλκόνι βλέπεις κρεμασμένα σώβρακα.

Οι De Phazz είναι καλοκαίρι. Δε γράφω συγκεκριμένα κομμάτια γιατί μ' άρεσαν πολλά, αλλά αν δε μου κολλήσει κανένα κάποιος dj, μάλλον του χρόνου τέτοιον καιρό δε θα θυμάμαι κανένα. Ωστόσο θα θυμάμαι ότι υπάρχει ένα πολύ ωραίο χαλαρωτικό δισκάκι σε κάποιο βαλιτσάκι μου για να το βάλω όταν δε θέλω να δυσκολευτώ. Είναι παρεξηγημένο το easy listening. Δεν είναι μόνο για lounge ξενοδοχείου ή για την αναμονή στο αεροπλάνο λίγο πριν από την πτήση.
Είναι για όλες τις ώρες, απλά επειδή είναι easy!

The Clientele - God Save The Clientele

2007-06-05T10:28:00.000+02:00

Τι είπες για μένα; Είμαι φλώρος; Αφού είναι ωραίο δισκάκι τι να κάνω; Άκουγα το I Hope I Know You για ώρες και η μελωδία του Isn't Life Strange μου θύμισε τα εφηβικά μου χρόνια με κοπάνες από το σχολείο. Εντάξει, η εφηβεία μου δεν ήταν πίσω στη δεκαετία του 60, αλλά αυτό μου ήρθε στο μυαλό. Να μην πω για party με σβηστά φώτα και χουφτώματα.

Οι Clientele είναι η αναβίωση της γλυκειάς pop του 60. Σου το λέει τόσο εύκολα το Queen Of Seville. Και το These Days Nothing But Sunshine. Υπέροχο από το ξεκίνημα όλο το album.

Ο πρώτος πρωινός καφές με το πρώτο τσιγάρο και το μάτι μισάνοιχτο και νυσταγμένο. Σούρουπο στην άμμο, μακρυά από beach bar, αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο. Μελωδίες για ταξιδάκι (με το μυαλό, όχι με το αυτοκίνητο).

Γλυκός, ήρεμος, σχεδόν γυναικείος δίσκος. Το Somebody Changed είναι πολύ καλό.

Γράφω κι ακούω. Αν κάνεις δουλειά, είναι το κατάλληλο soundtrack.

The Bishops - The Bishops

2007-06-02T13:27:00.001+02:00

Τι βλέπετε στο εξώφυλλο; Ε, ναι! Αυτό είναι οι Bishops! Ένα ακόμη trio από party boys!
Πάρτους στο party σου να το κάνουν άνω κάτω. Τα πόδια αρχίζουν να κουνιούνται, μόλις βάλεις το Menace About Town. Μόλις φτάσεις όμως στο Life In A Hole, τα δίνεις όλα. (είναι όμως ίδιο με το τελευταίο Carousel)

Σαφείς 60's επιρροές και μάλιστα ντόπιες, από την πατρίδα τους. UK τι άλλο;
Μικρής διάρκειας τραγούδια, φλωροπαραγωγή, βαραίνει λίγο σε σημεία, ολίγον fuzz (να μη γίνουμε και zombies) και επάνω τους μάγκες.

Βαράτε. Κι επειδή είστε ακόμη πιτσιρικάδες κι αντέχετε μη τελειώσετε στην ώρα επάνω, γιατί θα πέσουν χαστούκια! Παίξτε! Rock 'n Roll το λέτε; Θα σας χαλάσω; Rock 'n Roll το λέω και γω.

Say Hello... In The Night!

Mark Ronson - Version

2007-06-02T13:09:00.000+02:00

Να ένας δίσκος που πρέπει να ακούς όλο το καλοκαίρι. Δε θα το βαρεθείς. Γιατί ο Mark Ronson επειδή ξέρει καλά τα decks ως dj (πολύ θα γούσταρα να τον ακούσω σε private party που διάβασα ότι παίζει) κάνει κέφι σ' όλους. Προσέξτε. Όλα είναι όπως λέει και ο τίτλος Version, δεύτερες εκτελέσεις. Φυσικά μακρυά από τις αρχικές.

70's funk, ragga, mod, hard funk με πνευστά, σύγχρονο hip hop, soul.

Τα έχει ξεσκίσει όλα. Με τα φιλαράκια του.
Amy Winehouse, Robbie Williams, Lily Allen, Maximo Park, Kasabian και άλλους.

Τι ξεσκίζει;
Από Radiohead μέχρι Zutons.
Αν δε τα ξέρεις τα κομμάτια, εκτός από μερικές εξαιρέσεις που δεν είναι φεύγα, νομίζεις ότι τα ακούς πρώτη φορά. Το μπάσιμο νομίζω έγινε ήδη στα beach bar!

Εγώ θα κάνω δύο αντίγραφα, σε περίπτωση που θα αρχίσει να κολλάει το πρώτο, να βάλω να παίζει το δεύτερο μέχρι να φτιάξω το τρίτο. Έτσι θα βγει το καλοκαίρι.

Έχει να πέσει ιδρώτας και σφηνάκι μαύρη Havana στο κορμί μας... αλήτη Mark!!!

Polakreis 18 - Polarkreis 18

2007-06-02T12:44:00.000+02:00

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το Dreamdancer ταρακουνήθηκα. Είναι διαστημική αυτή η pop. Κι όταν λέω διαστημική σε στέλνει κατ' ευθείαν μέσα στο Enterprise και οδεύεις προς άλλους πλανήτες. Φαντάζομαι ότι και το όνομα Polakreis 18 κάτι θα έχει να κάνει με διάστημα( αν είναι κάτι πολύ γνωστό μη με πάρετε με τις πέτρες, δηλώνω άσχετος). Μπορεί να είναι αγγλόφωνοι, αλλά ότι πληροφορία μάζεψα ήταν στα γερμανικά (www.polarkreis18.de μάλλον) οπότε πάλι τζίφος. Αν έχετε κάτι παραπάνω γι' αυτούς στην ελληνική, στείλτε!!!

Τώρα το album, Polakreis 18. Όπως το περίμενα. Το Stellaris μ' άρεσε περισσότερο από το Dreamdancer, το Chiropody είναι μια πολύ elegant pop, όπως και το Somedays Syndays και το Comes Around. Προς το τέλος οι electronica αναφορές (προβληματισμοί;) ή δεν τους βγήκαν ή εγώ δεν έχω καλή διάθεση, παίζει κι αυτό.

Το album δεν το βρίσκεις παντού (στο amazon πρέπει να μπεις στο .de).

Πάντως όσο ακούω Stellaris και Dreamdancer ξεχωρίζουν με διαφορά. Αν είχε ακόμη κανένα τέτοιο θα ήταν πολύ καλύτερα για όλους μας

Red Sparowes - Every Red Heart Shines Toward The Red Sun

2007-05-29T00:07:00.000+02:00

Άντε να σοβαρέψουμε λίγο γιατί πολύ χαβαλές έπεσε τελευταία. Οι Red Sparowes είναι μια μπάντα που παίζει rock μάλλον για να γουστάρουν πρώτα οι "παίκτες" της και μετά όλοι εμείς.
Οκτώ instrumental συνθέσεις, με τίτλους που αντικαθιστούν τους στίχους και rock όχι όπως δεν το άκουσες, αλλά όπως συνηθίζεις να το ακούς. Τσίτα!

Όσο γράφω παίζει το

We Stood Transfixed in Blank Devotion as Our Leader Spoke to Us, Looking Down On Our Mute Faces With a Great, Raging, and Unseeing Eye

(ναι, αυτός είναι ο τίτλος και η διάρκεια εννιά λεπτά παρά κάτι δευτερόλεπτα. Η πολιτική θέλει υπομονή)

Δεν πειραματίζονται όπως διάβασα. Πειραματίζεσαι όταν βάζεις καινούργιους ήχους, όταν προσπαθείς το καινούργιο. Το Every Red Heart Shines Toward The Red Sun δεν έχει κάτι το καινούργιο. Παράγει καλό, αψεγάδιαστο rock σαν ένα καινούργιο μηχάνημα που μόλις το αγοράσαμε.

Αντιμετωπίστε το με σοβαρότητα.
Απολαύστε υπεύθυνα.
Καλόοοοοο.

Millions Starved and Became Skinnier and Skinnier, While Our Leaders Became Fatter and Fatter ...το βλέπουμε αδερφέ! Το βλέπουμε!

Travis - The Boy With No Name

2007-05-28T23:46:00.001+02:00

Τους ξέρεις τους Travis, έτσι δεν είναι; Ωραία! Τι σε ενθουσιάζει περισσότερο σ' αυτούς;
Big Chair! Η ηρεμία της pop όταν αυτή έχει δουλειά από πίσω. Closer!
Έτσι είναι η pop. Όπως το hi-fi, μπορείς να ακούς με τις ώρες χωρίς να κουράζεσαι.
3 Times And You Lose. Αυτοί είναι οι Travis, αυτό είναι και το The Boy With No Name.
Ένας καλός δίσκος που θα αφήσω να παίξει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να με κουράσει. Δε θα ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι με το πρώτο άκουσμα, αλλά σιγά σιγά επειδή κάθε απόγευμα εκεί θα πηγαίνει το χέρι μου, θα τα μάθω σχεδόν όλα. Sailing Away!

Δε ξέρω αν τραβήξει την προσοχή των air play, αλλά σίγουρα έχει μια και δυο και τρεις θέσεις.

Τώρα βρήκα την κατάλληλη φράση που θα χαρακτηρίσω το δίσκο. Smooth Pop.
Γάντι. Ξαναβάξω το Big Chair.

Cinematic Orchestra - Ma Fleur

2007-05-28T23:23:00.000+02:00

Είναι γεγονός. Η μουσική των Cinematic Orchestra μπορεί να γίνει soundtrack σε ταινίες και ντοκιμαντέρ, μπορεί να ντύσει με μουσική τα όμορφα όνειρα μας και μπορεί να γεμίσει με παραστάσεις το άδειο από ιδέες μυαλό μας μια Κυριακή βράδυ.

Υποτονικό αλλά όχι μονότονο και βαρετό, το Ma Fleur είναι το cd που το ακούς αφού πρώτα έχεις χαμηλώσει τα φώτα. Τη στιγμή που το γράφω παίζει το Breathe με φωνητικά παλιάς jazz μέσα από εφφέ. Τέλειο.

Το Familiar Ground μπορεί να μπει στο mix cd που θα κάνετε για να δώσετε στην κοπέλα σας (το αντίστροφο δε θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα) ενώ το Time And Space θυμίζει περισσότερο τους προηγούμενους δίσκους των Cinematic Orchestra.

Αν παίζετε με video και κάνετε δικές σας παραγωγές, κόψτε τον ήχο, βάλτε το Ma Fleur να παίζει από κάτω και δείτε το αποτέλεσμα.

Στη μόνη περίπτωση που δε θα σας αρέσει είναι αν είστε fan του Παρασκευά.

Λίγο πριν τελειώσω τη συγγραφή του κομματιού τουτουνού, τελειώνει το Ma Fleur ότι πιο jazz υπάρχει στο δίσκο, ενώ πριν άκουγα το Child Song.

Να είναι βράδυ... ή ξημέρωμα. Γίνεται καλύτερο.
Μην το ακουμπήσετε μεσημέρι.

Beverly Knight - Music City Soul

2007-05-28T21:39:00.000+02:00

H Beverly Knight είναι η αγαπημένη μου φωνή της σύγχρονης soul. Και λέω soul γιατί βλέπω να κατατάσεται στο r 'n' b και κοντεύω να ξεράσω. Γιατί το r'n'b που γνωρίζω δεν έχει να κάνει με τίποτα μ' αυτήν τη μαλακία που ακούγεται σήμερα. Τέλος πάντων εδώ και ώρα ακούω το After You και γουστάρω. Πραγματικά όργανα, συνθέσεις, φωνητικά ανθρώπινα, πιστεύεις ότι αυτόν το δίσκο τον έβγαλαν άνθρωποι που έχουν συναίσθημα. The Queen Of Starting Over παίζει τώρα και πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενος που δεν άφησα αυτόν το δίσκο να ξεφύγει της προσοχής μου.

Every Time You See Me Smile είναι γιατί χορεύω με Rock Steady.

Το σύνολο είναι εκπληκτικό, η Beverly Knight είναι μια γνήσια soul φωνάρα και το εξώφυλλο του δίσκου έρχεται να μας στείλει κάποιες δεκαετίες πίσω και να μας "στείλει" γενικώς.

Να γράψω κι άλλα;

Us3 - Say What !?

2007-05-28T21:22:00.000+02:00

Τι να πεις για τους US3. Από το Cantaloop μέχρι σήμερα παλεύουν για το πέρασμα της jazz σε πιο πλατύ ακροατήριο και μπορώ να πω ότι χωρίς να χάσουν την αρχική τους φρεσκάδα, το καταφέρνουν.

Όταν πρωτοάκουσα τους US3, έπαθα μεγάλο κακό. Τότε ήμουν ακόμη dj και γούσταρα πολύ funk του James Brown και της υπόλοιπης κομπανίας του, όλα τα rare groove αλλά και τις επανεκδόσεις της Ace Records από τις ρίζες της Acid Jazz. Φυσικά το hip hop στα τέλη του 80, από gangsta έως house, ήταν πάντα στο play list. Οι πρώτες απόπειρες για να μπούμε και λίγο στο χώρο της jazz και να μπορέσουμε σιγά σιγά να περάσουμε κάτι κάποιο βράδυ ήταν τότε.

Γι' αυτό οι Us3 ήταν το βυνίλιο που αγοράστηκε δύο φορές. Το maxi διαλύθηκε και μετά έπαιζε το lp.

Αυτά είναι ιστορία. Το παρόν λέει Abc, Afrodisiac, το μεγάλο I Don't Care που θα το ακούω ένα καλοκαίρι ολόκληρο, το single Say You Belong To Me και το fat beat, Intoxicated.

Όλος ο δίσκος είναι καταπληκτικός, συγνώμη που για ακόμη μια φορά δεν είμαι αντικειμενικός. Αυτό το είδος funk είναι το αγαπημένο μου.

Candie Payne - I Wish I Could Have Loved You More

2007-05-28T15:17:00.000+02:00

Μόλις ήρθες από το Λονδίνο και το παίζεις μούρη παντού; Καινούργια ρούχα και μοδάτα, attidute "σας γαμώ βλαχάρες" και τα 'χω δει όλα εκεί που είμαι; Αν δεν έχεις το cd της Candie Payne στο χέρι σου, σχεδόν διαλυμένο αν και κυκλοφόρησε "προχθές" να το δείχνεις σε όλους μας ως τη νέα σου ανακάλυψη... sorry mate, δε μετράς.

Αν δεν αρχίσεις τις ιστορίες ότι η Candie (φυσικά κολλητή σου) είναι η τραγουδίστρια που θα αφήσει εποχή και πάρτε το χαμπάρι νωρίς γιατί σε λίγο όλα τα ραδιοφώνα θα βαράνε I Wish I Could Have Loved You More και θα λένε ότι πρώτοι αυτοί ξεκίνησαν το trend... δε σε πιστεύουμε ότι μόλις έφθασες από το Λονδίνο.

Αν δεν τραγουδάς απ' έξω κι ανακατωτά In The Morning και Why Should I Settle For You πως να σε πιστέψουμε...

Κάτι μου λέει (σημειώστε την ημερομηνία) ότι το All I Need To Hear είναι το επόμενο hit των ψαγμένων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (ξέρετε για ποιους μιλάω) και θα κάνουν όπως όταν πρωτοάκουσαν Cardigans. Καλά, μη με πιστεύετε.

Γουστάρω Candie Payne. Τυχαία έπεσε στα χέρια μου κι είναι ότι πιο δροσερό άκουσα τελευταία. Το πίνεις το cd γουλιά γουλιά.

Φυσικά με το καλαμάκι. Φλώρικο είναι!!!

The Detroit Cobras - Tied And True

2007-05-28T14:59:00.000+02:00

Εδώ έχουμε την αμερικανιά με τα όλα της. Οι (μια χαρά γκομενάκια) Detroit Cobras παίζουν good ol' american rock 'n roll με μια απόχρωση garage, σε τραγούδια που δεν είναι δικά τους αλλά από άλλους καλλιτέχνες της ευρύτερης περιοχής του Detroit. Κι εδώ η μικρή διάρκεια ορισμένων τραγουδιών σου σπάει τα νεύρα, αλλά τις συχγωρείς.

Μια μπάντα που άνετα μπορεί να παίξει στο γάμο σας με το play list που θα τις πασάρετε, σε σχολική εορτή πριν το τέλος των μαθημάτων και σε φοιτητικό party, μέχρι και σαν opening act στα γρασίδια της φιλοσοφικής.

Τι ακούω; What's Going On ( Art Neville), You'll Never Change (Betty Lavett), Nothing But A Heartache (The Flirtations) και το Green Light (The Equals).

Για το σπίτι... βρες κάτι καλύτερο, η γκόμενα θα σε θεωρήσει ανώριμο.
Για το μαγαζί...(σε σένα το dj αναφέρομαι) θα θεωρηθείς ώριμος.
Για το αμάξι... Ο.Κ.
Για την παραλία... θα σε διώξουν.

1990s - Cookies

2007-05-28T14:44:00.000+02:00

Να ένας ευχάριστος κιθαριστικός δίσκος. Ανάλαφρο rock για όλες τις ώρες, κεφάτος, μοδάτος όχι για ουίσκι και βότκες αλλά για πολλές μπυρίτσες. Αν και οι 1990s είναι από τη Γλασκώβη, εγώ θα συνεχίζω να πίνω Bud.

Αν κάποιος με έβαζε στη θέση μου - πίσω από τα decks σε παλιομοδίτικο bar - θα έπαιζα το You Made Me Like It, το Arcade Precinct, το Switch και το Pollokshields. Αν και τα τρία τελευταία έχουν απαράδεκτα μικρή διάρκεια.

Θυμίζει έντονα αμερικανιά και δεν πρέπει να κρίνεις το Cookies αβασάντιστα εύκολο. Έχει τη δύναμη ν' αντέξει μέχρι το τέλος του χρόνου. Όχι δε θα γίνει all time classic.

Ooh la la la και η πιτσιρικαρία μας κάνει και μας να νιώθουμε έτσι.

Kosheen - Damage

2007-05-26T18:23:00.000+02:00

Η φωνή της Sian Evans δε γίνεται... σ' αρέσει! Και μένα. Οι Kosheen μερικές φορές είναι καλύτεροι στα διάφορα remixes των τραγουδιών τους από γνωστούς παραγωγούς και Djs αλλά έχουν και πολύ δυνατές στιγμές στους δίσκους τους. Δεν είναι Massive Attack αλλά έχουν το πλεονέκτημα της Sian. Έτσι το τραγούδι που μπορείς ν' ακούς άνετα όλο το καλοκαίρι είναι το Under Fire. Και το Not Enough Love. Το Overkill που είναι και η πρώτη προσπάθεια να γίνει ο δίσκος γνωστός σ' αυτόν τον πλανήτη, είναι καλύτερο σε dance remixes παρά στην εκτέλεση του δίσκου, αλλά να μην το αδικούμε, παίζεται. Το ομώνυμο Damage που ανοίγει και το δίσκο είναι μια trip hop (ακόμη;) προσπάθεια, που θα το ξαναπώ, αν απουσιάζε η φωνή της Sian Evans θα ήταν τουλάχιστον "περάσε και δεν ακούμπησε" για να μη πω τίποτα χειρότερο.

Τελικά νιώθω ότι μόνο του το Under The Fire μ' έσπρωξε να γράψω κάτι για τους Kosheen, οπότε αν το βρεις σκέτο, καλύτερα. Αν πάλι πεθαίνεις για Sian Evans (όπως σε περιπτώσεις και γω) ή σου περισσεύουν € (πράγμα απίθανο) τσάκωσε το.

Jack Savoretti - Between The Minds

2007-05-26T17:56:00.000+02:00

Όπου βλέπεις δίπλα στο όνομα κάποιου καλλιτέχνη singer/songwriter την παίρνεις γραμμή τη δουλειά. Είμαι μόνος μου, εγώ κι η κιθάρα μου και κλαψουρίζω σε μια γωνιά ελπίζοντας να κάνω κάποια στιγμή δίσκο (στην καλύτερη), ειδάλλως να γεμίσω το κεσεδάκι που έχω στα πόδια μου με κανένα ευρώ (στην προκειμένη περίπτωση pound).

To Betwwen The Minds του Αγγλο-ιταλού κλαψιάρη Jack Savoretti είναι καλό, αλλά μακριά από το εξαιρετικό. Η φωνή του είναι αυτή που κάνει τη διαφορά από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες του βαρετού σε περιτπώσεις είδους κι όχι οι συνθέσεις του.

Το Dreamers είναι η "επιτυχία" του δίσκου και αντέχονται και τα No One's Aware και Blackrain.

Επειδή είναι σχετικά καινούργιο μπαίνει στη λίστα με τα προτεινόμενα, αλλά δε θα κόψουμε και φλέβα. Μπορεί να τον ακούσετε στο ραδιόφωνο, μπορεί το τραίνο του να περάσει χωρίς να κάνει στάση.

Dolores O'Riordan - Are You Listening

2007-05-26T17:32:00.000+02:00

Είδα την αφίσα της Dolores για τη συναυλία της στην Αθήνα. Από κάτω από το όνομα μπήκε το Cranberries για να καταλάβεις ότι είναι η τραγουδίστρια του Zombie, τυχόν και δεν πέτυχες στο ραδιόφωνο το Ordinary Day, το οποίο by the way το ξεσκίζει όλος ο κόσμος.

Αυτός ο δίσκος θεωρείται ευλογία για πολλούς λόγους. Τα ραδιόφωνα ξεφεύγουν λίγο από τη μαστούρα τους και παίζουν και κάτι ψαγμένο που το γουστάρει κι η νεολαία, τα bar έχουν το τραγούδι που το ξέρουν όλοι αλλά δεν είναι Beyonce, εμείς λέμε O.K. γιατί ξεκινώντας Κυριακή πρωί για ένα μπανάκι στη Χαλκιδική το βάζεις και παίζει και πηγαίνεις στον προορισμό σου ευχάριστα... όλα καλά!

Το Accept Things μπορεί σε λίγο καιρό να έχει το air play του Ordinary Day όταν θα το βαρεθούν και οι καρέκλες, ενώ η επιτυχία των Evanescence έσπρωξε τους παραγωγούς της Dolores O'Riordan να βάλουν στο δίσκο και το Stay With Me. Ευχάριστο και το October.

Δύσκολα θα απαλλαγούμε από τα Ααααα, Οοοο, Ααααα, Οοοο της Dolores αλλά της τα συγχωρούμε (ως πότε δε ξέρω) λόγω Zombie.

The Frames - The Cost

2007-05-26T17:10:00.001+02:00

Δίσκων για να κάνεις κακά συνέχεια. Λίγη αυτοσυγκράτηση παρακαλώ.
Τι να πεις για το Cost όμως των Ιρλανδών, κωλόγερων πλέον Frames. Μπορεί να ηχογραφούν από το 1990 και έχουν βγάλει και δισκάρες, αλλά πόσες φορές τους άκουσες στο ραδιόφωνο;
Κι άντε την τρώω τη δικαολογία της εμπορικότητας ενός r'n'b μαλάκα απέναντι στους Χ Frames. Αλλά ούτε μία φορά; Τέτοια δισκάρα;

Μικρή παρένθεση. Υπάρχουν ραδιόφωνα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα που παίζουν τέτοιες μουσικές για να μην τα ισοπεδώνω όλα. Αλλά κι αυτά αναλώνουν το ημερήσιο play list στα πιο εμπορικά κομμάτια του είδους. Έβγαλα το γκαϊλέ μου και ησύχασα.

Song For Someone και The Cost είναι η απόλυτη βραδινή συντροφιά μας καιρό τώρα. Το υπέροχο ατμοσφαιρικό πιάνο στο σχεδόν βαρύ blues, Rise είναι ένα από τα highlights. Η συνολικά φανταστική υποτονική ατμόσφαιρα του The Cost κλείνει με το Bad Bone.

Όσοι διαβάζουν αυτό το blog καταλαβαίνουν και νιώθουν.

Βοηθήστε να κάνουμε κι άλλους ν' ανοίξουν τ' αυτιά τους.
Τέρμα ρε με τη σαβούρα!!!

Gravenhurst - Fires In Distant Buildings

2007-05-26T16:47:00.000+02:00

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια, όπως λέει και το τραγούδι. Γράφω γι' αυτόν το δίσκο γιατί θέλω να το εκφράσω έτσι όπως το νιώθω κι έτσι όπως μου το 'λεγε παλιός δισκάς όταν έβγαινε καμιά δισκάρα.

Θα κάνεις κακά.

Αυτό είναι το Fires In Distant Buildings. Τους Gravenhurst από το Bristol τους γνώρισα μ' αυτό το δίσκο.Κι όταν άρχισε να παίζει το Down River έκανα κακά! Λίγο η ψυχεδέλεια μου με ακούμπησε, μια ιδέα από Pink Floyd (ιδέα λέω), η βαριά ατμόσφαιρα που δημιουργεί, το επτάλετο μέγεθος, οι εξάρσεις... πολύ θέλει;
Έχεις όρεξη να πιεις πολύ για να βγάλεις τη μαυρίλα σου; Ο ύμνος σου (ανάμεσα σε πολλούς άλλους βέβαια)

Ξεχωρίζουν με άνεση στις φορές που θα ακουστούν Animals, το Sonic Youth-like, Velvet Cells και το Song From Under The Arches. Υπάρχουν και Kinks, See My Friends (καλή προσπάθεια).

Πρέπει να το ακούσεις, πρέπει να το έχεις, πρέπει να το ξανακούσεις και ξανά και ξανά...

Όταν μ' αρέσει κάτι πολύ δε μπορώ παρά να είναι αντικειμενικότατος. Το προσέξατε έτσι;

Mix Tape (or cd) 3

2007-05-26T16:32:00.001+02:00

Επειδή καιρό έχει να μπει ένα mix tape είπα να ξεσκονίσω τη cd-ο-θήκη και να βρω ένα από τα όχι-και-τόσο παλιά που έχω φτιάξει.

Παίζει ανάλογα με τη διάθεση.

01 R.E.M. - #9 Dream
02 Mew - Safe As Houses
03 The Noisettes - The Count Of Monte Christo
04 The Sea And Cake - Too Strong
05 Love Of Diagrams - The Pyramid
06 Minipop - Like I Do
07 Butcher Boy - Profit In Your Poetry
08 The Race - Ice Station
09 Hail Social - Heaven
10 Lily Allen - LDN
11 Mark Ronson - Stop Me If You Think You've Heard This One
12 Good Shoes - Sophia
13 Thirteen Senses - All The Love In Your Hands
14 Manic Street Preachers - Your Love Alone Is Not Enough
15 Blonde Redhead - Silently
16 Brett Anderson - Love Is Dead
17 The National - Fake Empire
18 Husky Rescue - Caravan
19 iLiKETRAiNS - Spencer Perceval
20 Amos Lee - Careless
21 Tina Dico - Head Shop

Τώρα που το βλέπω μοιάζει ολοκαίνουργιο, αλλά πιστέψτε με το έχω λιώσει.

Υ.Γ. Όταν κάνουν καλή δουλειά οι R.E.M. πάντα πρέπει να ανοίγουν ένα mix cd.

The Black Dog - Book Of Dogma

2007-05-26T16:13:00.000+02:00

Ο δίσκος των Black Dog (διπλό cd) Book Of Dogma προχωράει λίγο παρακάτω από το From Here We Go To Sublime του Field. Συγκρίνω τα δύο cd γιατί είναι κοντά στον ήχο. Οι Black Dog ενώ κινούνται σ' έναν minimal techno ήχο μ' 'ενα παλιομοδίτικο house πιανάκι, έχουν και break beats (Tactile), περνάνε και στο funk π.χ με το Ambience With Teeth και έτσι η ποικιλομορφία του δίσκου τον κάνει σαφώς πιο ενδιαφέρον. Το Virtual είναι ένα σχεδόν Detroit House κομμάτι, ενώ και το The Weight σε πάει αρκετά χρόνια πίσω.

Στο δεύτερο cd νομίζεις με το ξεκίνημα, το Parallel, ότι έσκασε μύτη ο -που είναι τώρα- Jose Padilla, αλλά το Squelsh έρχεται να σου δώσει μία στ' αυτιά για να την "ακούσεις". Γενικά σε μερικά κομμάτια του δίσκου ίσως και να πειραματίζονται, ίσως και να σκυλοβαριούνται. Αν και κάπου διάβασα ότι πρόκειται για μια συνάντηση Ep's.

Όπως και να 'χει, επειδή όταν η κάψα και η λάβρα του ήλιου σε φέρει στην παραλία, προτιμότερο από τις "χυδαίες" επιλογές ενός άσχετου dj σε beach bar είναι το mp3φωνο με τέτοιους δίσκους. Τώρα, αν παίζει κανένας καλός εκεί που πηγαίνετε, αλλάζει το πράγμα.

The Field - From Here We Go To Sublime

2007-05-26T15:57:00.000+02:00

Νομίζω ότι ο συγκεκριμένος κύριος (ακόμη δεν είμαι σίγουρος αν είναι group) είναι από τη Σουηδία. Ο δίσκος χαρακτηρίζεται minimal techno, αλλά σε απλά ελληνικά είναι ο πρωινός, ο μεσημεριανός, ο απογευματινός και ο μετά-τις-5 τα ξημερώματα χαλαρωτικός δίσκος.

Όταν ένα μεσημέρι πέσαμε για ύπνο στην Αθήνα (θυμάστε που έλειπα) πάθαμε πλάκα το πόσο δε μας ενόχλησε καθόλου όταν κλείσαμε τα μάτια μας. Το Over The Ice και το A Paw In My Face είναι ένα φοβερό ξεκίνημα, ρυθμικότατο, το πρώτο ίσως να είναι λίγο πιο βραδινό.

Ίσως να σας θυμίσει αγαπημένα electronica από άλλα συγκροτήματα κι άλλες συλλογές, ωστόσο ένα είναι το σίγουρο. Κάνει απόλυτα για τους μαγαζάτορες που δε ψάχνονται και βάζουν στο cd τους κάτι "ψαγμένο" να παίξει. Από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το Mobilia δεν το κατάλαβα, ούτε και μ' άρεσε.

Τον Field τον προτείνω ανεπιφύλακτα, γιατί και του χρόνου τέτοιον καιρό θα τον ξανακούσω ευχάριστα εκτός συγκλονιστικού απροόπτου

Back Again!!!

2007-05-26T15:53:00.000+02:00

Hi Guys!
Μία εβδομάδα (και κάτι) έλειψα και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον!
Σήμερα είναι Σάββατο, σηκώθηκα αργά, έφαγα το πρωινό παγωτό μου,
κάπνισα αρκετά τσιγάρα, άκουσα μερικούς δίσκους που είχα ξεχάσει αλλά
είναι φοβεροί και είμαι back again!!!

Αν και δηλώνω έτοιμος για rock 'n roll, οι επιλογές λόγω του υψηλού βαρομετρικού
θα είναι ποικίλες.

Ready?

Go!

Soulsavers - It's Not How Far You Fall, It's the Way You Land

2007-05-15T23:01:00.000+02:00

Α πα πα πα! Τι 'ναι αυτό;

Υπέροχο. Πανέμορφο. Ζωηρό. Σκοτεινό. Καταθλιπτικό. Ζωντανό. Κόβει την ανάσα.

Τι 'ναι αυτό;

Blues, Gospel, Electronica; Τι είναι;
Μήπως είναι η ανάσταση ενός πεθαμένου trip hop;
Mark Lanegan φωνητικά σε πολλά. Αλλά το ντουέτο (Rich Machin, Ian Glover) των Soulsavers μας υπενθυμίζει ότι κάθε εποχή βγάζει τη δική της υπέροχη μουσική, χωρίς να έχεις κομπλεξισμούς για τις μουσικές της "και καλά εποχής" σου.
Γράφω τα πρώτα δύο που έπαθα. Δεν κάνω πλάκα! Έπαθα.
Paper Money και Arizona Bay. Το καθένα για διαφορετικούς λόγους, ακούστε το και θα καταλάβετε.

Το πρώτο Revival δεν σε προϊδεάζει για τη συνέχεια που ανάβει το σπίρτο με το Ghosts Of You And Me και παίρνει μπουρλότο στο Paper Money (το ξαναγράφω, το ξανακούω)

Και Kingdom Of Rain.

Α πα πα πα πααααα! Είναι βράδυ τώρα που το γράφω και ακούω τους Soulsavers. Σίγουρα αν ήταν πρωί, δε θα έγραφα τα ίδια.

Πως; Paper Money; Ναι, ναι... το ξαναβάζω!!

Shout Out Louds - Our Ill Wills

2007-05-15T22:38:00.000+02:00

Δεν είναι αγγλοσάξωνες, αλλά με τέτοια προφορά ψιλομπερδεύεσαι. Το τρως στην καθομιλουμένη. Οι Σουηδοί Shout Out Louds είναι η pop αισιόδοξη πλευρά των Cure.
Ένας ωραίος δίσκος για το απόγευμα με το παγωτό, αμέσως μετά το χορτοφαγικό μεσημεριανό. Γιατί αν έχεις φάει το αρνάκι δε τους χρειάζεσαι. Μπορείς να κάνεις μόνο με Σουρωτή.
Δεν είναι από τις πιο δυνατές προτάσεις του τελευταίου καιρού, αλλά το Impossible το άκουσα τρεις φορές (βάλτε ακόμη μία τώρα που κάνω τις λέξεις bold). Αυτό κάτι λέει.
Επίσης Parents Livingroom και Blue Headlights είναι μέσα στις επιλογές μου.
Εύπεπτο και ευχάριστο. Το Our Ill Wills μπορεί να μη σας συνεπάρει, αλλά χωρίς να το καταλάβετε μπορεί να παίζει κανένα τρίωρο και να μη το πάρετε χαμπάρι γιατί δεν ενοχλεί και τα πιανάκια του είναι γλυκούλικα.
Καροτάκια μου!

So far, So Good

2007-05-15T22:11:00.000+02:00

Σας ευχαριστώ για την εκπληκτική υποδοχή. Το blog λειτουργεί μόνο μερικές μέρες και τα mail που δέχομαι είναι απίστευτα και σε νούμερο και σε περιεχόμενο. Σας ευχαριστώ όλους.

Απαντώ και προτείνω.

Πολλοί ζήτησαν τις επιλογές σε torrent. Παιδιά δίνω "μασημένο" φαΐ, θέλετε και τα links;

Όποιος θέλει μπορεί να δημοσιεύσει όποιο Post θέλει σχετικά με τον αγαπημένο του δίσκο. Αρκεί να στείλει το κείμενο στο salonikamusic@gmail.com. Αυτό γίνεται για να κάνω το σχετικό moderation, όχι για να λογοκρίνω τις απόψεις σας, αλλά για να προστατέψω το blog από βωμολοχίες και προσβολές προς τρίτα πρόσωπα. Να θυμήσω ότι εδώ βάζουμε αυτά που μας αρέσουν κι όχι αυτά που θέλουμε να θάψουμε. Αν κι είναι καλή ιδέα για ένα blog αδερφάκι.

Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ όλους και υπόσχομαι να κάνω αυτήν την γραπτή ραδιοφωνική εκπομπή ακόμη καλύτερη.

Μετά τιμής,
Salonika's Music

Sophie Solomon - Poison Sweet Madeira

2007-05-15T17:19:00.000+02:00

Βάλε ρε και κάτι (σχεδόν) καινούργιο. Πήγαινε το και λίγο αλλού.
Ωραία λοιπόν. Να η Sophie Solomon και το Poison Sweet Madeira.
Το βιολί βιολάκι από μικρό παιδάκι.
Το Burnt By The Sun είχε ολίγον air play (republic 100,3 κι εδώ τελειώνει) αλλά συνολικά ο δίσκος άξιζε μεγαλύτερης προσοχής.
Η Solomon γράφει τη μουσική, παίζει εξαιρετικά το βιολί και έχει όλες τις ethnic καταβολές που θα έπρεπε να έχει ένας-μία καλλιτέχνις που αποφασίζει να βγάλει το ψωμί του στις μέρες μας, με το βιολί. Διότι πανηγύρια υπάρχουν πολλά, αλλά η χαρτούρα στο μέτωπο είναι λίγη.

Συμμετοχές (προφανώς από φίλους) Richard Hawley, KT Tunstall και Ralph Fiennes.

Ένα cd στο οποίο δε θα πει όχι η μαμά και λόγω μεγάλης ηλιοφάνειας στην Ελλάδα, τώρα είναι η εποχή να το αποκτήσουμε. Όχι ο χειμώνας.

Fabulous Thunderbirds - Tuff Enuff

2007-05-15T14:01:00.000+02:00

Όταν βγήκε ο δίσκος δεν είχα λεφτά να τον αγοράσω. Το "εισαγωγής" ήταν ακριβό. Έτσι μάζευα, αλλά ειδοποίησα τον δισκά να μην τον δώσει πουθενά.
Νομίζω ότι το βυνίλιο που έχει τις γραμμές του Wrap It Up πρέπει να είναι πιο λεπτό σ' εκείνο το σημείο.

Δε ξέρω αν το άκουσα περισσότερες φορές σπίτι μου ή στα σκαλάκια του Bel Air.

Μετά τους είδα και live στο Μύλο, χωρίς τον Jimmy Vaughan. Στην πραγματικότητα ήταν μόνο ο Kim Wilson με το σαρίκι και κάποιοι session μουσικοί που τον ακολουθούσαν.
Αλλά όταν η φωνή του συγκροτήματος είναι εκεί, όλοι είναι εκεί. Εκτός από τα solo του Jimmy.

Και Tuff Enuff και I Don't Care και Why Get Up.

Υ.Γ. Μετά στο Bel Air έμαθαν τους James και μας έχουν γίνει νταούλια.

Beth Gibbons & Rustin Man - Out Of Season

2007-05-15T13:31:00.000+02:00

Φωνάρα! Φωνάρα! Φωνάρα!
Αυτή είναι η Beth Gibbons (φωνή των Portishead)
Ίσως είναι το πνεύμα της Joplin... ή της Billy Holiday. Δε ξέρω. Όποια στιγμή όμως κι αν την ακούσω, νομίζω ότι κάτι μέσα μου παραλύει.
Έχει μερικά χρόνια που κυκλοφόρησε το Out Of Season, αλλά ο τίτλος είναι το ακριβώς αντίθετο του περιεχομένου. Είναι πάντα ολόφρεσκος και τέλειος.

Funny Time Of Year. Η ψυχεδελική (θα τολμήσω να το πω) μου απόλαυση. Αλλά και Sand River και Spider Monkey και ... και ... όλα.

Προς τραγουδίστριες συγκροτημάτων. Ή καπνίστε πολύ (Θεέ και Κύριε) ή αποκτήστε μόνιμο βαρύ κρύωμα. Αλλιώς δε μπορείτε να πιάσετε τη βαθιά, βραχνή φωνή της Beth.

Ο Rustin Man είναι ο Paul Webb (Talk Talk). Τον επισκιάζω επιτηδευμένα. Sorry!

UB 40 - Signing Off

2007-05-15T13:11:00.000+02:00

Αυτό το έχω σε βινύλιο, σε cd και ήταν από τις πρώτες μου μετατροπές σε mp3.
Μιλάμε για το κλασσικότερο και ίσως το καλύτερο album των UB 40.
Όταν έρχεται το καλοκαίρι, είτε για weekends είτε για διακοπές, το Signing Off το έχεις πάντα μαζί σου.
Δε ξεχωρίζω κανένα κομμάτι. Λίγοι είναι οι δίσκοι (εκτός συλλογών κλπ) που μπορούν να τους ακούσουν ολόκληρους, πολλοί.

Λέω ψέμματα. Το Tyler είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών. (Αν δείτε αυτήν την έκφραση ξανά, μην ανησυχήσετε, αλήθεια θα είναι.)

Οι άνθρωποι δεν είναι 80's, ξεκίνησαν τότε. Κάθε γενιά από εκείνη τη στιγμή μεγάλωσε και με το δικό της δίσκο UB 40. Αλλά το Signing Off το παίρνεις ως βίζα, για να μπορείς να ακούσεις τα πάντα από κει και πέρα.

Καλό καλοκαίρι είπαμε;

Last Drive - Friday 18 May, Ydrogeios

2007-05-15T12:46:00.000+02:00

Ότι και να πεις για τους Last Drive είναι λίγο. Ίσως είναι η μεγαλύτερη μπάντα που ανέδειξε αυτή η χώρα, η μπάντα που ξέφυγε από τη συνοριακή γραμμή και μπόρεσε κι έκανε κι ευρωπαϊκή καριέρα. 'Οσοι παρακολούθησαν τους Last Drive από το Underworld Shakedown μέχρι το Subliminal ξέρουν γιατί δύσκολα θα ξαναδούμε τέτοια πράγματα στην Ελλάδα.
Από το νεανικό αυθορμητισμό και τις garage διαθέσεις, πέρασαν στον επαγγελματισμό και τις υψηλού επιπέδου παραγωγές.
Ο ήχος τους είχε αλλάξει στην πορεία. Αλλά ήταν οι δικοί μας Last Drive. Η μοναδική διέξοδος από τη μιζέρια μας. Ώσπου διαλύθηκαν.

Κανένας κατά την άποψη μου δε μπόρεσε να φτάσει το μέγεθος τους.
Φέτος την άνοιξη, επανενώθηκαν και ξεκίνησαν τα live!!
Εγώ τους είδα τελευταία φορά στο Paradiso (Cocos και για τους παλαιότερους Acropol) παρέα με τον Πουλικάκο και τους Απροσάρμοστους. Πρέπει να ήταν το '90.

Παρασκευή 18 Μαΐου, Υδρόγειος Θεσσαλονίκη

Έτσι για να θυμηθώ τα παλιά.
Γιατί είναι οι δικοί μας Last Drive.

Ολίγοι γνωρίζουν για το "Φως και τη Σκιά του". Θα γράψω και για τον Γιώργο.

One Drop Forward - Saturday 19 May, Babylonia Mylos Salonika

2007-05-15T12:35:00.000+02:00

Το Θεσσαλονικιώτικο Reggae, Ska συγκρότημα σε μία από τις πολλές live εμφανίσεις που έχει προγραμματίσει από τούδε και στο εξής.

Δείτε τα πάντα στο www.myspace.com/onedropforward

Εγώ θα λείπω Αθήνα, οπότε θέλω να μάθω τα πάντα!!!!!

Γουστάρω πολύ τη φωνή της Σοφούλας.

Σάββατο 19 Μαΐου στη Βαβυλωνία του Μύλου.

Gym Class Heroes - As Cruel As School Children

2007-05-15T08:50:00.000+02:00

Οι Gym Class Heroes είναι οι "έχουμε όργανα και παίζουμε μουσική" hip hoppers. Κι αυτό είναι καλό. Είναι η σύγχρονη funk, η μουσική που ακούγεται ευχάριστα σ' ένα μαγαζί με την πρώτη μπύρα. Είναι η προσπάθεια κάποιων να μην ακούγονται μονότονοι, βαρετοί και μαλακισμένοι. Από τις εξαιρέσεις του hip-hop που απογοητεύει τις περισσότερες φορές. Οι Roots μ' αρέσουν σαφώς περισσότερο, αλλά το As Cruel As School Children των Gym Class Heroes δε με χαλάει καθόλου. Σε κάποια φάση (καλοκαιρινή) το 3rd Period: New Friend Request θα προκριθεί για mix tape.

Nightwatchman - One Man Revolution

2007-05-15T08:29:00.000+02:00

Ο δίσκος είναι πολιτικός, οπότε ψάχνουμε να βρούμε τους στίχους.
Καλά... μην είσαι τόσο βαριεστημένος. Δε θα κάνεις την One Man Επανάσταση σου, αλλά τέλος πάντων θα νιώσεις ότι όοοοολοι οι αμερικάνοι δεν είναι φονιάδες των λαών.
Ο Tom Morello (κιθαρίστας σε Audioslave και Rage Against The Machine) μάλλον ξεσκόνισε ότι Bob Dylan είχε στο σπίτι, ένα βράδυ τα ήπιε και βλέποντας Country Fish στο Woodstock είπε ...
Καλές οι γκόμενες και οι ιστορίες με τους ροκάδες... με τον κόσμο τι γίνεται;
Δε θα τον αλλάξουμε; Εγώ και η κιθάρα μου;

The Roads I Must Travel (απάντηση στο Dylan)

Μη ψυχοπλακώνεσαι απαραίτητα. Η μουσική είναι καλή, έχει ωραίες μελωδίες κι αν επιμείνεις αβασάνιστα μόνο στη μουσική το The Dark Clouds Above και το Until The End θα σου αρέσουν. Υπάρχουν και τραγούδια που Caveίζουν (τι λεξιλόγιο Θεέ μου).

Pink Martini - Hey Eugene

2007-05-15T08:12:00.000+02:00

Μπαμπά, μαμά... σας έφερα το cd μ' αυτούς που σας αρέσουν! Είναι οι Pink Martini.
- Δόξα τω Θεώ, γλυτώσαμε από τα γκλαμπατσίμπαλα.
- Μπορούμε ν' ακούσουμε ένα cha cha με την ησυχία μας.
- Και να χορέψουμε.
- Σήμερα δε μπορώ, με πεθαίνει η ισχιαλγία.
- Πόσο μοντέρνοι είμαστε που ακούμε Pink Martni;

City Of Night (η πιο Amado Mio στιγμή), Tempo Perdido, Mar Desconocido, Ojala
οι συνηθισμένα πολύ καλοί Pink Martini.

Καλοκαίρι έρχεται, να μη φτιάξουμε διάθεση;

Mad Caddies - Keep It Going

2007-05-15T01:29:00.000+02:00

Ιδρώνεις χορεύοντας ska σαν χασαποσέρβικο; Κάνουν μελανιές τα καλάμια σου, όταν χορεύεις ska, με σούτια και σκουντίγματα, χορός γνωστός και ως bongo;
Τότε έχεις ήδη δίσκους Mad Caddies. Αλλιώς τους θεωρείς ξεπερασμένους και τους προσπερνάς.
Αλλά οι Mad Caddies δεν είναι μόνο ska, είναι και reggae είναι και punk (όχι το καλό, το άλλο το αμερικάνικο). Η μελωδική στιγμή του δίσκου State Of Mind μ' άρεσε πολύ. Προσπέρασα τα punkοειδή και σταμάτησα στο Reflections. Σταμάτησα για λίγο στο Coyote, αλλά ξαναγύρισα τάχιστα στο State Of Mind.
Το άνοιγμα του δίσκου με το The Dirge είναι για να σουτάρεις τους πάντες γύρω σου.
Καλοκαίρι είναι, καλό bongo.

Υ.Γ. Αποσμητικό στις "αμασκάλες".

Carla Bruni - No Promises

2007-05-15T01:12:00.000+02:00

Αυτό το cd το παίρνεις για να το κάνεις δώρο στη γκόμενα σου.
Διότι

είναι μουσική για γυναίκες και θα της αρέσει
θα χαλαστεί όταν δει την Carla κι έτσι δε θα έχει μούτρα να σου πει όχι
καταλαβαίνει ότι αφού κυκλοφορούν κοπέλες σαν την Carla που είναι τόσο ... και τραγουδάνε και καλά, δεν επιτρέπεται να πει όχι.

Θέλω μεγάλη αφίσα δώρο μαζί με το cd. Την Carla με βρεμένο T-shirt. (είδα με βρεμένο πουκάμισο και μου προκάλεσε το ίδιο ρίγος)

Θέλω την Carla. To cd αυτό κάποια στιγμή (όχι πολύ αργά... τώρα) θα το ξεχάσω.
Την Carla θα τη βλέπω ακόμη και στα όνειρα μου.

Drean on boys. Α ρε πούστη Jagger και Clapton και Costner ...(όλοι πρώην γκόμενοι, φυσικά και πολλοί άλλοι.)

Υ.Γ. Από τούδε και στο εξής, όλα τα cd της Κάρλας θα υπάρχουν στο blog, ακούγονται δεν ακούγονται.

Oi Va Voi - Oi Va Voi

2007-05-15T00:49:00.000+02:00

Το πρώτο άκουσμα με τα πνευστά να θυμίζουν "χάλκινα της Γουμένισσας" φέρνει στο νου, βαλκανική. Οι Oi Va Voi, καμία σχέση. Μα καμία. Ηχογραφούν στο Λονδίνο και είναι Εβραίοι. Όταν διαβάσεις ότι είναι Εβραίοι σου έρχεται ο δικός τους παραδοσιακός γάμος στο μυαλό.
Το πρώτο track του Oi Va Voi είναι το Yuri που όντως σου έρχεται βαλκανικό. Αλλά κι εδώ είναι που μπερδεύεσαι λίγο. Η καλύτερη στιγμή του δίσκου (πάντα προσωπικότατη άποψη) είναι το Balkanik, μια καθόλου βαλκανική στιγμή. Ένα υπέροχο pop τραγουδάκι μ' ένα κάρο όργανα να βαράνε κι ένα δυνατό μπάσο να με φτιάχνει.
Τέλος πάντων για να μη μπλέκουμε στο τι είναι τι, διό τι οι Oi Va Voi είναι ένα mix από τα πάντα γράφω και τελειώνω. Dissident και Worry Lines (τσιφτετελάτο χάλκινο για γάμο κάπου άναμεσα σε Κιλκίς. Φλώρινα και Κοζάνη)
Για φίλους. Δεν έχει κάτι αντίστοιχο του Refugee, όσο και να το ψάξεις. Είναι κι αυτό ένα χάλασμα.

Vietnam Chain - Susmoala Beat

2007-05-14T16:59:00.000+02:00

Το καλύτερο! Δεν το έχεις; Κάψε όλα τα υπόλοιπα (πλάκα κάνω) και κράτα μόνο αυτό.
Οι Vietnam Chain είναι Vietnam Veterans + Daisy Chain (Γαλλία, Γερμανία συμμαχία)
1990
Το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών.
Before I Go
Σε δύο εκτελέσεις.
Mark Enbatta και Jani Egloff.

Δε χρειάζεται να γράψω τίποτα παραπάνω. Λιώστε το!!!!!

Editors - The Back Room

2007-05-13T15:54:00.000+02:00

Όταν δεν πηγαίνεις πολλά χρόνια πίσω, δεν θεωρείται flashback. Γιατί από τότε που άκουσα πρώτη φορά το Lights των Editors είναι πάντα πάνω στο δίσκο και περνάει από το winamp μια βόλτα για να πει ένα γεια. Για να θυμηθούμε και τα υπόλοιπα. Munich και Bullets είναι οι "επιτυχίες" του δίσκου. Αυτό που μ' αρέσει περισσότερο όμως δεν είναι η μουσική, που κουτσά στραβά θα την ακούσεις και κάπου αλλού, όσο τα φωνητικά του Tom Smith. Στο All Sparks σου θυμίζει όλη την ιστορία της δυτικής ακτής, λίγο Αυστραλία, να τολμήσω να πω και λίγο, τόσο δα Louis Tillett. Δεν είναι τόσο βαθειά, αλλά αφού σας έβαλα το μικρόβιο, τώρα μπορείτε να βρείτε κάποια έστω και μικρή ομοιότητα.
Καλώς έκανα και επανέφερα τους Editors και το The Back Room.

Υ.Γ. Φέτος λέει θα παρουσιάσουν καινούργια δουλειά. Το καλοκαίρι.

The Bees - Octopus

2007-05-13T11:45:00.000+02:00

Και το καλοκαίρι μπήκε!!! Όλοι στο αγαπημένο μας beach bar, τη μπύρα στο χέρι και ποιος νοιάζεται για μπάνιο. Οι Bees (UK, στην Αμερική λόγω συνονόματων Band Of Bees) είναι λίγο απ' όλα. Jazz, Funk, Reggae, Country και το Got To Let Go μου θυμίζει στα φωνητικά και Happy Mondays. Το Octopus είναι απόλυτα καλοκαιρινό. Μπορεί να μη ξέρουν στο νησί ότι το χταποδάκι συνοδεύεται με ουζάκι, έτσι κι αλλιώς δεν το προόριζαν για soundtrack ταβέρνας, αλλά μας δημιουργούν την απόλυτη διάθεση.
Κυριακή πρωί και μετά το Octopus, βρίζω τον εαυτό μου που δεν είμαι στην Τριστινίκα να λιάζομαι και να απλώνομαι σα χταπόδι και κάθομαι στο ασυνήθιστο για την εποχή λιοπύρι της Θεσσαλονίκης.

Peter Green - Supernatural

2007-05-13T03:16:00.000+02:00

Supernatural απόλαυση. Δε μπορώ παρά να είμαι πολύ μεροληπτικός.
Το καραγουστάρω.
Και την Fleetwood Mac εποχή και τη Splinter Group.
Εσύ που έχεις τη δισκογραφία του Peter Green τα έχεις όλα. Έχουν ξανακυκλοφορήσει.
Αυτό είναι για αυτούς που δεν έχουν.
Τώρα που το γράφω αυτό το μικρό κειμενάκι ακούω Homework και μόλις τελείωσε το Supernatural. Θα βάλω και το Albatross.

Υ.Γ. Δε θα βρεις Looser Two Times και Slabo Day. Πάρε κι άλλο Peter Green. Θα σου χρειαστεί.

Και θα σου κάνει καλό.

Υ.Γ. 2 Κάντε αντιπαραβολή με το προήγουμενο post. (έτσι είναι η ζωή)

A Tribute To Joni Mitchell (Various)

2007-05-13T03:00:00.000+02:00

Όχι δεν είμαι από τους ανθρώπους που μεγάλωσε με Joni Mitchell. Υπάρχουν όμως αρκετοί που αρέσκονται στη μουσική και τις συνθέσεις της. Ο.Κ., περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Δε μπορώ να πω ότι δεν προσπάθησα ν' ακούσω Joni Mtchell, αλλά χωρίς μπορώ να το εξηγήσω, δε μπορώ να συγκρατήσω τίποτα απ' αυτήν. Πείτε ότι θέλετε για μένα. Έχετε δίκιο. Αλλά επειδή έγω γράφω αυτό το blog και κανένας δεν μπορεί να με εμποδίσει θα το πω.
Ακόμη κι όταν ήταν νέα, πιστεύω ότι έγραφε μουσική για μεσήλικες. Μόλις ακούσω Joni Mitchell μου 'ρχεται στο μυαλό γυναίκα με ρυτίδες.
Αλλά! Αυτός ο δίσκος έχει πολλά νέα και καλά ονόματα για να έρθουν σε επαφή με τη μουσική της Joni κι οι πιτσιρικάδες. Sufjan Stevens, Sarah Mclachlan, Bjork (δε μας εγκαταλείπει ποτέ), Caetano Veloso (γουστάρω), K.D. Lang (υπάρχει), Prince, Elvis Costello (γιατί υπάρχει;), Annie Lennox κι άλλοι (βαριέμαι να γράφω).

Αν είσαι φίλος της Mitchell βρίσε με, σε καταλαβαίνω. Αλλά πόσοι πια;

Tom McRae - King Of Cards

2007-05-13T02:43:00.000+02:00

Αν ήταν χειμώνας θα μου ήταν πιο εύκολο να ακούω Tom Mcrae. Κι έξω να βρέχει. Πολλές μπαλάντες, αλλά ένα φοβερό τραγουδάκι που σίγουρα θα βρίσκετε στο καινούργιο Mix tape μου. Keep Your Pictures Clear. Σκοτεινό, μ' ένα βαθύ πιάνο, με τον Tom να ψυθιρίζει. Είναι πραγματικά καλό. Το Set The Story Straight προορίζεται για ραδιοφωνική χρήση, όπως και το Bright Lights γιατί είναι λίγο πιο ρυθμικά. Ακούγοντας το δίσκο παρακάτω σταμάτησα μόλις στο On And On. Κι αυτό καλό. Τα υπόλοιπα τραγούδια νομίζω ότι είναι απλά συμπληρωματικά, χωρίς όμως να σε χαλάνε. Αλλά θα μου πεις πόσο μπορείς να χαλαστείς με μια κιθάρα, με προσεγμένη παραγωγή και μπαλάντες για την ώρα του φαγητού (φυσικά όχι κρέας, σαλάτα και μάλιστα μπρόκολο);
Όταν όμως οι καλές στιγμές σ' ένα δίσκο είναι παραπάνω από τρεις, δεν τον προσπερνάμε. Έτσι δεν είναι;

BoDeans - Love & Hope & Sex & Dreams

2007-05-13T02:17:00.000+02:00

Το όνομα Bodeans μπορεί να μη σας λέει τίποτα. Νομίζω ότι πλέον δε τους θυμάται κανείς, ίσως να μην τους γνώρισαν και πολλοί. Και είναι από το Waukesha του Wisconsin. Ναι, έχει πλάκα και μόνο που το λες. Γιατί βρίσκονται εδώ; Για το καταπληκτικό Fadeaway που περιέχεται στο δίσκο. Να αγοράζεις ολόκληρο δίσκο για ένα κομμάτι είναι σκληρό, αλλά πολλές φορές αναγκαίο. Το Fadeaway ήταν και ραδιοφωνική επιτυχία και barίστικη.
Μην προσπαθήσετε να βρείτε τίποτε άλλο να ακούσετε. Το προσπάθησαν πολλοί πριν από εσάς με ιδιαίτερα μεγάλα αποθέματα υπομονής και δεν τα κατάφεραν. Οι Bodeans είναι ροκ σαχλοκούδουνα. Τώρα πως τους ξέφυγε το Fadeaway κανείς μάλλον δεν κατάλαβε.

David Kilgour - The Far Now

2007-05-13T01:57:00.000+02:00

Αν δεν ήταν τόση μεγάλη η ποσότητα παραγωγής σε μουσική και τραγούδια, αν ο David Kilgour κατάφερνε να μπει στα μεγάλα γραφεία που οδηγούν στα πολλά λεφτά, τότε μπορεί το The Far Now να ήταν ένα από τα αγαπημένα όλου του κόσμου. Γιατί είναι μελωδικότατο, απλό και εύκολο για να περάσει σ' όλους.
Δε χρειάζεται να σας τα πρήξω με την ιστορία του Kilgour, απλά λέω ότι ο δίσκος μ' άρεσε πολύ και ειδικά για πρωινό Κυριακής με τα πρώτα τσιγάρα είναι άπαιχτος.
Τι διαλέγω; Σίγουρα Wave Of Love και I'm Gonna Get Better Lately, Out Of The Moment.
Επιτηδευμένα διάλεξα τις "μπαλάντες" του δίσκου γιατί ... είναι ξημερώματα και χαλαρώνω.
Κυριακή ξημέρωμα... εσείς τι λέτε ν' ακούσω αύριο το πρωί;

OST - Good Morning Vietnam

2007-05-11T15:04:00.000+02:00

Σήμερα η αύριο θα το δείξει η ΕΤ3. Έτσι το θυμήθηκα. Όσοι έχετε το ελληνικής κυκλοφορίας βινύλιο, δεν αναγνρίζετε το συγκεκριμένο εξώφυλλο. Είναι το "εισαγωγής" (πολύ διαδεδομένη έκφραση το 80) re-issue σε cd που περιέχει και τη φωνή του Robin Williams ως Adrian Cronauer. (μόδα πλέον σε πολλά soundtracks)
Εκτός του I Got You (I Feel Good) του James Brown, που από το 1987 και μετά έζησε νέα εφηβεία, υπάρχουν πολύ καλές pop 60's στιγμές, Searchers - Sugar And Spice και Castways - Liar, Liar, surf με τους Rivieras και Beach Boys, αλλά και το αξεπέραστο What A Wonderful World με τον Louis Armstrong.
Ευκαιρία να το ξαναθυμηθούμε κι όποιος δε βαρεθεί να ξαναδεί την ταινία.

Ξέχασα το Baby Please Don't Go των Them, μια υπέροχη εκτέλεση, όσο ο Van Morisson ήταν νέος κι άγριος (κι όχι τόσο επηρεασμένος από την καταγωγή του).
Αλλά για Them θα αφιερώσουμε πολλά posts στη συνέχεια.

Mix Tape (or cd) 2

2007-05-11T02:47:00.000+02:00

Επειδή δε μπορώ να συνεχίσω για πολύ ακόμη, βρήκα κάτι έτοιμο. Ένα track list από ένα cd που έφτιαξα, όχι πολύ καιρό πριν. Αν όποιο cd γράψεις, το ακούσεις πάνω από μία φορά ολόκληρο είναι "σουξέ".

01 Starlight Mints - What's Inside Of Me
02 Eskimo Joe - Beating Like A Drum
03 Alpinestars - Burning Up
04 Rufus Wainwright - The One You Love
05 Tom Waits - Long Way Home
06 Johnny Cash - The Mercy Seat
07 Isobel Campbell & Mark Lanegan - Black Mountain
08 David Bowie - Wild Is The wind
09 Delerium Ft. Zoe Johnston- The Way You Wanted To Be
10 Lady Dynamite - Pain
11 Wax Tailor - Don't You Remember
12 Helios - Paper Tiger
13 Pilate - The Travel Song
14 Brett Anderson - The Infinite Kiss
15 Minor Majority - Don't Say You Love Me
16 Mewithoutyou - Messes of Men
17 Puressence - Near Distance
18 Blue States - Output
19 Schiller Mit Heppner - Dream Of You
20 Depeche Mode - Stripped (Highland Mix)

Για όλα τα γούστα. Το "δέσιμο" μεταξύ Bowie και Delerium με τρέλανε!

Rory Gallagher - Calling Card

2007-05-11T02:17:00.000+02:00

Δε θα περάσει πολύς καιρός και νομίζω ότι θα μαζευτούμε τα αλάνια.
Σήμερα θα γράψω για τον bgt, ο οποίος είναι απλά σωστός!
Αυτός ο δίσκος του Rory δεν έχει όνομα, είναι ο κίτρινος.
Μετά, Do You Read Me, Moonchild για ιδρώτα και Jackknife Beat για μπαρόβιους κροκόδειλους και θα προσθέσω το Edged In Blue που το γουστάρει ένα φιλαράκι περισσότερο απ' όλα τ προαναφερθέντα. Βέβαια θα αδικήσουμε το δίσκο αν ξεχωρίσουμε μόνο αυτά.

Υ.Γ. Η επανακυκλοφορίες σε cd έκαναν το κίτρινο του δίσκου σομόν!!!
Έβαλα να ακούσω Rory Gallagher και θα επανέρθω με δίσκους που με βρήκαν αργότερα. Δεν τους έψαξα εγώ. Τους βρήκα έξω από την πόρτα μου.

Η ώρα στο δικό μου το ρολόι λέει τρεις και μισή τα ξημερώματα. Θα συνεχίσω για λίγο ακόμη.

David & The Citizens - Until The Sadness Is Gone

2007-05-11T01:43:00.000+02:00

Πρώτα απ' όλα γράφω ότι το πρώτο track του δίσκου το υπεραγαπάω. The End.
Έτσι λέγεται το τραγούδι. Δεν τελειώνει ο δίσκος των David & the Citizens απαραίτητα, αλλά όταν η καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι η πρώτη, τότε... Βέβαια και ska έχει μέσα ο μπαξές και κανά δυο ακόμη The End και μια latina Betina, το προσπαθεί ο Σουηδός.
Από που βέβαια η επιροή του Σκανδιναυού; Τι να σας πως ρε παιδιά. Έχει κρύο εκεί πάνω κι άνθρωποι συμπεριφέρονται περίεργα.
Το The End σ' αποζημιώνει για όλα. Ναι ρε David σου κάνουμε τη χάρη να μπεις σ' ένα mix cd.
Μπορεί να βάλουμε και το ομώνυμο Until The Sadness Is Gone, γιατί μόλις τώρα άκουσα μια τρομπέτα στο τέλος του κομματιού.
Κάτσε όμως να ξαναβάλω το The End από την αρχή. Κι όταν βέβαια επαναλαμβάνω συνέχεια The End χωρίς να βρίσκω τίποτα άλλο, ξέρω τι πρέπει να κάνω...

Private Eleanor - Sweethearting

2007-05-11T01:18:00.000+02:00

Ερώτηση κρίσιμη.
Βλέπεις Star; Παρακολουθείς όλα τα νεανικά αμερικάνικα που παίζει το Σαββατοκύριακο;
Αν ναι, αυτό θα σ' αρέσει. Οι Private Eleanor δεν είναι και οι ταλεντάρες που κάποιοι περιγράφουν. Ακούγονται ευχάριστα, αν χαμηλώσεις τη φωνή δε θα το καταλάβεις, θα το ακούσεις και μετά θα το ξεχάσεις όλο, μπορεί το Two By Two να σου θυμίσει κάτι την επόμενη μέρα και μετά από τη μεθεπόμενη να πει ένα μεγάλο γεια στη μνήμη σου.
Αν θέλεις να πιεις κανένα ποτό παραπάνω, να φας πίτσα ή ακόμη καλύτερα σουτζουκάκια και παντσέτες στα βρώμικα, κάντο. Χωρίς τους Private Eleanor.
Τώρα θα μου πεις γιατί το έβαλα. Γιατί... κάποιος μου είπε γι' αυτούς και νόμιζα ότι θα ήταν καλοί. Δε θα το ξανακάνω.

Electrelane - No Shouts No Calls

2007-05-11T00:57:00.000+02:00

Κι αυτό ολοκαίνουργιο. Οι κυρίες Electrelane μου αρέσουν και σ' αυτό το δίσκο. Το No Shouts No Calls θα το ακούσω το Σαββατοκύριακο με περισσότερη προσοχή και ησυχία. Από την πρώτη στιγμή όμως σε κερδίζει το In Berlin. Πολύ καλά και το To The East και το Tram 21.
Κάποιοι γράφουν ότι οι μουσικές τους είναι επηρεασμένες από Sonic Youth και Velvet Underground. Ε καλά, χτύπησαν την πόρτα αλλά δεν ήταν κανείς μέσα.
Μην το παρατραβάμε, καλό είναι, αλλά όχι και να πέσουμε κάτω και να χτυπιόμαστε!!!!
Με τις Electrelane κάτι είναι που μου σπάει λίγο τα νεύρα. Μάλλον τα φωνητικά
Λίγο πριν τελειώσω να γράψω ότι το Five θα προσθέσει λίγη περισσότερη φασαρία στ' αυτιά σας (καθόλου ενοχλητική), αλλά συνήθως το πρώτο άκουσμα είναι αυτό που είναι και το πιο σωστό. In Berlin. Αν είστε φίλοι με τα κορίτσια, θα το δοκιμάσετε.
Αλλιώς... για μερικά τραγούδια... ξέρω γω...

George Thorogood & The Destroyers - Move It On Over

2007-05-10T11:04:00.000+02:00

Μια από τις ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου που λατρεύω είναι η "Γλυκιά Συμμορία" του Νικολαΐδη. Σε μια σκηνή μέσα στη ντίσκο, ακούγεται ένα εντελώς άσχετο κομμάτι. Ή ο Dj ήταν χάλια ή ο Νικολαΐδης επιθυμούσε να γνωριστούμε με τον George Thorogood. Έπαιζε το cover του Who Do You Love κι από τότε μάζεψα αρκετούς δίσκους Thorogood. Γιατί το blues του Γιωργάκη είναι αλήτικο. Πως βγαίνει αυτός ο χαρακτηρισμός; Μόλις ακούς ένα τραγούδι του λες, ε τον αλήτη! Η Θεσσαλονίκη τον γνώρισε στα μπαρ με ένα άλλο album και το cover του Treat Her Right, αλλά αυτά μια άλλη φορά.

Τo Move It On Over μπορεί να μην ακούστηκε τόσο πολύ, παραμένει όμως ο πιο αγαπημένος δίσκος του Thorogood. Κυκλοφόρησε το 1978, αλλά από τότε, ευτυχώς, επανακυκλοφόρησε αρκετές φορές για να το έχουμε όλοι.

Το Who Do You Love το έχω ακούσει σε πολλές εκτελέσεις, αυτή παραμένει κορυφαία!
Ακριβώς από κάτω με μικρή διαφορά των Jesus & Mary Chain!

Leonard Cohen - Songs Of Leonard Cohen

2007-05-09T19:39:00.000+02:00

Η πρώτη μου επαφή με τον Leonard Cohen δεν ήταν με τη μουσική του, αλλά μ' ένα χρονογράφημα του Γιάννη Κακουλίδη (πάλι θα πω ότι η μνήνη μου είναι ασθενής και μπορεί να κάνω λάθος) στο περιοδικό "Ένα", καλοκαίρι, κάπου στα μέσα του 80. Ο τίτλος ήταν Beautiful Looser και θυμάμαι ότι στο τέλος του κειμένου έγραφε ότι ανηφορίζει στο Λυκαββητό ναπάει να τον δει. Τόσο πολύ μ' άρεσε εκείνο το κείμενο που όταν γύρισα Θεσσαλονίκη, από την Αγία Τριάδα - ναι, ο κόσμος παραθέριζε και έκανε μπάνιο στο Θερμαϊκό - που πήγα κι έγραψα μία κασσέτα στο δισκάδικο.
Από τότε ο Leonard Cohen είναι η κρυφή μου κουλτούρα, όταν έχω τις μαύρες μου. Πιο πολύ τα χειμωνιάτικα βράδυα. Θα ήθελα να φοράω ένα μαύρο ζιβάγκο κι ένα μαύρο μακρύ παλτό και να κάνω βόλτες στους δρόμους της πόλης.
Αν το Dance Me To The End Of Love ήταν η πρώτη σας και μοναδική γνωριμία με τον Λεονάρδο, πάρτε αυτόν το δίσκο. Ή γράψτε τον σε κασσέτα όπως έκανα κι εγώ παλιά. Μπορεί να μην έχει το προαναφερθέν τραγούδι, αλλά θα καταλάβετε γιατί τον αγαπούν ιδιαίτερα οι απανταχού μελαγχολικοί.

Κλείστε τα μάτια. Μπορεί να βρεθείτε στο Παρίσι. Μπορεί και στο Βερολίνο.

Υ.Γ. Μη τα παίξετε με τη φωτογραφία. Ο δίσκος είναι re-issue του ντεμπούτου του Leonard Cohen στη μουσική (1967) με την προσθήκη δύο τραγουδιών.

Droogs - Anthology

2007-05-09T19:10:00.000+02:00

Ποια είναι η λέξη που μεταφράζει το anthem; Ύμνος; Αυτός λοιπόν ο δίσκος των Droogs είναι anthem. Κατ' αρχήν να πω ότι ήταν από τους πρώτους δίσκους που πήρα όταν άρχισα να μπαίνω στο κόλπο, με το ευγενικό σπρώξιμο του Μιχάλη και του Νίκου. Αν δεν έπαιρνες τον κατάλογο της Music Maniac στα χέρια σου για να δεις που θα πάνε τα λεφτά σου, δεν έκανες τίποτα. Σημείωση : Η Music Maniac είχε τη διανομή των Last Drive στην Ευρώπη.
Συνεχίζω. Το Anthology έχει τα πρώτα singles των Droogs και Α και Β sides και το πρώτο τους EP. Οι Droogs δεν είναι μπάντα του garage revival στα τέλη της δεκαετίας του 70 και πολύ περισσότερο στις αρχές και τα μέσα του 80. Οι ρίζες τους είναι στα τέλη του 60 και σαν Droogs στις αρχές του 70.
Όμως όταν οι Droogs έπαιζαν την εποχή που άνθιζε το hard rock και η ψυχεδέλεια μεταλάσσονταν, καθαρό 60's punk, ο κόσμος γελούσε.
Πέρασε ο καιρός, το ρεύμα τους βοήθησε και κυκλοφόρησε κι αυτός ο δίσκος στα τέλη του 80, αν θυμάμαι καλά, για να τους γνωρίσουμε κι εμείς οι μικρότεροι.
Όλα μ' αρέσουν, αλλά εκείνα που υπεραγαπάω και λατρεύω, είναι τα
I'm Not Like Everybody Else (cover των θρύλων Kinks) και Ahead Of My Time!

Τιμήστε το όπου το βρείτε!

Mix Tape (or cd)

2007-05-09T18:23:00.000+02:00

Εντάξει πλέον δε φτιάχνουμε κασσέτες. Ούτε για μας, ούτε για τους φίλους.
Πλέον "καίμε" cd. Είναι γεγονός ότι είναι πιο γρήγορο.
Όχι για μένα βέβαια που τα επεξεργάζομαι ιδιαίτερα και τα μιξάρω. Χάθηκε η γοητεία του να ακούς την ώρα που γράφεις, αλλά κερδίζουμε σε ποιότητα.
Φωτογραφία δίπλα κασσέτας για όσους δε ξέρουν το συγκεκριμένο αποθηκευτικό μέσο.
Γιατί ο πρόλογος; Γιατί εγκανιάζω ένα καινούργιο label. To mix tape! Αυτό είναι το cd που έφτιαξα τελευταία και ακούω συνέχεια.
Μ' άρεσε η ιδέα. Θα "ποστάρω" κι άλλα mix tapes!

Mix Tape No 1

01 Kristin Hersh - Peggy Lee
02 Placebo - Drag
03 Holly Golighlty - My Love Is
04 Frank Black - You Can't Crucify Yourself
05 Essell - Daydream
06 Longcut - Gravity In Crisis
07 Fujiya & Miyagi - Ankle Injuries
08 Ultra Orange & Emmanuelle - Won't Lovers Revolt Now
09 Voxtrot - Kid Gloves
10 Badly Drawn Boy - Degrees Of Seperation
11 El Presidente - Without You
12 Kaiser Chiefs - You Can Have It All
13 Get Cape Ware Cape Fly - The Chronicles Of A Bohemian
Teenager (Part Two)
14 Everything But The Girl - When All's Well
15 Captain - Glorious
16 The Divine Comedy - Gin Soaked Boy
17 Husky Rescue - Diamonds In The Sky
18 Stuart A. Staples - That Leaving Feeling
19 Razorlight - Who Needs Love
20 Tegan & Sara - Dancing In The Dark

Καλή διασκέδαση mates!

Maria Taylor - Lynn Teeter Flower

2007-05-09T18:09:00.000+02:00

Είναι ολοκαίνουργιο και δεν πρόλαβα να το ακούσω με μεγάλη προσοχή. Ωστόσο το A Good Start, το πρώτο track του δίσκου, είναι όντως μια καλή αρχή. Δυνατά drums και περισσότερος ρυθμός, ίσως και το πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου. Όσο περνάει η ώρα ρίχνω το βάρος στο Replay και μάλλον σ' αυτό καταλήγω ως καλύτερη στιγμή.
Δε μπορώ να πω ότι με χαλάει, ούτε όμως παθαίνω και πλάκα. Η Maria Taylor βάζει και στοιχεία electronica σε κάτι που είναι folk; Ή μήπως pop;
Η κατηγορία που την κατατάσω είναι : Ανάλογα με τη διάθεση, ανάλογα με την τιμή. δε ξέρω θέλω ν' αγοράσω και καινούργια παπούτσια.

Πάντως στο Replay είχα όντως αρκετές επαναλήψεις. Είναι που δε σκοτείνιασε ακόμη κι είναι άνοιξη. Να πάρω μόνο αυτά τα δύο.

Να τι μου θύμισε. Θα έσκανα. Natalie Merchant. Μόνο στη φωνή.

Prefab Sprout - Steve McQueen

2007-05-09T17:55:00.000+02:00

1985

Αυτή η pop μας στοιχιώνει ακόμη και σήμερα. Ένα από τα καλά που μας άφησε η δεκαετία του 80, εκτός από τις πολύ λεπτές δερμάτινες γραβάτες για τους άνδρες και τις βάτες ακόμη και στα πουλόβερ για τις γυναίκες, ήταν αυτές οι μουσικές των νεαρών τότε Prefab Sprout.
Πόσες φορές μπορείς ν' ακούσεις το Bonny σε μια μέρα;
Τι σου προκαλεί το When Loves Break Down ακόμη και σήμερα;
Πες μου τι είναι καλύτερο για τον απογευματινό καφέ από το Hallelujah;

Ένας δίσκος, και σε cd αργότερα που συγκινεί όπως την πρώτη μέρα.
Δυστυχώς στην εποχή του δεν είχε την απήχηση που θα έπρεπε. Τότε ξέρετε ότι δεν πουλούσε, ξέρετε που βρισκόταν.
Υπήρχαν λίγοι που έψαχναν το NME και το Melody Maker και πολύ λιγότεροι κολλημένοι σαν κι εμένα που στηνόταν σε ραδιόφωνα που είχαν βραχέα για να ακούσουν κάθε Τετάρτη, νομίζω στις 9.00 το βράδυ, το Top 20 του BBC.
Βλέπετε δεν ήταν όλα τόσο εύκολα όπως σήμερα.

Για πάντα στην καρδιά μας.